White Lady na Lumalabas Pag Hating-Gabi---na Rape?

www.flickr.com

Minsan, pumapasyal din ang mga Kalog Boys sa Norte (sementeryo sa Hilaga) kapag Undas. Sa Himlayang Pilipino, mas sosyal ang mga tao.

Pero it's more fun at the North Cemetery, ika nga ni Prof. Mas madaming tao at kwentuhan. Halos kahit saan ka bumaling, me mga kwentong kalog na napaguusapan.

Gaya nung pumutok na bali-balita sa isang parte ng Norte--isang white lady daw ang madalas lumabas sa sementeryo pag hating gabi. Kaya ayun--na rape. Andun ang mga Kalog Boys ngayon para mamasyal lang, pero mukhang masasabit sila dito.

Laking gulat ng mga Kalog Boys nung narinig yung kwento. Kaya nung ilang araw nalang at Undas na, nag-decide silang mag-overnight doon--baka sakaling makita nila yung na-rape na white lady. Alam nyo naman si Dagul, parating ma-usyoso. Gusto niya ng mga kakaibang bagay.

Nagkataon namang me friend si Mr. Bean doon na caretaker ng isang mosoleyo--doon mismo sa parte ng Norte na kung saan na-rape daw yung white lady at nagmumulto. Sa mosoleyo sila matutulog, at happy naman si Frederick--yung caretaker--dahil madami siyang makakasama. Natatakot na daw siya dahil mula nung na-rape yung white lady, nagsimula na itong magpakita ng hating gabi.

"Teka, teka," sabi ni Pareng Babes. "E di ba na-rape na nga siya kasi lumalabas siya pag hating gabi? E ba't magpapakita nanaman siya ng hating gabi? Gusto ba niyang ma-rape ulit?"

"E kelan siya magmumulto? Tanghali" tanong ni Derek. "Meron bang white lady sa tanghali?"

"At sino ba nang-rape sa kanya?" tanong ni Lewi.

Natawa si Sabas. "Kakatawa naman yan--ang mga white lady, nagmumulto daw mga yan dahil minsan, sila daw ay mga babaeng nalapastangan. Eto naman, white lady na siya na nalapastangan noon, nalapastangan nanaman ngayon! At dahil dito, magpapakita ulit siya as white lady nanaman! Magulo yata!"

"Double white lady," sabi ni Lewi.

"Ay nako!" sabi ni Dagul. "Tignan nalang natin mamyang gabi. Ano, ready na ba kayo dito matulog?"

Sagutan lahat ng "Oo," at excited pa.

Namasyal-masyal muna sila sa semeteryo at nag-tanghalian sa karinderya banda roon. Masarap ang adobong manok nila. Nung hapon, nag syesta sila sa mosoleyo at nung late afternoon na, bandang 5:30 pm, nag-umpukan na ulit sila sa labas ng mosoleyo para mag-kwentuhan. Pagka-hapunan (nag-saing nalang si Frederick at nagbukas ng mga delata) naglatag na sila ng mga dyaryo para mahigan.

Madami pa namang mga tao sa semeteryo noon--mga naglinis ng puntod nila--pero mga 11:30 pm, tahimik at madilim na. Nadidinig nalang nila sa malayo ang boses ng mga ibang nag-o-overnight din sa mga kanyan-kanyang puntod o mosoleyong binabantayan, pero konti lang ang mga yon.

At tapos, hating gabi na! Lalabas na ang white lady na na-rape!

Naka-silip na ang mga Kalog Boys sa mga bintana ng mosoleyo. Excited sila na kinakabahan. Pano kung pasukin sila sa loob?

Mamyang konti pa, ayun na! Nakita nila ang white lady, nakalutang sa hangin, laylay ang buhok sa mukha.

"Bakit laylay ang buhok sa mukha niya? pansin ni Derek.

"Na-rape nga e. Syempre shy siya. Anu ka ba?" sagot ni Totoy Golem. "Ikaw kaya ang ma-rape!"

"SShhh!" sabi ni Mr. Bean at Prof.

"Maganda ba? Di ko makita yung mukha!"

"Ako nakikita ko!" excited na sagot ni Mr. Bean.

"Ano itsura?"

"Pre, mukhang white lady!" sabi niya.

"Aba! Sumakay sa kalesa ni Mang Oka!" gulat na sabi ni Frederick. "Ba't kaya? At sinakay naman ni Mang Oka! Me relasyon kaya sila?"

"Aba! Syempre naman! Masakit yata ang katawan ng isang na-rape!" sagot ni Mr. Bean. "Mahihirapan siyang maglakad. OK yang sumakay nalang siya!"

"Parang kalokohan lang ang lahat!" duda naman ni Sabas.

"Teka, huminto sila sa puntod ni Atty. Jose Buenafe." pansin ni Frederick. "Ba't kaya?"

"Baka si Attorney ang nang-rape sa kanya? Di kaya?" sabi ni Pareng Babes.

"Di ba kayo marunong?" sabat naman ni Totoy Golem. "Syempre, kelangan niya ng attorney. Na-rape nga siya e!"

"O nga!" segundo ni Lewi. "Magsasampa siguro ng kaso."

I-iling-iling si Prof. Well, ganyan talaga ang buhay.

Alas Syete Daw Labasan na ng Mga Zombies sa Sementeryo, sabi sa News

textaural.com

 Undas noon. Lahat ng tao me date sa semeteryo. 

"Four to six thirty lang tayo ng gabi sa sementeryo sa Undas, ha!" text ni Gerry sa utol niyang si Roy. "We must be out of the cemetery before 7 pm!" dagdag pa niya.

Nagtaka siya sa text ni Gerry. Tapos sabi niya sa mga Kalog Boys na kasama niyang naka-tambay sa harap ng internet shop ni Wally sa me traysikelan: "Tignan nyo tong text ng utol ko sakin. Nakaka-bahala. Parang horror movie ang dating."

Binasa niya. Syempre, kumpulan mga trike drivers sa kanya. Tayo kasing mga Pinoy mahilig sa katatakutan, Undas man o hindi. Pagka-basa ni Roy, halos sabay-sabay nagkamot ng ulo ang mga Kalog Boys.

"Pwedeng mag-stay dun hanggang alas dose ng gabi!" sabi ni Pareng Babes. Sure na sure ang tono ng boses nya. "Bitin yan pag 7 pm lang uuwi na kayo!"

"Hanggang kinabukasan nga pwede rin e!" segunda pa ni Prof Pek.

Tumunog ulit ang cell phone ni Roy. Tinignan niya. "Si utol ulit," sabi niya. Binasa ang bagong text message: "Alas syete daw labasan na ng mga zombies--sabi sa news!"

Gulantang sila. "WAT???" halos sabay-sabay nilang sigaw. Napa-English pa sa gulat.

"Totoo ba yan?" tanong ni Mr. Bean. "Pinag-tri-tripan ka lang yata ng utol mo e. Totoo ba yang mga zombies? Sa pelikula lang yan!" Tawanan lahat.

"E di manood tayo sa TV ng news. Now na! Panood naman, Aling Lory!" hirit ni Prof Pek. May TV kasi sa karinderya ni Lory. Pumayag naman siya. Pag bukas ng TV, tamang-tama namang sinasabi ng news anchor na nakatawa pa: "Kaya alas syete tuwing gabi hanggang Undas, maglabasan na ng mga zombies sa sementeryo!"

Napa-nganga silang lahat! Totoo nga! Sabi sa news! Dinig na dinig nila! E bakit natatawa pa si anchor man?

"Totoo pala yang mga zombies na yan?" pagtataka ni Mr. Bean.

"Di lang yun--magsisilabasan daw sa sementeryo simula ngayong gabi! Kelangan masaksihan natin ito!" sabi ni Dagul. Mahilig si Dagul sa di pangkaraniwang mga bagay.

Tamang-tama naman, papasyal mga kapatid at uncles ni Roy sa Himlayang Pilipino ngayong gabi para i-check ang mosoleyo ng pamilya nila, kung ready na ba to for Undas. At dahil nag-plano na ding magpunta sa Himlayang Pilipino ang Kalog Boys para makita ang mga zombies, sinabi ni Roy ke Gerry na magkita nalang sila doon dahil sasama siya sa Kalog Boys.

E di, ang dami na nila--Mga Kalog Boys plus dalawang kapatid na lalaki at dalawang uncles ni Roy. Matapang na si Mr. Bean. Sumama siya.

Masaya ito!

Bandang 6:00 ng gabi, andun na ang Kalog Boys, excited na kinakabahan. Naka-tutok ang paningin nila sa mga nitso at libingan--sakaling magsi-bangon daw ang mga patay doon. Napansin nila, madaming police, barangay tanod at kahit military sa semeteryo. Mukhang totoo nga ang balita. Pero ba't di nila pauwiin na ang mga tao? Dilikado ito. Madaming makakagat!

Mamyang konti, dumating na sila Gerry. Nakita niyang namumutla halos lahat ng Kalog Boys at tila ligalig--sila Prof, Pareng Babes, Dagul, Totoy Golem, Lewi, Derek, Mr. Bean, at kahit na si Roy na utol niya. Ano ang mga ito--gutom na?

"OK lang kayong lahat? Gutom na ba kayo?" tanong niya tuloy.

"Bakit?" tanong ni Prof.

"E, ang puputla ninyong lahat. Para kayong nakakita ng white lady!"

"Pambihira ka, Gerry!" sabi ni Mr. Bean. "Di ka ba natatakot sa zombies?"

Lumiwanag ang mukha ni Gerry. "Ah, yun ba? Hehe, kengkoy nga e--ang korni!"

Nagka-tinginan ang mga Kalog Boys. Nagtaka sila na medyo nayabangan ke Gerry. Ang tapang naman nito, akala mo kung sino, naisip ni Dagul at Totoy Golem, mga dating siga ng Otcho. E kung sila nga kinakabahan e--ito namang Gerry na to ang tapang!

"Di ka takot sa paglabas ng mga zombies?" tanong ni Prof ke Gerry.

"Hehehe, Ok ka lang, Prof?" sabi naman ni Gerry. "Ba't ako matatakot? Bakit, natatakot ba kayo?"

"So, totoo palang me mga lalabas na zombies pag 7 ng gabi?" usisa ni Roy.

"Oo, di ba nasa news!" sagot ni Gerry. Nagkakamot na ng ulo ito. Parang big deal naman ang zombies, ika niya sa sarili.

"Aba, kelangan magsi-handa na kayo!" sigaw ni Dagul. Laking gulat naman ni Gerry. "Ha?" taka niya.

Nagsi-porma ang mga Kalog Boys na tila naghahanda sa bakbakang mangyayari. Tinitignan ni Prof ang relo niya--papalapit ng papalapit ang alas syete. At ilang sandali pa, alas syete na nga!

"Ready kayo!" sigaw ni Prof.

Mamyang konti, nang alas syete na, tumunog ang isang masayang pambatang tugtugin at nasilayan nila ang mahabang parada ng mga batang nakasuot ng iba't ibang costumes ng zombies. Sumisigaw silang "Trick or Treat" sa mga taong nadadaanan nila. Tuwang-tuwa naman ang mga taong nagbibigay ng mga pabuya sa kanila.

"Kuya, yan yung mga zombies na sinasabi sa news," ika ni Gerry. "Kakatakot 'no."

Aral ng Kwentong Kalog na to--huwag mag-conclude hangga't di inaalam ang buong kwento. Ganyan talaga ang buhay.

Gamot sa Hangin

runsickboyrun.blogspot.com

Me mga taong madalas me hangin sa tyan. Kahit ilang beses dumighay o umutot, mamyang konti me hangin nanaman sila sa tyan.

Ganon sina Sabas, Dagul at Totoy Golem.

Kaya ayaw ko silang magkakasama, lalo't me lakad ang barkada. Kapag walang choice kundi kasama sila, tinitiyak kong magkakahiwalay silang tatlo. Mantakin mong magsabay-sabay silang maglabas ng masamang hangin. Talagang itatanggi kong kasama ko sila. Terrorism yon.

E minsan, nagkataong nagkita-kita kami sa SM North. Nanlaki ang mga mata ko nang eto na silang tatlo, magkakasama, papalapit sakin at all smiles pa. Tuwang-tuwa silang makita ako. Kinabahan naman ako sa kanila, lalo na ke Totoy Golem. Pag malaking tao kasi, malakas din ang hangin noon!

Patay!

At eto pa--ang lakas ng loob nilang magyayang manood ng sine! Pag malamig kasi, gaya ng fully aircon na lugar, mas malamang magiipon sila ng hangin sa tyan. Mas delikado yon.

Buti nalang action yung palabas--sigawan, barilan at sabugan ng bomba. E di sige, OK, pumayag ako. Di ko kasi kayang biguin ang kaligayahan ng mga kaibigan ko, lalo na tung tatlong ito na mga mababangis na kriminal dati pero nagpasyang magbago na mula nung naging barkada nila ako--nung napasali sila sa Kalog Boys.

So nood kami ng sine. Bumili sila ng popcorn para daw snacks habang nanonood. Kaso, pag carbohydrates gaya ng popcorn, mas lalong lolobo tyan mo sa hangin. Napa-ngiwi ako, pero andyan na yan e. Me magagawa pa ba ako?

Medyo kalagitnaan na nung nadinig kong nagpapasabog na sila--hindi yung mga bida sa pelikula kundi yung tatlo kong kasama. Pa-simple sila, pero dahil matalas talaga ang mga tenga ko, nadidinig ko mga utot nila. Parang me timer pa--yung isa sumabog, tapos after 30 seconds yung isa naman, at after 30 seconds ulit, yung isa naman.

Dun ako tumayo at sinabing magsi-CR lang ako. Gusto ko isigaw sa sinehan na hindi ko sila kasama at kilala. Pero mali ang decision ko na mag CR kunwari. Kasi nung pagtayo, pansin ko na dun nagtinginan yung mga tao sakin. Akala nila ako yung nagpasabog!

Anu ba?!

Yung mga me silencer o "suppressor" pa naman ang matindi. Yun ang kumakalat at perwisyo talaga--hanggang likod ng sinihan umaabot. Nung nagpasabog sila ng di-silencer, nagbukasan ang mga flashlights ng mga ushers sa loob ng sinehan at kung saan-saan tinutok ang ilaw, hinahanap siguro ang source ng bomba.

Nung nakita nilang ako lang ang tumayo during the explosions, lahat ng flashlights tumutok sakin. Parang yung presong tumatakas sa kubli ng dilim tapos na ispatan ng mga spotlights.

E di syempre, tuloy-tuloy na akong lumabas ng sinehan. Nakakahiya nang bumalik. Hinantay kong matapos yung sine at inabangan ko silang lumabas. Naka-smile pa ang mga pahamak.

Tapos, sabi ni Golem sakin: "Jad, magkakakain ka ng nilagang kamote, at pati balat kainin mo. Gamot talaga yun sa hangin sa tyan. Grabe ka rin palang kabagan?"

Magpro-protesta na sana ako nang sinabi naman ni Dagul:

"Hwag ka nang ma-dyahe samin, pre! Naintindihan namin. Ganyan din kami!"

Tapos, inakbayan ako ni Sabas na para bagang kino-comfort niya ang isang nabigo sa pagibig: "Wag mong dibdibin, friend. Ganyan ang buhay,"

Trabaho O Libangan?

Wala pang mga tambay
sa internet shop..

Parang "Negosyo o Bayan?" sa pelikulang Heneral Luna. Ito naman, trabaho o libangan? Hindi libingan ha! (Although malapit na ang Undas).

Nagiging paboritong tambayan na rin ng mga Kalog Boys yung internet shop dyan sa me labasan, sa me terminal ng mga tricycle sa Assistant Street. Me dalawang hakbang sa pinto ng harap ng shop, tapos bangketa na. Dun sa mga hakbang at sa bangketa naka-upo ang mga tambay dyan--yung mga Kalog Boys nga at ilang tricycle drivers.

Ang parang tumatayong presidente or "kuya" ng mga tambay dyan si Lowi. Madalas siya dyan. Minsan kasama niya sina Pareng Babes at Professor Pekwa or Prof. Syempre, andyan din sila Dagul at Totoy Golem--sila ang mga tagapag-tanggol ng Taas--yung area ng Otcho na kinabibilangan ng Assistant, Finance, Accounting, Actuarial, Assets, Personnel at Adminstration Streets. Kasama na rin yung Records at parte ng Road 20.

Pero mabait naman sina Dagul at Totoy Golem. Lalo na si Lowi. In fact, mababait ang mga Kalog Boys dahil ako ang nagtatag nyan. Ako si Jaden Mero, taga Taas din. Since 1968 pa ako nakatira sa Otcho.

Minsan, me mga nakakapansin sa mga tambay at nagcri-criticize. Nagsasayang daw ng oras. Naka-tambay lang daw doon at sinasayang ang mga buhay nila. E palibhasa, mga wala din silang magawa, kaya pinakiki-alaman nila buhay ng me buhay. Madalas mga working guys itong mga kritikong ito at mga retired na empleyadong nakatira doon--mga feeling sosyal at mataas. Pag daan nila doon, napapansin nila itong mga tambay at siguro naiinggit.

Natanong ko tuloy minsan--me mga makabuluhang libangan ba kayo? Kasi kung meron, di nyo na mapapansin ang ginagawa ng ibang tao. Kaya nyo napapansin at pinapatulan--boring din siguro mga buhay nyo. Madaming tao ang naghahanap ng trabaho at gustong magtrabaho, kahit anung trabaho.

Pero bihira lang ang taong me makabuluhang libangan. Ang libangan, pinipili. Sa trabaho, madalas di ka pwedeng mamili.

"Hindi lang basta tambay yan," sabi ko minsan. "Libangan yan."

Walang sinuman ang pwedeng magsabing walang kwenta ang ginagawa ng isang tao. Lahat ng ginagawa natin, me kwenta satin. Maaaring sa iba walang kwenta ito. Pero satin, mahalaga ito. Kaya kanya-kanyang trip lang yan. Walang basagan ng trip.

Ano ang libangan mo?

Ako, mag-blog sa Kwentong Kalog at iba ko pang blog. In fact, ang pagba-blog sakin, trabaho at libangan. Yun ang the best! Yung tipong libangan lang ang trabaho mo. Naglalaro ka lang tapos kumikita ka. Yung ibang tao, kumikita ng malaki sa libangan nila--gaya ng mga PBA at NBA players. Gaya ng ibang artista.

Alam nyo, ang kulang nalang sa mga tambay at Kalog Boys dyan sa labasan yung kikita sila ng pera habang naglilibang sila sa kwentuhan. Kunwari, magtinda sila ng fishballs, kikiam, sa malamig at iba pa--yun bang parang kooperatiba.

Pero kahit di sila kumikita sa pagtatambay nila, mahalaga pa rin sa kanila ang ginagawa nila. Me kabuluhan sa kanila yon. Wag nating matahin (kahit pa malaki mata mo). Ang libangan ay isa sa mga dahilan kaya nasa katinuan ng isip ang isang tao, kahit madaming prublema yan.

Di ba nga, yang mga empleyado, subsob sa trabaho mga yan para one day makapahinga sila ng mabuti habang ginagawa nalang nila ang libangang gusto nila? O, e di sa libangan din nauuwi ang lahat ng trabaho. E itong mga tambay, naka-una na! Naglilibang na agad sila!

Ano sa palagay mo?--trabaho o libangan?

Hindi na Daw Malulunod

beben-eleben.tumblr.com

Maaga pa, naka-tambay na sila Pareng Babes, Professor Pekwa at Lewy (na introduce ko na siya minsan dito sa Kwentong Kalog sa name na Lowi) sa me kanto, sa me traysikelan.

Naka-upo sila sa bangketa ng internet shop doon, halatang me prublema. Galing daw kasi yung utol ni Pareng Babes sa semeteryo ng Bagbag at nakitang naiba na daw yung nitso ng uncle nila.

"Panong 'naiba' yung nitso?" tanong ni Prof, naka-kunot ang noong takang-taka kung ano ibig sabihin ng 'naiba.' "Ano yun, lumaki ba o lumiit o nag-iba ang kulay?"

"Di ko alam e. Basta sabi niya, naiba daw. Baka naiba ng lugar o me iba nang nakalibing doon," sabi ni Pareng Babes.

Malayo ang tingin ni Lewy, parang malalim ang iniisip.

"Ano sa palagay mo, Lewy?" tanong ni Pareng Babes.

"Palagay ko, sexy talaga yung yayang yon, o!" sabi ni Lewy. Nakatitig pala siya sa isang babaeng papatawid sa kanila. Dumaan ito sa kanila at sinundan nila ng tingin. Me itsura nga, sabi ni Prof sa sarili. "Bago yung yayang yon dito a! Sino kaya yun?" tanong niya.

"Teka, teka," nakahalata si Babes, "pambihira! Ang pinaguusapan natin ay yung nitso ng uncle ko sa Bagbag. Kung anu-ano naman sinisingit kasi ni Lewy e!"

"O di ba me itsura talaga yung babae?"

"Alam ko!" sagot ni Babes ke Lowi. "Si Princess yun, yung bagong yaya dyan. Maganda talaga yon, galing Zamboanga. Mistisa talaga mga chabakana."

Tumungo-tungo sila Prof and Lewy, nakatitig pa rin sa yaya na andun na sa malayo.

Kinan-tsawan tuloy sila ng mga tricycle drivers na naka-puna. "Hoy! Tama na yan! Matutunaw yung babae!"

"E, tara, puntahan natin para malaman natin!" sabi ni Lewy.

"Alin, yung yaya?" tanong ni Prof.

"Yung nitso!" sagot ni Lewy. "Ikaw talaga Prof, kung anu-ano ang nasa-isip mo!"

"Ikaw tong nagsimula e!" protesta ni Prof.

Nagkasundo silang tatlo--pupunta sila ng semeteryo ng Bagbag para alamin ang misteryo ng naibang nitso. Pero kelangan nilang mag-almusal muna. Alas nuwebe pa lang ng umaga. Tutal, nag-iihaw na ng porkchops yung waitress ni Aling Lory sa karinderya niya--at naaamoy nila Babes, Prof at Lewy ang nakakagutom na amoy nito--nag-almusal na sila doon. Taya si Pareng Babes, syempre, dahil siya ang me problemang so-solve nila Prof at Lewy.

Ang sarap ng kain nila ng inihaw na porkchops at sinangag, at me matching maanghang na suka pa bilang sawsawan. Pagka-kain, sakay sila ng jeep pa-Tandang Sora. Tapos, sakay sila ng jeep pa Quirini Avenue.

Ilang minuto pa, nasa semeteryo na sila ng Bagbag. Pinuntahan nila yung nitso ng uncle ni Pareng Babes--paliko-liko ang makipot na daan, tapos dun sa me malaking puno kumanan sila, at doon sa me puno ng Aratilis, sa ilalim, naka-pwesto yung nitso.

Laking gulat nila sa nakita!

"Ba't naka-tayo!" halos sabay-sabay nilang nasabi. Imbis kasi na nakahiga gaya ng ibang nitso, nakatayo itong nitso ng uncle ni Babes! Para bagang yung picture sa kaliwa, pero naka-baon sa lupa yung ibaba ng nitso.

"Hindi ganyan yan nung nalibing si uncle!" sigaw ni Pareng Babes. "Naka-tihaya yan! Sino ang nagtayo nito?"

Iiling-iling sila Lewy at Prof. Malaking misteryo ito.

Sabay namang dating ni Sonny, naka-ngiti pa, labas ang bungi nito. "Ano? OK ba?" tanong niya.

Si Sonny the carpenter ang madalas gumagawa ng mga repair-repair sa Otcho. Kahit nitso pinapatulan niya, kumita lang. Buong yabang niyang inamin na siya ang inupahan ng utol ni Babes para i-repair yung nitso.

"Ba't mo naman itinayo itong nitso?' angal ni Pareng Babes.

Nagpaliwanag na si Sonny: "E, ang reklamo ng utol mo binabaha dito sa semeteryo pag tag-ulan. Madalas, hanggang bewang ang baha kaya lumulubog ang nitso. E di ayan, tinayo ko. Kahit hanggang bewang ang baha, angat naman ang kalahating katawan ng uncle mo! Di na siya malulunod!"

Matindi din si Bagyong Lando

drownintoabyss.wordpress.com

Alam ko namang me paparating na bagyo, pero hindi masyadong na-highlight sa balita. Or, hindi lang ako masyadong nakakapanood ng TV nitong mga huling araw siguro? Kaya kaninang madaling araw, nagulat ako sa lakas ng hangin. Grabe ang pag-pito nito!

Niyanig pa ang bahay namin. Kahoy lang kasi itaas ng bahay namin kaya medyo nagagalaw pag me bagyo. Kabado din ako sa bubong namin, baka kako tangayin. Kaya di ako masyadong nakatulog. Pray lang ng pray.

Ang kakaiba ke Lando, mula ala-una ng umaga hanggang alas dos ng hapon, bumabayo ito. Andun ang mata sa norte--nag-landfall ito sa Aurora--pero ang lakas ng epekto nito dito sa Metro Manila kahit na 170 kph lang ito na me gustiness na 220 kph. Kinabahan ako--nag-iba ba ng direksyon ito at papunta na ng Metro Manila?

Naalala ko ang bagyong Yoling nung late 1960s na nag direct hit sa Metro Manila.

Kapag 5 am, binuksan ko ang TV for news updates. Wala! Ano ba namang mga media ito! Dapat alam nila na pag ganto, magtataka ang mga tao ba't ang lakas ng palo ng hangin gayong sa Aurora ang landfall at aakyat ang bagyo pa-norte, sabi ng balita. E, ba't ganito sa Manila? Kelangan ng mga tao ng update para malaman nila kung nag-iba ba ng direksyon nito at tatama sa Manila.

Kaso, pag-bukas ko sa TV, ang palabas, "Si Darna at ang Babaeng Tuod"!

Hello! Anung klaseng serbisyo publiko yan sa kasagsagan ng bagyo! Dapat man lang me one-liner na balitang tumatakbo sa ilalim ng screen na nagsasabi ng typhoon update from Pagasa.

Sa isang channel naman, si Bro. Eddie Villanueva. OK, sige, nanuod muna ako noon. Pero ang tagal na, wala pang update kahit saan. So, binuksan ko ang radyo.

Alam nyo sabi ng radyo, yung isang kilalang radio station sa pagbabalita? Masarap daw ang sinangag at tuyo sa ganitong panahon. OK lang sana yon kung me update. E kaso, wala! Anung paki-alam ko sa sinangag at tuyo pag ganitong ang lakas ng bagyo?

Wala pa daw silang makuhang update tungkol sa "pinsala" ng bagyo. Hindi pinsala ang kelangan namin--updates kung asan na yung bagyo at saan ito papunta. Sabi nung anchor, di daw makarating pa yung mga reporters nila or nung disaster agency sa mga probinsiya kaya wala pa silang ma-i-report. E di sana kumuha muna sila ng updates sa Pagasa about where the typhoon presently was and its direction!

Kesa sa nag-ngangangawa siya roon ng walang katuturan! Andyan lang naman ang Pagasa sa QC.

Anyway, nung mga 7 am na, gumayak na kami ng sweetheart ko at lumabas para bumili ng makakain at maki-balita. Ang lakas ng hangin talaga, parang nasa Metro Manila ang mata ng bagyo. Punta kami ke Bong sa bakery--yung suki ko. Nag share kami ng kwentong kalog, tawanan, at sabihan ng karanasan kagabi habang malakas ang hangin.

Tapos, punta kami ni sweetheart sa kalapit na talipapa, sa babuyan at bigasan. Nakinig kami sa mga kwentuhan ng mga mamimili at mga tindero. Parang OK lang naman yung bagyo sa kanila, parang--wala lang!

Punta naman kami sa grocery. Dami ring namimili ng mga dilata. Pero dito malimit ang nagkwe-kwentuhan. Siryoso mga tao dito. Yung ibang tindahang nakadikit sa grocery sarado pa. Tapos, punta kami sa talipapang nayon (ang tawag ko dito talipapang nayon kasi parang prubinsiya ang dating, sa ilalim ng dambuhalang puno andun ang tindahan) at nakinig din sa mga kwentuhan ng mga mamimili. Dito naman, mga ulam na lulutuin ngayong bumabagyo lang ang usapan. Me tikim ng tikim ng lansones. Meron ding makulit na tanong ng tanong kung magkano ito at iyon. Wala silang paki-alam sa details ng bagyo.

O nga naman. Ang importante, me kakainin.

Wala akong nakitang mga Kalog Boys o yung iba pang mga kakilala ko, gaya nila Aling Lory at si Aling Lydia. Sarado mga tindahan nila. wala kasing pasok.

Finally, pauwi na kami. Feeling namin ni sweetheart, nag-adventure kami ng todo. Malakas pa rin ang hangin--in fact, ngayong sinusulat ko ito (4.30 pm) malakas pa rin ang ihip ng hangin. Mabagal ang takbo ng bagyo--kaninang umaga, 3 kph ang takbo nito. Ngayon daw, 15 kph.

Tawag ko nga ke Lando, bagyong tamad.

Pero ito ang kasarapan ng pag naguuulan gaya nito--ang lunch namin kanina sinangag at tuyo with talbos ng kamote and kamatis. Nakuha ko yung idea dun sa anchor man nung radio station kaninang umaga. O, di ba? San ka pa?

Ligid-Ligid sa Paligid pag me Time (Mga Misteryo ng Buhay)

Eto ang Quiteria, sa Quirino
Highway.

Kahapon nag adventure ako. Minsan kelangan mo lumabas at lumigid-ligid dyan lang sa paligid para ma-relax--ganun lang. Pero huwag mong ismolin ang pagre-relax. Tunay na importante yan sa health. Ang pag-re-relax ay prerequisite ng good health. Sabi ng mga eksperto yan.

So, lumabas ako para sumakay ng jeep sa General Avenue papuntang Tandang Sora. Pumara yung jeep na kinawayan ko--pero teka, ba't sya pumara agad-agad? Dati-rati pahirapang mag-para ng jeep dito. Mahiwaga! Anung kababalaghan ito? Dahil ba malapit na ang Undas at naglipana ang mga kakaibang nilalang?

Sa Tandang Sora, sumakay ako ng jeep ulit papuntang Quirino Avenue sa Quiteria. Dun sa me Shell, nag-picture-picture muna ako--para rin mapakitang totoo itong kwento ko, hindi lang ordinary kwentong kalog.

Ayun yung picture sa taas.

Actually, me kinuha akong contract para sa utol kong magtatayo daw ng lab dyan sa Quiteria. So pag-tawid ko dyan medyo pumasok pa ako ng konti sa loob at pumunta sa isang store. Andun yung contract. Nagpa-kilala ako sa mga staff. Medyo suspetsosa sila, pero nakilala din ako nung isa. Nagpunta na kasi ako dito noon. Ni-receive ko yung contract at umalis. Bumalik na ako sa Tandang Sora, pero sumulyap muna ako sa isang alley doon na parang mahiwaga.

Ang layo ng sakayan, yung pila ng jeep going to UP. Lalakad ka pa ng lampas Dr. Carlos Lanting Medical School, lagpas pa ng Mini Stop. Ang sakayan nasa tapat ng Lanting Maritime School. Pag lakad ko, napansin ko madaming kainan na parang masarap kumain--lalo na yung me offer na Milk Tea. Parang masarap yung burger nila. Me mga turo-turo din. Ano kaya, kumain muna ako?

Pero hindi nalang. Di ko type yung place. Pag di mo feel yung place, wag ka magtatagal doon. Yan ang natutuhan ko sa SIMA Streetfighting Arts.

So, banda roon, sakay ako ng jeep to General Avenue. Ang tagal din ng pila bago lumakad yung jeep. Sa harap ako sumakay, tabi nung matabang driver. Parang di mapakali yung driver--takot yata sa itsura ko. Tapos me tumabi saking cute na girl, high school lang siya sa tingin ko. Me malalim siyang iniisip. Mukang di naman in-love. Siguro tuition fee iniisip niya. Exam week na kasi.

Baba akong General at sumakay ng jeep doon going to Quiapo. Umulan pa. Tinignan ko yung ibang pasahero--parang abala sila, tingin ng tingin sa relo nila. Teka, teka--parang me misteryo silang tinatago. Ba't sila nagmamadali? Late na kaya sila o me ginawa silang bagay na kelangan na nilang makaalis sa lugar na yon?

Hmm...

Di kaya sila mga sindikato o secret agents?

Eto naman ang Save More sa
Benefits Street, Super Palengke.

Sa Benefits Street, sa me Save More, bumaba nako. Umaambon pa rin. Diretso ako sa admin office ng Super Palegke. Oops! Wala si manager! Andun lang yung assistant niya, yung mukhang tulala parati. "Ay, baka lunch time pa dadating si mam!" sabi niya sakin na halatang gusto na niya akong umalis agad. "Nagpa-general checkup siya sa St. Luke's."

"OK, kunin ko nalang telephone nyo. Tatawag nalang ako mamya sa kanya."

"Ay sir, di po namin pinamimigay telephone namin!" sabi niya. Na-insulto pa ako.

I-baon ko kaya itong kolokoy na ito sa lupa? Pero sige, OK lang.

"I mean, yung telephone number ninyo," sabi ko nalang ng mahinahon. Binigay naman niya sakin yung number. Naki-gamit muna ako ng CR tapos, lumayas nako. Pero nag thank you din ako nang naka-smile pa. O, san ka pa?

Sa Benefits Street, sa me Save More, nagpatila ako ng ulan. Nag-muni-muni sa adventure ko. Kanina, nasa Quirino Avenue ako, sa Quiteria. Ngayon naman, nasa Otcho ako, sa Save More. Magka-ibang daigdig. Magka-ibang kultura ng distrito. Pareho ko silang nalakaran, nasilayan. Mas maligalig at abala mga tao sa Quiteria, mga nagmamadali. Dito sa Save More mas relax ang atmosphere.

Habang nagiisip ako nang ganon, pansin ko, kanina pa pala ako pinagmamasdan nung isang ale. Naghihintay din siguro siya ng jeep. Masama tingin niya. Akala yata kriminal ako na nagiisip ng krimen. Hoy! For your information, bonafide constituent ako ng Otcho nung 1968 pa no! Ikaw, kelan ka pa dito sa Otcho?

Syempre, sinabi ko yun sa isip ko lang. Sa actual, medyo nginitian ko lang siya. Aba, parang nahiya pa! Nag-blush! Crush lang siguro ako nung ale. Sa bagay, me dating naman ako kahit papano.

Naka-sakay din ako ng jeep, tumila na kasi yung ulan. Bumaba ako sa General. Diretso ako ng Nori Mart, nag-grocery ng pang lunch namin sa bahay--balak ko adobong manok with Del Monte pineapple chunks. Pag-labas ko ng Nori, nakita ko yung favorite Choco-Choco drink ko. Napa-hinto ako. Favorite ko ito e! Bumili ako. Napansin ko rin yung malaki at puting-puting siopao nila.

"Magkano naman yang siopao niyo?" tanong ko ke tindera. Panay ang ayos niya ng mukha niya sa salamin. "Sir, P20 lang po!"

Nag-taka ako. Ang laki-laki ng siopao P20 lang? Aba, me misteryo dito! Ba't ang mura niya? Teka, bumili nga ako.

Pina-upo niya ako sa loob ng maliit nilang store. Open naman siya kaya enjoy kong pinanonood mga tricycle, kotse, van, trucks at mga taong nagdadaan habang kinakain yung siopao. Masarap siya ha! Enjoy ko ding tignan si Lowi sa kabila ng kalye, naka-upo sa me bangketa at tinititigan yung aspalto sa kalye. Malalim ang iniisip. Tuition fee din kaya prublema nito?

O nga pala, kasama si Lowi sa Kalog Boys, di ko nga lang masyadong nakikita lately. Pero eto na uli siya.

Nakita ko ding dumaan yung school bus ni Luwi, yung classmate ko sa Patrick nung elementary. Me business siyang school bus. Marami din sigurong kwentong kalog ito about Otcho kasi pa-ikot-ikot lang ito araw-araw dito.

Masarap palang tumambay at kumain ng siopao at uminom ng Choco-Choco dito pag me time. Habang pinanonood ko ang mga pangyayari sa kalye, eto naman si tindera, kwento ng kwento sakin. Ngini-ngitian ko lang siya, at sinasabi ko din, "Ay ganoon?" paminsan-minsan.

Pagka-ubos ko nung siopao, bumili na ako ng fresh chicken sa katabing tindahan at umuwi. Magluluto pa ako at me mga tatapusing articles para sa mga blog clients ko. Trabaho ulit.

Kapag Kala-Gitnaan na ng October

www.flickr.com

Pag ganitong magkakalahati na ng October, medyo umpisa na ang mga preparasyon. Pinaguusapan na sa mga bahay-bahay kung sino at kelan maglilinis sa semeteryo. "O, mag-uundaas na! Pano ba gagawin natin?"

Yung iba nagiisip na kung kaninong van ang uupahan papuntang sementeryo.

Ang mga programa sa TV at radio medyo gumagayak na rin mga yan. A-announce nila kung ano ang mga hinahanda nila para sa Undas. Pwedeng mga palabas tungkol sa kababalaghan o kaya mga balitang Undas para ma-update ang madla.

Eto ngang "I Juander" sa TV last week nagsimula na agad ng mga kababalaghan. Pati yung "Aha!" At every week na daw yan.

Itong utol ko naman, si Jon, excited na yan pag malapit na Undas nung elementary at high school siya. Medyo nag-aral din siya sa Yoyong noon kaya daw pag ganitong mag-u-Undas, madalas silang mamasyal sa North Cementery o Norte kung tawagin. Me pasok silang half day pag Sabado at pag uwian na, mamamasyal muna silang magkakaklase sa Norte.

Kasama niya mga classmates niyang sina Bombet at Jako. Minsan kasama din si Ariel. Madami na daw naglilinis ng mga nitso at puntod pag ganitong panahon, lalo na pag malapit na talaga. Yung mga iba sa sementeryo pa natutulog. Exciting!

Ang gagawin nila Jon, mamamasyal muna, titingin-tingin sa mga nitso (minsan me mga larawan pa dun nung patay) at hahanap sila ng kugar na malilim at me mauupuan. Tapos dun sila mag-she-share ng mga kwentong kalog nila. Kung hindi katatakutan e yung tungkol sa terror nilang teacher.

Sila Bombet at Jako, madals nilang ikwento yung mga crush nila sa klase--lalo na si Mauwi, yung crush ng bayan. Tapos, itatanng nila ke Jon kung me crush siya ke Mauwi. Iiling lang ang utol ko at ngingiti. Wala pang hilig sa chicks utol ko noon. Hilig lang niya martial arts at pagdo-drawing.

Tapos, nalipat si Jon sa high school dito sa Otcho. Excited pa rin siya pag Undas--kasi daw yung thrill na makakarinig nanaman siya ng mga kwento about mga patay nung buhay pa sila--gaya nila lolo at lola at mga uncles--at tapos ang daming pagkain! Ang sasarap pa!

Nagpupunta kami sa Norte pag 4 pm at tapos hanggang 12 midnight or 1 am na kami doon. Nakikita namin mga pinsan at ibang relatives namin doon, at nakikilala namin yung mga kamag-anak na di pa namin na meet. Parang isang malaking family reunion.

Tapos, nami-meet din namin mga ibang girls sa mga katabing nitso na dumadalaw din.

Kaya pag Undas na, madalas kaming magkwentuhan ni Jon tungkol sa semeteryo at kababalaghan. Madalas din yang magyayang manood ng mga TVprograms about misteryo at kababalaghan, mga documentaries. At tatawa kami pag nakakapanood kami ng mga bagay na di ayon sa bible.

Ba't Buti Nalang Naimbento ang Bintana

photoseko.blogspot.com

Pag gising ko sa umaga, ang hanap ko agad bintana. Kaya nagpalagay ako ng small window right in front of our bed. Kita ko agad mga ibon, puno at malalayong tanawin sa umaga kasi nasa second floor bedroom namin.

Just imagine kung di naimbento ang binata.

Una, wala kang hangin except through the doors. Ibig sabihin, papasok lang ang hangin sa front and back doors (kung bukas sila) at medyo iikot lang sa loob ng bahay kung bukas din mga doors ng rooms.

E ano kung walang bintana, kung me aircon naman buong bahay?

Eto pangalawa--di mo alam kung umaga na or gabi pa. E ano, me relo ka naman or cellphone na magsasabi exactly kung anung oras na. OK, pero..

Eto pangatlo--di mo alam kung ano na nangyayari sa labas. Kunwari me bagyo, lindol, barilan o sunog, di mo malalaman unless maya't maya lumalabas ka. Just imagine, ang lakas ng bagyo pero di mo alam kung ano na nangyayari sa labas, unless buksan mo main door mo.

Delikado yun.

Or, me kumakatok sa main door mo at di mo masilip kung sino yon. Baka magnanakaw, kriminal, zombies or white lady. Kung naniningil ng utang yon, di mo makikita at di ka makakapagtago. O, joke lang yan ha, mamya me makitid ang utak na magsasabing ang utang dapat binabayaran, hindi iniiwasan. Minsan me mga taong di makakuha ng joke e.

Anyway, pano ma-e-enjoy ang harana nung unang panahon kung di naimbento ang bintana? Pano nila kakantahin yung, "Dungawin mo, O, irog..."? Saan dudungaw si irog? Sa pinto? At pano bubuhusan ng tubig nung nanay yung nanghaharana kung walang bintana? Sa pinto din? Ang hirap yatang magbuhos ng tubig sa pinto. Mas madali sa bintana--pa ibaba, me tulong ang gravity.

Tanong mo pa ke Aling Lydia dyan sa kanto.

Isa pa--isipin mo kung lahat sa loob ng bahay mo dingding. Kulob ka sa loob at para kang preso. Hindi malaya ang isip mo. Para kang nasa nitso. In fact, ang pinagka-iba nang kwarto sa nitso ay bintana, bukod sa cabinet, table o electric fan. By the way, October na, malapit na Undas. Madami tayong kwentong kalog tungkol dyan.

Kaya buti nalang nilagay ng Diyos ang idea ng bintana sa mga tao nung unang panahon. Matalino talaga si God, walang tatalo. Yung simpleng idea ng bintana, malaking blessing na dapat nating ipagpa-salamat. Thanks po, God! Kundi dahil sa Iyo, boring ang bahay ngayon--ke mansion, townhouse or class na condo pa ito--kung walang bintana.

Kwentong Kalog ni Megan Young

www.vectorstock.com

Believe it or not, me kwentong kalog si Megan Young, shinare nya sakin minsan. Pero teka, ibang Megan Young ito, ha. Before anything else, gusto ko malaman nyo na me kasambahay dito sa village na claiming siya daw ang Megan Young ng Otcho. Sige, payag akong Megan Young siya--pero yung kenkoy version.

Avid fan siya nung totoong Megan Young na artista who plays the role of Marimar on TV.

Ang kwentong kalog niya ay pano siya na-discover ng boyfriend niyang si Tom Rod. Kapal nga e--pati boyfriend niyang payat na hardinero sa kabilang street Tom Rod daw ang pangalan--Tumas Rudesto sa tunay na buhay.

In a way, bagay naman siyang Megan Young--kasi mataba siya, kaya tawag ko sa kanya, Mega. Tapos, bata pa siya, kaya medyo young pork. So, pwede siyang Mega Young. Pero in fairness, me itsura siya, ha. At ang BF niya, si Tum Rud.

Na-discover daw siya ni Tum Rud sa GMA--General Mariano Alvarez, sa Cavite, sa isang piyesta--hindi piyestang pinagdiriwang ng isang bayan, kundi pinagpipiyestahan si Mega ng mga kapitbahay niya noon dahil nga sa lakas ng loob niyang mag-claim na ala Megan Young daw talaga siya--Megan Young ng GMA, Cavite daw.

Hehehe!

So, target siya parati ng katatawanan sa lugar nila. At gusto niya yon--kasi mas nagiging popular siya. In fact, me mga dumadayo na sa lugar nila para lang makita kung sino ba yung Megan Young daw ng Cavite! Tapos, me nag video sa kanya habang nag-a-acting kunwari ng Marimar at pinost sa Youtube. Sakto namang itong si Tum Rud nag-e-emote dahil ka bre-break up lang nila ng GF niya. Kaya pampaalis sama ng loob, inaliw niya ang sarili sa panonood sa Youtube.

Actually, horror ang pinanonood ni Tum Rud noon--sa hilera ng Shake, Rattle and Roll, Ang Bahay ni Lola, Exorcist, at iba pa, nang na tyempuhan niya yung video ni Mega. Parang kakaibang pelikula, kaya klinik niya. Ayon, nakita niya si Mega at na-discover niya.

Crush niya!

Pilit niyang hinanap si Mega online, at nakita niya ang FB, Twitter and LinkedIn accounts nito. Kinaibigan at nagtagpo sila one day! Imagine, si Tum Rud ay from Ilocos tapos si Mega ay from Cavite. Nagtagpo sila sa Manila--sa SM Manila. And then, hindi na siya pinakawalan ni Tum Rud.

Hanggang nakahanap sila ng work sa village, si Mega as household help sa Otcho, at si Tum Rud naman as hardinero sa kabilang street nga. Madalas silang magtagpo sa plaza ng village, sa taas kung tawagin.

So, yun ang kwentong kalog ni Mega Young. At lalabas silang madalas sa mga eksena dito sa KwentongKALOG!