Mysteryosong Bakasyon 2

"Saan ba prubinsya nyo?" tanong ni Prof.

Kanina kasi, habang nag-uusapan ang Ocho Boys about bakasyon kila Totoy Golem (habang kumakain sa karenderia ni Aling Lori) na-daan si Prof. Sinabihan nila agad si Prof tungkol sa bakasyon grande nilang 3 days-2 nights at interesado naman ito. Sumagot si Totoy Golem ke Prof. "Sa La Union, sir! Sa dulo ng San Grabiel sir!" proud na proud na sinabi ni Golem. 

"Sure ka?"

"O naman Prof!" sagot ni Golem.

"Kasi nung isang summer sabi mo sakin sa Dagupan probinsya mo. Tapos nung isang summer ulit sabi mo sa Catanduanes kayo. Tapos me isang summer sabi mo sa Romblon."

Kamot ng ulo si Golem. "Madami po akong probinsya, Prof. Hehehe!" Agad iniba ni Golem ang usapan. Sabi niya: "Teka, kain ka muna Prof! Upo ka dito!" Nagbigay daan ang mga Ocho Boys para maka-pwesto si Prof ng kumportable. Hinainan ni Aling Lori ng kalderetang baka, menudo at tortang talong--mga favorites ni Prof. Syempre, me libreng mainit na sabaw--na "pinag-kuluuan ng medyas ni Mang Boyet" (asawa ni aling Lori) "at nilagyan lang ng paminta, sibuyas at ilang dahon ng malunggay," biro ni Pareng Babes.

Humigop si Prof ng sabaw at nilingon si Mang Boyet. "OK medyas mo ha!" 

Click here for more about this 

e-book adventure story above.

"Healthy po yan, me malunggay," sagot ni Mang Boyet na waring siryoso sa binabasa nyang tabloid. Walang lingon-lingon. Natawa lang si Aling Lori. "So, final na ang March 11, sa Biyernes?" tanong ni Aling Lori habang nagpupunas ng ibang lamesa na wala ng customer. "Me sasakyan na ba?" Napa-tigil lahat ng Ocho Boys at nagka-tinginan sila. Di pa pala nila natalakay yun. "Haay nako! Pano kayo makakarating sa La Union nang walang sasakyan?" sabi ni Prof sabay tapal sa noo nya. 

"Gerald, alam ko wala kang pamasahe kaya magsimula ka ng maglakad!" biro ni Dagul. 

Biglang umalis si Gerald d Dyaryo-Bote at tumakbo. Nagulat silang lahat. Di yata't napikon si Gerald at nilayasan sila. "O, matampuhin pala yang si Gerald?" sambit ni Pareng Babes. "Di na mabiro. Biglang naging ma-drama!" Kinantyawan nila si Gerald kahit wala na ito doon. "Kung kelan naman tumanda dun pa naging maramdamin!"

Walang anu-ano, biglang me sumigaw sa di kalayuan. Tinig ito ng isang babae sa bahay na puti dun sa tabi ng malaking fire tree. Mga 50 meters ang layo nito sa karenderia kung saan nagpapahinga at nagkwe-kwentuhan ang mga Ocho Boys kasama si Prof. Saglit na natulala silang lahat, pero inutusan sila ni Prof. "Tignan nyo nga kung ano yun!" Agad namang pumunta sila Totoy Golem at Dagul, dalawang malalaki ang katawan, nasa likod nila ang ibang Ocho Boys. Kung baga, silang dalawa ang frontliners pag me gulo sa lugar nila.

Pag-silip nila sa medyo naka-uwang na gate ng puting bahay, nakita nila si Gerald d Dyaryo-Bote. Inaalalayan nito ang isang matandang babae na nakaratay sa baldosa ng garahe. "Ano yan Rald?"tanong ni Golem. "Nawalan ng malay si manang!" sagot ni Gerald. Pumasok ang mga Ocho Boys sa garahe at tumulong, ang iba ay pinaypayan si lola. "Kumuha kayo ng tubig!" sabi naman ni Pareng Babes. Me kumuha nito sa karenderia at pinainom si lola nang magka-malay na. 

"Ano ba nangyari, Rald?" Tanong uli ni Golem.

Si lola ang sumagot. "Me nakita akong lalaki! Hindi, hindi lalaki....pero teka...oo lalaki ata!" medyo magulo ang description ni lola. "Sino po ba kayo, lola? Parang ngayon ka lang namin nakita sa lugar namin," sabi ni Badong. "Ako si Oyang, pinsan ng may-ari nitong bahay. Pinababantayan ito sakin habang nasa States ang pinsan kong may-ari. Kahapon lang ako nagsimulang magbantay dito."

"Oo nga. Bakante nga itong bahay na to, matagal-tagal na rin," puna ni Mr. Bean. "E, sino po ba yung lalaking nakita nyo? Magnanakaw ba?" tanong ni Mr. Bean. Umiling-iling ang matanda. "Muka syang lalaki, pero hindi naman. Pero mukang lalaki," anang lola. "Ah, tomboy!" sigaw bigla ni Badong, na parang nanalo sya sa lotto. "Baka bading!" sabat din ni Mr. Bean. Napa-simangot ang matanda sa kanila. "Ibig kong sabihin, muka syang tao---lalaki---pero parang iba at puro itim lang ang nasa mata nya!" Kitang-kita ang hilakbot sa mukha ni lola. 

"Kaya ka ba biglang napa-takbo kanina, Gerald?" tanong ni Golem. 

Tumango-tango ito.

"Kala namin nagtampo ka na e," sabi ni Dagul. "Kala namin nag-bes actor ka na!"

"Pang Pamas," singit ni Derek, isa sa mga Ocho Boys na tricycle driver din.

"Ako pa! I hate drama, no!" english ni Gerald d Dyaryo-Bote. "Nakita ko kasing me itim na aninong sumlpot mula dyan sa malaking puno na yan at pumasok dito sa gate ni lola. Kaka-ibang tao sya kaya bigla akong tumakbo papunta dito, lalo na nung me nadinig na akong sumigaw. Baka kako me masamang ginawa ang nilalang na yon! Ayun nga, pagdating ko dito, nakita ko nahimatay na si lola!"

"Teka," urirat ni Golem, "nakita mo yung itim na aninong kakaiba? E nakatingin din kami sa gawi dito pero wala man lang---ni-isa---sa amin ang nakakita din nito? WHY, Gerald? WHY? Why are you see it?"

Parang ayaw sumagot ni Gerald, halata nya kasing wrong grammar si Golem. Ayaw din nyang sumagot sana kasi baka hindi sya maintindihan pero nakita nyang nakatitig lahat sa kanya, pati na si lola Oyang. Kaya sumagot na sya...."may port eye ako..."

[Itutuloy dito]

MGA TAUHAN: Ako (si Jaden Mero, and me-akda ng Kwentong Otcho), si Prof Pekwa, Pareng Babes, Mr. Bean, Badong, Sabas, Roy and Gerry (mag-utol), Sir Tony (teacher), Totoy Golem, Dagul, Derek, Gerald d Dyaryo-Bote, Victor the taho vendor, Sikyong Pedro, si Lewy (o Lowie), si Boy at si Bisoy. O nga pala, si Boy at Bisoy ay mga bagong members ng Otcho Boys---although si Boy ay matagal na sa Otcho. Yun nga lang, matagal ding nawala dahil umuwi sa Butuan. Pero bumalik na siya. Si Bisoy (Bisayang Baboy ang tukso sa kanya kasi mataba siya) ay nangungupahan naman sa likod-bahay nila Boy. At andyan din si Aling Lori na me karenderia, asawa nyang si Mang Boyet, at si Aling Lydia na me sari-sari store banda roon.

Mysteryosong Bakasyon

Summer na--March 08 to be exact. Me pasok pa mga schools pero tyak ko summer vacation na ang laman ng utak ng mga estudyante. Parang mali ang scheduling at dapat mag-adjust ang mga schools. Iba pa rin pag kalahati or three-fourths ng March summer vacation na. 

Photo by Anthony Young on Unsplash.

Anyway, nag-usap-usap ang mga Ocho boys sa tricykelan. Una tungkol sa Russia at "Ukren," ika ni Gerald d Dyaryo-Bote. "Grabe topak ni Puteng!" giit nya, at muntik pang mapa-mura. Buti na-awat agad ni Badong. "O-o-o!!! Pwera mura! Magmamahal na Araw na!" At tapos na-uwi sa Level 1 ng Covid ang usapan, tapos sa eleksyon. Syempre debate yan, Pink versus Red. Nagka-initan ng konti, kasi din summer na, kaya mainit. At tapos nabanggit ni Totoy Golem ang nayon nila. 

"Sa probinsya namin, presko ang hangin kahit tag-init! Tabing bundok kasi at me palayan at kakahuyan. Me malinis na ilog pa nga!" ika nya. "Kubo-kubo lang mga bahay kaya maaliwalas!"

"E di tara nang magbakasyon dun!" suggestion ni Dagul. "Tignan natin kung totoo mga sinasabi mo!"

"O nga! Baka puro drawing lang yan!" hamon din ni Pareng Babes na nanunubok ang tingin.

Matuto mag-negosyo online. 

Alamin ang iba't-ibang paraan. Click here.

E di ayun na. Nag-diskusyon na tungkol sa bakasyon. Mahabang talakayan. Ba't nga raw ba hindi sila magbakasyon? Di pa nila nagagawang sama-samang mag-bakasyon. Di lang outing-outing. BAKASYON TALAGA! "Siguro mga 3 days, 2 nights, Di ba?" ganadong wika ni Gerald d Dyaryo-Bote. Kinontra naman ni Totoy Golem. "Three days 2 nights ka dyan, kala mo naman me pera ka!" pang-mamata nya. "Aba! Wag mo kong subukan!" palag naman ni Gerald d Dyaryo-Bote. "Wag mo kong subukan baka ilabas ko bank istetmen ko!"

"O wag kayo mag-away!" awat ni Sikyong Pedro. "Mahal na Araw na! Magmahalan at magpatawaran!"

"O, inom nga muna kayo!" sabi ko habang hinagisan ko sila isa-isa ng bottled water na binili ko sa malapit na grocery store. Dose lang naman ang isa, mura lang. Ako nga pala si Jaden Mero, ang me akda nitong blog na ito. "Wala bang gin?" pabirong tanong ni Dagul. "Gin? Anu pulutan?" tanong ko naman. "Nilagang okra," sabi ni Badong. "Sige, balang araw darating tayo dyan," sagot ko naman.

Pero nagpatuloy ang usapan sa bakasyon. Siryoso ang Ocho Boys. Kita mo sa mga mukha nila habang nagdi-discuss na seryoso sila. At type nila pumunta sa nayon nila Totoy Golem. Mamimingwit daw sila ng dalag at hito sa ilog, huhuli ng palaka sa bukid at magha-hunting ng baboy ramo sa bundok--at marami pang iba. "Pero mga parekoy, me mga kwentong kababalaghan dun ha. Warning-an ko na kayo," saad ni Golem na parang nanakot. "Me mga nagpapakita dun!"

Lalo namang nagustuhan ng Ocho Boys yon. Adventure! Nagkaisa lahat! Unanimous vote! "Edi landslide vote na yan!" Sigaw ni Pareng Babes. "Parang BBM!" Kumontra agad si Mr. Bean. "Hindi! Parang Leni!" Di rin papahuli itong si Sikyong Pedro. "Hindi ah! Parang Ping!" Pinatigil ko sila. "Teka! Kelan nyo ba gusto lumakad?" tanong ko. 

"Bukas!" sabay-sabay sila.

"Teka," awat ko. "Di pa alam ni Prof! Kelangan kasama si Prof. Magtatampo yun!" 

After a lot of discussions, napagka-sunduan ng grupo na March 11 na ang alis. Para daw maka-ipon pa ng pera na pang grocery at pang-palengke doon. Kantyaw naman ng iba. "Pamalengke? Kala namin magha-hunting at mamimingwit lang tayo?" tanong nila. "Yun pala mag-gro-grocery lang!" Tawanan at tuksuhan. "Mga susyal kayo! Rich kasi kayo!"

Nangisi si Gerald d Dyaryo-Bote. "Inggit lang kayo! Wala kayong bank estetmen!"

[Itutuloy dito]

MGA TAUHAN: Ako (si Jaden Mero, and me-akda ng Kwentong Otcho), si Prof Pekwa, Pareng Babes, Mr. Bean, Badong, Sabas, Roy and Gerry (mag-utol), Sir Tony (teacher), Totoy Golem, Dagul, Derek, Gerald d Dyaryo-Bote, Victor the taho vendor, Sikyong Pedro, si Lewy (o Lowie), si Boy at si Bisoy. O nga pala, si Boy at Bisoy ay mga bagong members ng Otcho Boys---although si Boy ay matagal na sa Otcho. Yun nga lang, matagal ding nawala dahil umuwi sa Butuan. Pero bumalik na siya. Si Bisoy (Bisayang Baboy ang tukso sa kanya kasi mataba siya) ay nangungupahan naman sa likod-bahay nila Boy.

Basta't "SALE" Ito Ingatan Mo

Napansin mo ba? Twing papasok ka sa mga malls pirming naka "sale" sila. Yan ang napansin ni Boy isang araw na nasa mall sila ni Bisoy at Badong. Araw-araw nalang me "sale" daw. E di lalo na itong mag-papasko. Kunwari me sale para mag kandarapa kang mamili.

Photo above by Markus Spiske on Unsplash. 

"Kita mo yang pitchel na buy-one-take-one for P300 'only'?" ika ni Boy. "Bakit, pag walang sale maniniwala kang P300 ang isa nyan? Weh!"

"Ibig mong sabihin pre...ibig mong sabihin...P400 talaga isa nyan?" sabi ni Badong.

"Engot! Ibig kong sabihin, sa totoo lang, P150 naman talaga isa nyan. Kunwari lang 'sale' at kunwari buy-one-take-one for only P300!" paliwanag ni Boy.

Ad: Attract people with your strong personality.

CLICK HERE!

Tawa si Bisoy. "E dili ko nga bilhin yan sa tig P150 ang isa! Tignan mo, manipis at malutong na plastik. Madaling mabasag yan! Isang untog lang nyan basag na!"

"Na-isahan ka sa 'sale' nila. Hindi ka naka-mura. Kumita pa sila!" dagdag ni Boy. 

Sa lakas ng usapan nila napapa-lingon na mga sales ladies sa kanila. Parang gusto nilang umimik pero di nila magawa kasi nga customer is always right. Never left. Hehe. Naka-ngiti lang sila, kahit yung supervisor nila. Palakad-lakad lang kina Boy and company na makukulit.

"E yang pants na yan. Sabi P700 na lang daw yan," turo ni Bisoy. "Dati daw P1,400 yan. Pero kasi 'sale' kaya P700 nalang daw. Hahaha! E las week nung wala pang sale nakita ko P350 lang talaga yan!"

"Ibig mong sabihin pre...ibig mong sabihin...pag sale mas mababa presyo?" banat nanaman ni Badong.

"Ang ibig sabihin, Badong, kumita pa sila ng doble ngayong 'sale' daw!" paliwanag ni Boy uli, medyo asar na ke Badong sa pagka slow nya. "Gets mo na?"

"Aaah!" ika ni Badong na parang na-gets na nga nya talaga. "Pag pants doble kita nila!"

"Saan ba me sale talaga pag me 'sale'?" tanong ni Bisoy. 

"Punta ka na lang ng Divisoria. Walang sale dun pero parang 'sale' ang mga presyo." sabi ni Boy. "Kaya lang me Covid kaya mahirap pumunta dun. Siksikan pa. Kaya dito ka nalang. Magpa-scam ka nalang kesa ma-Covid ka.

Ad: Get a FREE copy of this e-book.

CLICK HERE!

"Naka-mura ka nga, baka tamaan ka naman ng Covid," segunda ni Bisoy.

"Ganon?" ika ni Badong. "Mga kawawa pala mga tindera dun e."

Nagtinginan sila Boy at Bisoy. "Bakit?" Tanong nila.

"Pwede mo silang murahin..."

ARAL: Kaya dapat maging-wais tayong mamimili. Hindi porket sale papatulan na natin. Mag research din pa minsan-minsan. Mag matyag. Pagka na dadaan sa mall or department stores, silipin din mga prices pag walang sale. Tapos pah me sale na, compare ang prices during sale at walang sale. At tignan din ang quality ng items. Minsan pag sale di mo na ini-inspect ang item kaya pag uwi mo me sira pala. Yun palang sale na shirt or shorts me sira pala pagka-tahi o me tas-tas. Mga ganon ba. 

Sayang pera.

CASTS

Review lang--baka nalimutan nyo na ang Ocho Boys (Kalog Boys)--eto sila: Ako (si Jaden Mero, and me-akda ng Kwentong Otcho), si Prof, Pareng Babes, Mr. Bean, Badong, Sabas, Roy, Totoy Golem, Dagul, Derek, Gerald d Dyaryo-Bote, Sikyong Pedro, si Lewy (o Lowie), si Boy at si Bisoy. O nga pala, si Boy at Bisoy ay mga bagong members ng Otcho Boys---although si Boy ay matagal na sa Otcho. Yun nga lang, matagal ding nawala dahil umuwi sa Butuan. Pero bumalik na siya. Si Bisoy (Bisayang Baboy ang tukso sa kanya kasi mataba siya) ay nangungupahan naman sa likod-bahay nila Boy.

Patay Kang U-Turn Slot Ka

Ngayon, obligado na si Mr. Bean bumaba sa Mercury Drug sa Congressional para umakyat ng footbridge para tumawid sa Munoz. Kasi sarado na lahat ng U-turn slot sa EDSA. 

Photo above by Jim Wilson on Unsplash.

Pano na yung mga senior citizen na hindi na makaakyat sa footbridge? Talagang babay-bayin nila ang EDSA hanggang Balintawak o Monumento para lang makarating sa Munoz?

"Hindi makatarungan yon!" sigaw nya sa umpukan ng mga tricycle drivers. "Ibalik muli ang mga U-tarn islats na yan!"

"Di naman inalis. Sinara lang. Andun pa rin yung mga U-tarn islats!" ika ni Dagul.

"Prublema ba talaga yang U-tarn islats na yan sayo, Mr. Binong?" tanong ni Sabas. "E di ka naman senior. Mas malakas ka pa sa kalabaw!"

"Kasi yung lolo ko e!" sagot ni Mr. Bean.

"Ah yung lolo mong senior?" ika ni Sabas.

"Me lolo bang hindi senior?" bwelta ni Badong ke Sabas. "Syempre senior!"

"Ba't si Derek di naman senior pero mukang lolo na?"

Tawanang maka-diablo.

"Hindi!" sabat ni Mr. Bean. "Hindi dahil senior na lolo ko. Kasi yung nililigawan niya nasa Parkwi! E di kelangan niya pang tumawid ng footbridge para manligaw!"

"Lolo mo nanliligaw pa?"

"Bakit? Bawal ba? Anong batas ang nagbabawal?" sagot agad ni Mr. Bean.

"Saan ba yang Parkwi na yan?" tanong ni Prof.

"Dyan sa Parkwi Billige, sa me Del Pilar!" sabi ni Mr. Bean.

"Ah sa me Sen Peter! Yung punirarya. Liliko sa kaliwa tapos diretso, tatawid ng tulay?" tanong ni Gerald d Dyaryo-Bote.

"Mismo!" sagot ni Bean.

"E di mag Zoom nalang sila sa internet!" mungkahi ni Derek habang nilalantakan ang mainit na mami na binili nya sa karenderia ni Aling Lori. "Enge naman nyan," sabi ni Gerald d Drayro-Bote. "Bawal! Me pandemia no!" sagot ni Derek. "Ano ko, me-Covid?" sabi naman ni Gerald. "Malay ko!" sagot naman ni Derek.

"Ganto nalang, Beano. Sabihin mo sa lolo mo makipag date nalang sa nililigawan niya. Tapos magkita sila sa SM Annex," suggestion ni Prof. "E di hindi na kelangan tumawid ng footbridge lolo mo. Tapos yung nililigawan niya mag jeep nalang to SM from Walter. Di ba?"

"Hindi yun, Prof e! Hindi yun ang prublema!" sabi nanaman ni Bean.

"E ano?"

Nagkamot ng ulo si Mr. Bean: "Walang perang pang date lolo ko. E bat pa sya tatawid ng footbridge o pupunta sa SM? Di ba? E dahil na-sabi mo yan Prof, pwede bang pa-utang para me pang date si lolo? Tutal idea mo naman yan e..."

CASTS

Review lang--baka nalimutan nyo na ang Ocho Boys (Kalog Boys)--eto sila: Ako (si Jaden Mero, and me-akda ng Kwentong Otcho), si Prof, Pareng Babes, Mr. Bean, Badong, Sabas, Roy, Totoy Golem, Dagul, Derek, Gerald d Dyaryo-Bote, Sikyong Pedro, si Lewy (o Lowie), si Boy at si Bisoy. O nga pala, si Boy at Bisoy ay mga bagong members ng Otcho Boys---although si Boy ay matagal na sa Otcho. Yun nga lang, matagal ding nawala dahil umuwi sa Butuan. Pero bumalik na siya. Si Bisoy (Bisayang Baboy ang tukso sa kanya kasi mataba siya) ay nangungupahan naman sa likod-bahay nila Boy.

Ginabi Si Ulysses

OK pa nung hapon kahapon. Kahit nga alas sais ng gabi OK pa rin, although me katindihan na ang ulan. Chine-check ko parati sa news kung ano na lagay ni Ulysses. Huling nadinig ko 140 kph pa din sya at me bugsong 190 kph---at masasagi daw ang NCR. Malakas din yon ah. Safe kaya ang Project 8? Nakaka-kaba din. Pano kung mag direct hit?

Photo by Rachel Claire from Pexels.

Yun ang madalas kong maisip. 

Pero umasa pa rin akong di na sya magpaparamdam dito sa QC, or sa Project 8. Kasi nga late afternoon na wala pa rin sya. Sabi nga ni Mr. Bean at si Badong kanina sa karenderia over coffee, FAKE NEWS lang daw. Tawa sila ng tawa nung na-daan ako matapos mamili ng kandila, posporo, tuyo, itlog at bigas---mga kelangan pag me bagyo---dyan sa Road 20. Napaka OA ko daw. Panik buying. Ewan ko sa kanila. Buti pa si Sikyong Pedro namili rin para handa sya---namili ng gin, Red Horse at konting pulutan. At least nag-ready sya, di ba!

Eto na. Nung alas syete, nag iba na ihip ng hangin. Lalo na nung 9:00 pm. Ginabi si Ulysses, madami atang dinaanan pa. Lagalag. Delikado yung me malakas na bagyong tatama malapit sa inyo pag gabi na. Ayaw maniwala nila Mr. Bean at Badong na peligroso yon. Kaya nung kasagsagan na---mga hating-gabi at ala una ng madaling araw---tumodo na si Ulysses, hanggang alas sais ng umaga. 

GRABE! Ang tagal din noon ha! Parang nagustuhang tumambay ni Ulysses sa QC at Ocho.

Sumilip ako sa bintana ng 1:00 am. Madilim tas mahangin. Nakita ko yung mga nagsisi-likas. Pati nga yung White Lady dun sa puno ng Balete sa kanto lumikas na rin dahil basang-basa na sya. Bitbit nya mga paraphernalia sa pananakot--mga wigs, ketchup, white dresses (naputikan na yung iba) at mga makeup. Pumara ng tricycle, pero kumaripas naman ng harurot yung driver. Naglakad nalang si White lady---buti me payong sya.

Halos di ako nakatulog---hindi dahil ke Ulysses o sa White Lady---dahil sa mga text ni Mr. Bean at Badong. Nilipad na daw ng hangin ang bubong at muskitero nila, ano daw dapat nilang gawin. At brownout, tapos wala pa silang makain, gutom na daw sila. Sabi ko, matulog. Yun ang dapat nilang gawin. At yun ang deserve nila. Pero di ko na sinabi yun.

Bandang alas sais ng umaga, nung di na delikado lumabas, pinatuloy ko na sila sa bahay ko. Basang-basa sila at nangangatog sa lamig. Nag-kape kami habang ngi-ngisi-ngisi ako sa kanila. Mamyang konti, dumating na din sina Totoy Golem at Dagul. Wala daw silang makain. Para namang bago yon. Me bagyo o wala, wala talaga silang makain. Inutusan ko silang bumili ng pandesal at itlog sa bakery, dagdag sa almusal namin. Pinagluto ko silang apat. Masaya naman sila.

Tapos, nag-almusal na kami ng 7:30 am habang nakikinig ng radyo at nagkwe-kwentuhan. Masarap ang pritong itlog at tuyo sa sinangag at pandesal. Mainit na kape. Tapos kwentuhan, tawanan habang nakikinig sa radio, sa balita at sa drama. Pati nga si Prof naki-salo samin nung nadaaan sya e. Mga importanteng bagay yan para malampasan ang mga bagyo sa buhay.

Pano Mangaroling Ang Naka Mask sa Pasko?

As usual nagka-umpukan mga barkada dyan sa kanto, sa me guardhouse. Katatapos lang ng Undas kaya ngayon, Pasko naman ang topic nila. Nagrereklamo nga sina Totoy Golem at Dagul dahil wala daw silang kinita nung Undas dahil walang masyadong tao sa sementeryo--sa Baesa at sa Himlayan. 

Photo above from filipinotimes.net.

Kaya sana daw sa Pasko maka-raket sila.

Review lang--baka nalimutan nyo na ang Ocho Boys (Kalog Boys)--eto sila:

Ako (si Jaden Mero, and me-akda ng Kwentong Otcho), si Prof, Pareng Babes, Mr. Bean, Badong, Sabas, Roy, Totoy Golem, Dagul, Derek, Gerald d Dyaryo-Bote, Sikyong Pedro, si Lewy (o Lowie), si Boy at si Bisoy.

O nga pala, si Boy at Bisoy ay mga bagong members ng Otcho Boys---although si Boy ay matagal na sa Otcho. Yun nga lang, matagal ding nawala dahil umuwi sa Butuan. Pero bumalik na siya. Si Bisoy (Bisayang Baboy ang tukso sa kanya kasi mataba siya) ay nangungupahan naman sa likod-bahay nila Boy.

So, pinagusapan nila ang diskarte sa Pasko:

PROF: Pano kayo dedelihensya sa Pasko e obligado kayong naka mask at face shield?

AKO: Oo nga, pangit na nga boses nyo, di pa maiintindihan dahil sa mask at shield.

SIKYONG PEDRO: Pagbabati nalang halimbawa? Pano kayo babati sa Pasko?

MR. BEAN: Madali lang yan!

PROF: Paano?

MR. BEAN: E di "Merry ChristMask!"

PROF: E sa Tagalog?

LOWIE: Maligayang MASKo!

PROF: Pano social distancing? Hindi makakalapit yung kakarolingan nyo pata magbigay ng pera dahil social distancing.

MR. BEAN: E di Gcash!

"Haay nako!" sabi ko nalang. "Di nyo ba alam bawal na mangaroling tong Paskong ito? Next year nalang!"

Mga Pulis Trainee sa 7-11

Mga bandang late morning or early afternoon, mapapansin mo silang nag iipon sa 7-11, sa corner ng Road 20 at Short Horn. Mga pulis trainees sila---naka-uniporme ng pulis, me belt, posas at suksukan ng baril, pero walang baril. Under training pa kasi sila.

Meron naman silang senior leader---minsan dalawa, minsan isa lang---na me baril.

Minsang nakatambay ako sa 7-11 at relax na sumisipsip ng four seasons na Del Monte, andun sila, nag-a-assemble. Karamihan sa kanila dumating ng naka riding-in-tendem. Siguro me mga 20 sila. Ang babata at mga magaganda at gwapo (me mga pretty girls palang nagpupulis?). Yung iba pumasok sa loob ng 7-11.


Habang naka-assemble sila dun, eto na, dumating na sila Mr. Bean at si Dagul, naka-riding-in-tandem din sa motor na hiniram nila ke Derek. At ewan ko ba kung bakit kelangang naka takip pa ang mukha nila ng itim na bonnet at naka itim na jacket pa na leather. Hinala ko, hiniram din nila ke Derek ang mga ito. Wala naman silang pambili ng ganung getup.

Syempre, pag-dating nila, napa-tingin yung mga pulis sa kanila. Oo nga naman, kahina-hinala naman talaga ang mga itsura nila.

At eto pa---pagka-park ng motor, pumasok sila sa 7-11 nang hindi hinuhubad ang mga tinted helmets nila---AT PAPUNTA SAKIN!

Sinundan sila ng tingin ng mga pulis trainees. Yung ibang trainees nasa loob ng 7-11 at naka-upo sa mga snack stand. Tapos, eto na nga. Binuksan nila Mr. Bean at Dagul yung mga helmets nila para ipakita ang mga mukha nilang natatakpan ng itim na bonnet. Ang poporma talaga!

At tapos, sabi ni Mr. Bean sakin ng medyo pabulong: "Jad, dadaan daw dito sa Road 20 mga artista, pangungunahan ni Isabel Granada!"

Di ko masyadong nadinig (ang arte kasing magsalita ni Mr. Bean. Pa-sindikato effect pa).

"Ano yun?" tanong ko.

"Makikita natin si Isabel Granada dito sa 7-11, mag shoo-shooting daw!" sabi ni Mr. Bean. "Di ba peborit mo yun?"

Isabel lang ang nadinig ko.

"Isabel?" wika ko. "Sinong Isabel?"

"GRANADA!" sabay na sinigaw ni Mr. Bean at Dagul.

Nag tayu-an ang mga pulis trainees at yung mga nasa labas naman, nag-pasukan. Grinab nila yung dalawa at pinosasan habang naka-abang naman ang iba sa gagawin ko. Syempre, hindi ako kumilos. Ayoko ngang manlaban. Nginiti-an ko lang sila. "Fan po kami ni Isabel Granada, hehe," sabi ko sa pinaka-maamo kong boses.

Sa prisinto na kami nag-paliwanag. Buti, mabait naman yung mga pulis, naintindihan ang istorya namin, at nag apologize kami. "Sa susunod wag kayong sisigaw ng ganun!" sabi ni hepe. "At wag kayong manlalaban!"

Dalawang Presidente ang Iboto

www.dreamstime.com

Gagawin, sisirain din. Parating ganun.

Napansin ni Dagul na pag summer, andyan na yung mga nagbubungkal ng kalye, gagawin daw yung drainage at sabay street-widening na rin daw. Pero bakit halos tuwing summer ginagawa yun?

Ba't hindi nalang lagyan ng matibay na pipes yang drainage na yan para once and for all matapos na yan? Para hindi yung sesementuhan tapos babak-bakin din.

"E di wala silang project," sabi naman ni Totoy Golem. "Pag walang project, wala silang kita."

Tawanan yung mga tricycle drivers na naka-linya sa me harap ng Nori Mart sa General Avenue.

"Syempre, eleksyon ngayon---me mga nagpapa-pogi at meron ding mga kelangang kumita para pondo ng kampanya nila!" sabi ng ilan.

"E sino ba boboto nyo?" tanong ni Prof. "Me napupusu-an na ba kayo?"

"Ako sana si Mar," sabat ng isang driver. "Kaya lang parang gusto ko rin si Digong! Pwede bang dalawa presidente?"

"Pwede," singit ni Mr. Bean.

"Anung pwede ka dyan?" sabi ni Prof na medyo iritado. "Dapat isa lang."

"Pwede dalawa!" giit ni Mr. Bean. "Pag yung boboto duleng..."

Tagaytay Bulalo at ang "Sitsit" Mystery sa Hotel Room ng Otcho Boys

Syempre summer na nga kaya di pwedeng hindi mamamasyal ang Kalog Boys---or "Otcho Boys mula ngayon (kasi sabi ni Prof, sa Otcho sila nakatira kaya nararapat lang na Otcho Boys dapat ang tawag sa kanila. Nag-botohan sila at nanalo ang "Otcho Boys" sa "Kalog Boys").

So, from now on, it's officially Otcho Boys.

Napagka-isahan din nila na sa Alfonso, Tagaytay sila mag-o-overnight. Isang sobrang lumang hotel dun. Katuwaan lang. Pero me isang masidhing layunin talaga kung ba't Tagaytay ang napili nila. At syempre, pinag-ipunan nila ito. At lahat talaga ng Otcho Boys kasama! Grabe!

Eto kami---

Ako (si Jaden Mero, and me-akda ng Kwentong Otcho), si Prof, Pareng Babes, Mr. Bean, Badong, Sabas, Roy, Totoy Golem, Dagul, Derek, Gerald d Dyaryo-Bote, Sikyong Pedro, si Lewy (o Lowie), si Boy at si Bisoy.

O nga pala, si Boy at Bisoy ay mga bagong members ng Otcho Boys---although si Boy ay matagal na sa Otcho. Yun nga lang, matagal ding nawala dahil umuwi sa Butuan. Pero bumalik na siya. Si Bisoy (Bisayang Baboy ang tukso sa kanya kasi mataba siya) ay nangungupahan naman sa likod-bahay nila Boy.

Kaya 15 kaming lahat na kasama sa Tagaytay adventure namin this summer! Umupa kami ng air-con van na pang-14 passengers. Pinag-kasya nalang namin mga sarili namin plus mga bagahe. Ang driver si Pepot, taga Otcho din.

Otcho Boys talaga!

Tulog kalahati ng Otcho Boys sa biyahe. After mga 3 and half hours, nasa Nuvali na kami paakyat na ng Tagaytay. Tapos mamyang konti, nakita na din namin yung Taal Lake. Haaay! Tagaytay! Nagising na lahat ng mga Otcho Boys at nagsi-hiyawan sa tanawing nakita nila. Parang painting ang itsura ng Taal Lake. Payapa.

Dumeretso na kami sa hotel namin sa Alfonson---sa Julina Hotel. Lumang-luma na ito, gawa sa mga sina-unang kahoy kaya siguro medyo mura siya---P500 a night lang, good for 20 pa yung room. Me 10 double beds. OK na OK!

Binaba na namin mga bagahe namin. Nag-unahan sa kama mga makukulit na boys at nakita namin, overlooking pala ito sa mga bundok na me pinyahan at me lawa banda roon. Sarap pa ng simoy ng hangin!

Biglang nagreklamo si Mr. Bean. "Di pa ba tayo kakain?" Di nga pala kami nag-breakfast at 12:30 pm na ngayon.

Naalala tuloy ng lahat na gutom na sila. At kaya nga pala kami andito sa Tagaytay ngayon ay dahil sa bulalo! Pinagayak ko ke Pepot yung van uli at pinuntahan na namin yung pinagmamalaking bulalohan ni Derek dito sa Tagaytay. Masarap daw talaga ang bulalo at pritong daing na bangus doon!

After mga 20 minutes andun na kami---at WOW! Overlooking Taal Lake pa! Gawa sa kahoy mga tables and chairs at labas-masok ang fresh air!

Nag-order kami ng bulalo at fried daing na bangus, at maya-maya pa, sinerve na yung bulalo! Amoy pa lang, ulam na! Humigop ng sabaw mga Otcho Boys at muntik na nilang maubos ang sabaw kahit wala pang kanin kung di ko lang sila pinigilan.

After mga 45 minutes---"Burp!" sabi ng mga tyan namin. Hinimas-himas pa ni Derek ang bola nyang tyan. Nagsi-toothpick lahat at tahimik na minasdan ang Taal sandali.

Back in the hotel, nagkanya-kanyang upo sila sa mga beds nila at tapos nagka-kwentuhan. Just imagine, 15 lahat sila, including si Pepot, na gustong mag-kwento. Lahat sila pakikinggan mo. Pero madalas, si Prof Pekwa ang nasa entablado at pinakikinggan ng lahat.

Tapos, naisip niyang mag-bible study muna kami. "Teka, ba't di tayo muna mag-bible study, Jaden?" aya niya sakin. Sino ba ako para tumanggi?

So, dun kami sa Revelation 20:7...

He who overcomes will inherit all this, and I will be his God and he will be my son.

So, nag-discuss na at samo't-saring tanong ang lumabas. Me mga tanong na OK, like pano ba magsisi ng kasalanan at maligtas. Pero mamyang konti nag-weirdo na. Kung saan-saan na napunta. Me tanong tungkol sa World War III, sa UFO at aliens, ke Michael Jackson, sa China at sa mga White Ladies.

At tuloy, natanong ni Mr. Bean: "Me multo kaya dito?"

Natahimik kami sandali. Tapos, bumanat naman si Pareng Babes: "Malamang. Napaka-luma na nitong hotel e."

Nagka-tinginan sila. Biglang tumabi si Gerald ke Roy.

"Kaka-sabi ko lang kanina, si Hesus lang ang me kapangyarihan at lahat ng demonyo takot sa Kanya," basag ko sa katahimikan. "Tapos, takot na agad kayo uli!"

"O nga!" sabat ni Prof. "Andito naman si Jaden at ipag-pe-pray tayo!"

So, kwentuhan at kulitan ulit ang Otcho Boys hanggang takip-silim. Yung iba, gaya ni Mr. Bean, natulog. Yung iba, nagkakantahan kahit sintunado---dinala pa kasi ni Sabas yung gitara niya.

Nag-dinner kami sa ibang karinderya naman, pero bulalo ulit ang pagkain. Sarap talaga ng mainit na bulalo sa Tagaytay, lalo't me kalamigan ang ihip ng hangin sa gabi.

Pagka-balik sa Julina Hotel, naglakad-lakad kami sa paligid para matunawan, tapos pumasok na kami sa hotel at naghiga-higa na sa beds namin.

Nung 10 pm na, me nakalimutan daw si Lewy sa van kaya nagpasama siya ke Pepot. Pag-akyat nila ulit, me magandang chicks daw na nakatayo sa corridor. Makikipag-kilala daw sana sila pero na-torpe sila. Hiyawan ang Otcho Boys. "Mana kayo ke Roy!" sigaw ng isa. Numero uno kasing torpe si Roy.

"Chicks? Sinong chicks?" tanong ni Prof.

"Ganda babae, Prof! Siguro katabing kwarto natin, or isa sa mga rooms!" sabi ni Lewy.

"Sabi ng me-ari ng hotel, tayo lang daw andito. Di ba ako kausap niya?" sabi ni Prof.

Tumahimik lahat. Parang gusto yatang masira ng tyan ko.

"Sige, matulog nalang tayo," announce ko nalang.

Mga bandang 2 ng umaga, me sumisitsit. Nagising lahat.

"Walang takutan ha!" sabi ni Mr. Bean. "Totoy Golem, ayoko ng ganyang biro ha!"

"Ano?"

"Alam ko kayo ni Dagul yung sumisitsit!" sabi ni Mr. Bean ke Golem.

Sumitsit ulit. At sumitsit pa. At isa pa. At tapos, me biglang sumulpot na batang babae, tumakbo mula kung saan palabas sa pinto. Ang nakakatawa, lumusot ito sa pinto kahit nakasara!

Well, napa-uwi kami bigla ng 2:30 ng umaga. Habang pababa from Tagaytay, nagmuni-muni ako. At saka ko na-realize....Julina Hotel.....julina......pero huli na ang lahat.

Minsang Nag-Outing ang Kalog Boys

Pansin mo ba yung naka-silip
sa second floor? Yun yung misteryosong girl na kapapasok
lang sa main door sa ibaba. Naiwan niyang bukas ang pinto.

Nakapag-bakasyon ka na ba sa ganyang bahay, yung nasa picture sa taas? Isang summer, naaalala ko, nagka-tuwaan ang Kalog Boys. Nagka-isa kaming mag-ipon at puntahan itong bahay na to na highly recommended by Mr. Bean dahil sa adventure at misteryong dulot nito. Dikit daw niya ang me-ari, so OK lang.

Kabisado daw niyang puntahan at bayad lang daw sa sasakyan ang kelangan plus ilang dilata at bigas para sa baon. Overnight lang. 

E di payag naman ang Kalog Boys!

So, biyahe kami one summer. Hire kami ng van na kasya 14 ka-tao. Aircon, wow! Ambag kami ng tig-P500. Talagang binuno ng Kalog Boys ito. Pinag-ipunan ng matagal.

So, andun silang lahat--sila Prof, Dagul, Totoy Golem, Pareng Babes, Mr. Bean, si Lewy (o Louie), si Sabas, Derek at Roy. Humabol din sila Gerald, Sikyong Pedro at kahit si Badong na kina-aasaran ng marami. Ayaw sana ng Kalog Boys isama si Badong pero napaki-usapan ko.

So, 14 kaming lahat, plus si Tom Jones, yung driver. Siksikan sa van. Ang saya!

Dinaanan namin ang maraming bukid at tanawing nayon, mga ilog at bulubundukin. Mga bahay na luma at gawa sa semento at nipa. Yung iba nipa hut talaga. Ganda talaga sa probinsiya.

Tapos after mga 5 hours, dinaanan namin itong bayan na to. Dito na din kami nag-lunch. Ang gagara ng mga sina-unang bahay. Na-imagine ko yung mga panahon ng Kastila, Amerkano at Hapon.

Pero teka, malayo pa ba yung mysterious house na sinasabi ni Mr. Bean?

Malapit na daw.

Pagka-daan namin sa kubo na to...

Natunton na namin yung bahay. Ito na nga siya. Pero nung malapit na kami, me nakita si Pareng Babes na biglang pumasok sa main door sa ibaba. Nagulat si Mr. Bean. Dapat daw walang tao dito dahil ni-reserve ito sa amin this day. Sino kaya yun?

Tapos, mamyang konti, napansin ni Dagul na bumukas ng konti yung bintana sa second floor at me sumilip nga. Medyo natakot kami.

So, lumabas na kami ng van at kumatok sa main door. Nagulat kami nung lumabas itong girl na to...

Ba't me ganito dito? Sino ito. Pagka-tanong namin, siya daw ang caretaker ng bahay. Tapos, winel-come kami, American accent pa. "Welcome to the Mystery House. How may I help you?"

Syempre, na-in-love agad si Pareng Babes and the rest of the boys--except Roy, ang pinaka-bata at matipunong member ng Kalog Boys--at pinaka-pogi.

Mukang di siya interested talaga. Mukang faithful siya ke Peps. Palibhasa pareho silang softdrinks--I mean ang tunay na pangalan ni Roy ay Royal at si Peps ay Pepsi. 

Pinapasok kami ni Ruth (pangalan nung American accent girl) at sa second floor eto nakita namin.

You see the ghostly face on the wall?

So, ayon. Dito kami nag-spend ng overnight vacation at talaga namang adventure and mystery ang nangyari samin dito. Kwento ko later. Anyway, mahaba pa ang summer...

Kaya Yumayaman si Derek

www.pinterest.com

Kapag tapos na ang Undas, me kakaiba ng simoy and hangin sa Otcho--simoy ng Pasko. Minsan pag baba ko sa me labasan--dun sa me traysikelan--me nakita akong Christmas lights na nakasabit na at nakasindi agad.

Halatang excited yung me ari. Pati yung grocery sa labasan me mga tindang pamasko na rin--pero meron pa din silang tindang kandilang pang Undas. Minsan kasi kahit November 10 me nagpupunta pa rin sa sementeryo--humahabol sa Undas.

E, eto na si Pareng Babes, me napansing garland na me apat na candles, at ang isa e kulay puti daw--gaya ng nasa picture sa kaliwa.

Tanong niya, pang Pasko ba yan o Undas pa rin?

So, pinuntahan namin yung me ari. Doon yun sa aircon na barbershop sa Short Horn--na, by the way, nagiging isa sa mga favorite tambayans ng mga Kalog Boys.

Isang 10-minute tricycle ride lang andun na kami.

Ang me ari si Derek (yung matabang nagmamaneho ng ke liit-liit na sasakyan, cruelty to vehicles nga). Siya din yung me junk shop sa Otcho. Nagkataon naman, andun din sa barbershop sila Prof, Dagul, Totoy Golem at si Roy. Dadating din daw yung iba. "Ano ba ang meron," tanong ni Pareng Babes.

"Init," sabi lang ni Dagul.

"Init? Anong init?"

"Init ng panahon. Ang init sa labas! E dito aircon," sagot ni Totoy Golem ke Babes.

"E teka, ba't ba yung garland mo sa pinto me kandilang puti?" tanong ni Babes ke Derek na me ginugupitan.

"Apat na asul dapat yan. E ang isa ay P30. Ang dala ko ay P100 lang. E ang puti ay P10. E di tatlong asul at isang puti ang binili ko," sabi ni Derek.

Kamot ng ulo ang mga Kalog Boys. Pati yung ginugupitan. Kung iisipin mo, ganyan talaga ang buhay.

Mahusay sa Math si Derek, kaya naman yumayaman.

White Lady na Lumalabas Pag Hating-Gabi---na Rape?

www.flickr.com

Minsan, pumapasyal din ang mga Kalog Boys sa Norte (sementeryo sa Hilaga) kapag Undas. Sa Himlayang Pilipino, mas sosyal ang mga tao.

Pero it's more fun at the North Cemetery, ika nga ni Prof. Mas madaming tao at kwentuhan. Halos kahit saan ka bumaling, me mga kwentong kalog na napaguusapan.

Gaya nung pumutok na bali-balita sa isang parte ng Norte--isang white lady daw ang madalas lumabas sa sementeryo pag hating gabi. Kaya ayun--na rape. Andun ang mga Kalog Boys ngayon para mamasyal lang, pero mukhang masasabit sila dito.

Laking gulat ng mga Kalog Boys nung narinig yung kwento. Kaya nung ilang araw nalang at Undas na, nag-decide silang mag-overnight doon--baka sakaling makita nila yung na-rape na white lady. Alam nyo naman si Dagul, parating ma-usyoso. Gusto niya ng mga kakaibang bagay.

Nagkataon namang me friend si Mr. Bean doon na caretaker ng isang mosoleyo--doon mismo sa parte ng Norte na kung saan na-rape daw yung white lady at nagmumulto. Sa mosoleyo sila matutulog, at happy naman si Frederick--yung caretaker--dahil madami siyang makakasama. Natatakot na daw siya dahil mula nung na-rape yung white lady, nagsimula na itong magpakita ng hating gabi.

"Teka, teka," sabi ni Pareng Babes. "E di ba na-rape na nga siya kasi lumalabas siya pag hating gabi? E ba't magpapakita nanaman siya ng hating gabi? Gusto ba niyang ma-rape ulit?"

"E kelan siya magmumulto? Tanghali" tanong ni Derek. "Meron bang white lady sa tanghali?"

"At sino ba nang-rape sa kanya?" tanong ni Lewi.

Natawa si Sabas. "Kakatawa naman yan--ang mga white lady, nagmumulto daw mga yan dahil minsan, sila daw ay mga babaeng nalapastangan. Eto naman, white lady na siya na nalapastangan noon, nalapastangan nanaman ngayon! At dahil dito, magpapakita ulit siya as white lady nanaman! Magulo yata!"

"Double white lady," sabi ni Lewi.

"Ay nako!" sabi ni Dagul. "Tignan nalang natin mamyang gabi. Ano, ready na ba kayo dito matulog?"

Sagutan lahat ng "Oo," at excited pa.

Namasyal-masyal muna sila sa semeteryo at nag-tanghalian sa karinderya banda roon. Masarap ang adobong manok nila. Nung hapon, nag syesta sila sa mosoleyo at nung late afternoon na, bandang 5:30 pm, nag-umpukan na ulit sila sa labas ng mosoleyo para mag-kwentuhan. Pagka-hapunan (nag-saing nalang si Frederick at nagbukas ng mga delata) naglatag na sila ng mga dyaryo para mahigan.

Madami pa namang mga tao sa semeteryo noon--mga naglinis ng puntod nila--pero mga 11:30 pm, tahimik at madilim na. Nadidinig nalang nila sa malayo ang boses ng mga ibang nag-o-overnight din sa mga kanyan-kanyang puntod o mosoleyong binabantayan, pero konti lang ang mga yon.

At tapos, hating gabi na! Lalabas na ang white lady na na-rape!

Naka-silip na ang mga Kalog Boys sa mga bintana ng mosoleyo. Excited sila na kinakabahan. Pano kung pasukin sila sa loob?

Mamyang konti pa, ayun na! Nakita nila ang white lady, nakalutang sa hangin, laylay ang buhok sa mukha.

"Bakit laylay ang buhok sa mukha niya? pansin ni Derek.

"Na-rape nga e. Syempre shy siya. Anu ka ba?" sagot ni Totoy Golem. "Ikaw kaya ang ma-rape!"

"SShhh!" sabi ni Mr. Bean at Prof.

"Maganda ba? Di ko makita yung mukha!"

"Ako nakikita ko!" excited na sagot ni Mr. Bean.

"Ano itsura?"

"Pre, mukhang white lady!" sabi niya.

"Aba! Sumakay sa kalesa ni Mang Oka!" gulat na sabi ni Frederick. "Ba't kaya? At sinakay naman ni Mang Oka! Me relasyon kaya sila?"

"Aba! Syempre naman! Masakit yata ang katawan ng isang na-rape!" sagot ni Mr. Bean. "Mahihirapan siyang maglakad. OK yang sumakay nalang siya!"

"Parang kalokohan lang ang lahat!" duda naman ni Sabas.

"Teka, huminto sila sa puntod ni Atty. Jose Buenafe." pansin ni Frederick. "Ba't kaya?"

"Baka si Attorney ang nang-rape sa kanya? Di kaya?" sabi ni Pareng Babes.

"Di ba kayo marunong?" sabat naman ni Totoy Golem. "Syempre, kelangan niya ng attorney. Na-rape nga siya e!"

"O nga!" segundo ni Lewi. "Magsasampa siguro ng kaso."

I-iling-iling si Prof. Well, ganyan talaga ang buhay.

Alas Syete Daw Labasan na ng Mga Zombies sa Sementeryo, sabi sa News

textaural.com

 Undas noon. Lahat ng tao me date sa semeteryo. 

"Four to six thirty lang tayo ng gabi sa sementeryo sa Undas, ha!" text ni Gerry sa utol niyang si Roy. "We must be out of the cemetery before 7 pm!" dagdag pa niya.

Nagtaka siya sa text ni Gerry. Tapos sabi niya sa mga Kalog Boys na kasama niyang naka-tambay sa harap ng internet shop ni Wally sa me traysikelan: "Tignan nyo tong text ng utol ko sakin. Nakaka-bahala. Parang horror movie ang dating."

Binasa niya. Syempre, kumpulan mga trike drivers sa kanya. Tayo kasing mga Pinoy mahilig sa katatakutan, Undas man o hindi. Pagka-basa ni Roy, halos sabay-sabay nagkamot ng ulo ang mga Kalog Boys.

"Pwedeng mag-stay dun hanggang alas dose ng gabi!" sabi ni Pareng Babes. Sure na sure ang tono ng boses nya. "Bitin yan pag 7 pm lang uuwi na kayo!"

"Hanggang kinabukasan nga pwede rin e!" segunda pa ni Prof Pek.

Tumunog ulit ang cell phone ni Roy. Tinignan niya. "Si utol ulit," sabi niya. Binasa ang bagong text message: "Alas syete daw labasan na ng mga zombies--sabi sa news!"

Gulantang sila. "WAT???" halos sabay-sabay nilang sigaw. Napa-English pa sa gulat.

"Totoo ba yan?" tanong ni Mr. Bean. "Pinag-tri-tripan ka lang yata ng utol mo e. Totoo ba yang mga zombies? Sa pelikula lang yan!" Tawanan lahat.

"E di manood tayo sa TV ng news. Now na! Panood naman, Aling Lory!" hirit ni Prof Pek. May TV kasi sa karinderya ni Lory. Pumayag naman siya. Pag bukas ng TV, tamang-tama namang sinasabi ng news anchor na nakatawa pa: "Kaya alas syete tuwing gabi hanggang Undas, maglabasan na ng mga zombies sa sementeryo!"

Napa-nganga silang lahat! Totoo nga! Sabi sa news! Dinig na dinig nila! E bakit natatawa pa si anchor man?

"Totoo pala yang mga zombies na yan?" pagtataka ni Mr. Bean.

"Di lang yun--magsisilabasan daw sa sementeryo simula ngayong gabi! Kelangan masaksihan natin ito!" sabi ni Dagul. Mahilig si Dagul sa di pangkaraniwang mga bagay.

Tamang-tama naman, papasyal mga kapatid at uncles ni Roy sa Himlayang Pilipino ngayong gabi para i-check ang mosoleyo ng pamilya nila, kung ready na ba to for Undas. At dahil nag-plano na ding magpunta sa Himlayang Pilipino ang Kalog Boys para makita ang mga zombies, sinabi ni Roy ke Gerry na magkita nalang sila doon dahil sasama siya sa Kalog Boys.

E di, ang dami na nila--Mga Kalog Boys plus dalawang kapatid na lalaki at dalawang uncles ni Roy. Matapang na si Mr. Bean. Sumama siya.

Masaya ito!

Bandang 6:00 ng gabi, andun na ang Kalog Boys, excited na kinakabahan. Naka-tutok ang paningin nila sa mga nitso at libingan--sakaling magsi-bangon daw ang mga patay doon. Napansin nila, madaming police, barangay tanod at kahit military sa semeteryo. Mukhang totoo nga ang balita. Pero ba't di nila pauwiin na ang mga tao? Dilikado ito. Madaming makakagat!

Mamyang konti, dumating na sila Gerry. Nakita niyang namumutla halos lahat ng Kalog Boys at tila ligalig--sila Prof, Pareng Babes, Dagul, Totoy Golem, Lewi, Derek, Mr. Bean, at kahit na si Roy na utol niya. Ano ang mga ito--gutom na?

"OK lang kayong lahat? Gutom na ba kayo?" tanong niya tuloy.

"Bakit?" tanong ni Prof.

"E, ang puputla ninyong lahat. Para kayong nakakita ng white lady!"

"Pambihira ka, Gerry!" sabi ni Mr. Bean. "Di ka ba natatakot sa zombies?"

Lumiwanag ang mukha ni Gerry. "Ah, yun ba? Hehe, kengkoy nga e--ang korni!"

Nagka-tinginan ang mga Kalog Boys. Nagtaka sila na medyo nayabangan ke Gerry. Ang tapang naman nito, akala mo kung sino, naisip ni Dagul at Totoy Golem, mga dating siga ng Otcho. E kung sila nga kinakabahan e--ito namang Gerry na to ang tapang!

"Di ka takot sa paglabas ng mga zombies?" tanong ni Prof ke Gerry.

"Hehehe, Ok ka lang, Prof?" sabi naman ni Gerry. "Ba't ako matatakot? Bakit, natatakot ba kayo?"

"So, totoo palang me mga lalabas na zombies pag 7 ng gabi?" usisa ni Roy.

"Oo, di ba nasa news!" sagot ni Gerry. Nagkakamot na ng ulo ito. Parang big deal naman ang zombies, ika niya sa sarili.

"Aba, kelangan magsi-handa na kayo!" sigaw ni Dagul. Laking gulat naman ni Gerry. "Ha?" taka niya.

Nagsi-porma ang mga Kalog Boys na tila naghahanda sa bakbakang mangyayari. Tinitignan ni Prof ang relo niya--papalapit ng papalapit ang alas syete. At ilang sandali pa, alas syete na nga!

"Ready kayo!" sigaw ni Prof.

Mamyang konti, nang alas syete na, tumunog ang isang masayang pambatang tugtugin at nasilayan nila ang mahabang parada ng mga batang nakasuot ng iba't ibang costumes ng zombies. Sumisigaw silang "Trick or Treat" sa mga taong nadadaanan nila. Tuwang-tuwa naman ang mga taong nagbibigay ng mga pabuya sa kanila.

"Kuya, yan yung mga zombies na sinasabi sa news," ika ni Gerry. "Kakatakot 'no."

Aral ng Kwentong Kalog na to--huwag mag-conclude hangga't di inaalam ang buong kwento. Ganyan talaga ang buhay.

Gamot sa Hangin

runsickboyrun.blogspot.com

Me mga taong madalas me hangin sa tyan. Kahit ilang beses dumighay o umutot, mamyang konti me hangin nanaman sila sa tyan.

Ganon sina Sabas, Dagul at Totoy Golem.

Kaya ayaw ko silang magkakasama, lalo't me lakad ang barkada. Kapag walang choice kundi kasama sila, tinitiyak kong magkakahiwalay silang tatlo. Mantakin mong magsabay-sabay silang maglabas ng masamang hangin. Talagang itatanggi kong kasama ko sila. Terrorism yon.

E minsan, nagkataong nagkita-kita kami sa SM North. Nanlaki ang mga mata ko nang eto na silang tatlo, magkakasama, papalapit sakin at all smiles pa. Tuwang-tuwa silang makita ako. Kinabahan naman ako sa kanila, lalo na ke Totoy Golem. Pag malaking tao kasi, malakas din ang hangin noon!

Patay!

At eto pa--ang lakas ng loob nilang magyayang manood ng sine! Pag malamig kasi, gaya ng fully aircon na lugar, mas malamang magiipon sila ng hangin sa tyan. Mas delikado yon.

Buti nalang action yung palabas--sigawan, barilan at sabugan ng bomba. E di sige, OK, pumayag ako. Di ko kasi kayang biguin ang kaligayahan ng mga kaibigan ko, lalo na tung tatlong ito na mga mababangis na kriminal dati pero nagpasyang magbago na mula nung naging barkada nila ako--nung napasali sila sa Kalog Boys.

So nood kami ng sine. Bumili sila ng popcorn para daw snacks habang nanonood. Kaso, pag carbohydrates gaya ng popcorn, mas lalong lolobo tyan mo sa hangin. Napa-ngiwi ako, pero andyan na yan e. Me magagawa pa ba ako?

Medyo kalagitnaan na nung nadinig kong nagpapasabog na sila--hindi yung mga bida sa pelikula kundi yung tatlo kong kasama. Pa-simple sila, pero dahil matalas talaga ang mga tenga ko, nadidinig ko mga utot nila. Parang me timer pa--yung isa sumabog, tapos after 30 seconds yung isa naman, at after 30 seconds ulit, yung isa naman.

Dun ako tumayo at sinabing magsi-CR lang ako. Gusto ko isigaw sa sinehan na hindi ko sila kasama at kilala. Pero mali ang decision ko na mag CR kunwari. Kasi nung pagtayo, pansin ko na dun nagtinginan yung mga tao sakin. Akala nila ako yung nagpasabog!

Anu ba?!

Yung mga me silencer o "suppressor" pa naman ang matindi. Yun ang kumakalat at perwisyo talaga--hanggang likod ng sinihan umaabot. Nung nagpasabog sila ng di-silencer, nagbukasan ang mga flashlights ng mga ushers sa loob ng sinehan at kung saan-saan tinutok ang ilaw, hinahanap siguro ang source ng bomba.

Nung nakita nilang ako lang ang tumayo during the explosions, lahat ng flashlights tumutok sakin. Parang yung presong tumatakas sa kubli ng dilim tapos na ispatan ng mga spotlights.

E di syempre, tuloy-tuloy na akong lumabas ng sinehan. Nakakahiya nang bumalik. Hinantay kong matapos yung sine at inabangan ko silang lumabas. Naka-smile pa ang mga pahamak.

Tapos, sabi ni Golem sakin: "Jad, magkakakain ka ng nilagang kamote, at pati balat kainin mo. Gamot talaga yun sa hangin sa tyan. Grabe ka rin palang kabagan?"

Magpro-protesta na sana ako nang sinabi naman ni Dagul:

"Hwag ka nang ma-dyahe samin, pre! Naintindihan namin. Ganyan din kami!"

Tapos, inakbayan ako ni Sabas na para bagang kino-comfort niya ang isang nabigo sa pagibig: "Wag mong dibdibin, friend. Ganyan ang buhay,"

Trabaho O Libangan?

Wala pang mga tambay
sa internet shop..

Parang "Negosyo o Bayan?" sa pelikulang Heneral Luna. Ito naman, trabaho o libangan? Hindi libingan ha! (Although malapit na ang Undas).

Nagiging paboritong tambayan na rin ng mga Kalog Boys yung internet shop dyan sa me labasan, sa me terminal ng mga tricycle sa Assistant Street. Me dalawang hakbang sa pinto ng harap ng shop, tapos bangketa na. Dun sa mga hakbang at sa bangketa naka-upo ang mga tambay dyan--yung mga Kalog Boys nga at ilang tricycle drivers.

Ang parang tumatayong presidente or "kuya" ng mga tambay dyan si Lowi. Madalas siya dyan. Minsan kasama niya sina Pareng Babes at Professor Pekwa or Prof. Syempre, andyan din sila Dagul at Totoy Golem--sila ang mga tagapag-tanggol ng Taas--yung area ng Otcho na kinabibilangan ng Assistant, Finance, Accounting, Actuarial, Assets, Personnel at Adminstration Streets. Kasama na rin yung Records at parte ng Road 20.

Pero mabait naman sina Dagul at Totoy Golem. Lalo na si Lowi. In fact, mababait ang mga Kalog Boys dahil ako ang nagtatag nyan. Ako si Jaden Mero, taga Taas din. Since 1968 pa ako nakatira sa Otcho.

Minsan, me mga nakakapansin sa mga tambay at nagcri-criticize. Nagsasayang daw ng oras. Naka-tambay lang daw doon at sinasayang ang mga buhay nila. E palibhasa, mga wala din silang magawa, kaya pinakiki-alaman nila buhay ng me buhay. Madalas mga working guys itong mga kritikong ito at mga retired na empleyadong nakatira doon--mga feeling sosyal at mataas. Pag daan nila doon, napapansin nila itong mga tambay at siguro naiinggit.

Natanong ko tuloy minsan--me mga makabuluhang libangan ba kayo? Kasi kung meron, di nyo na mapapansin ang ginagawa ng ibang tao. Kaya nyo napapansin at pinapatulan--boring din siguro mga buhay nyo. Madaming tao ang naghahanap ng trabaho at gustong magtrabaho, kahit anung trabaho.

Pero bihira lang ang taong me makabuluhang libangan. Ang libangan, pinipili. Sa trabaho, madalas di ka pwedeng mamili.

"Hindi lang basta tambay yan," sabi ko minsan. "Libangan yan."

Walang sinuman ang pwedeng magsabing walang kwenta ang ginagawa ng isang tao. Lahat ng ginagawa natin, me kwenta satin. Maaaring sa iba walang kwenta ito. Pero satin, mahalaga ito. Kaya kanya-kanyang trip lang yan. Walang basagan ng trip.

Ano ang libangan mo?

Ako, mag-blog sa Kwentong Kalog at iba ko pang blog. In fact, ang pagba-blog sakin, trabaho at libangan. Yun ang the best! Yung tipong libangan lang ang trabaho mo. Naglalaro ka lang tapos kumikita ka. Yung ibang tao, kumikita ng malaki sa libangan nila--gaya ng mga PBA at NBA players. Gaya ng ibang artista.

Alam nyo, ang kulang nalang sa mga tambay at Kalog Boys dyan sa labasan yung kikita sila ng pera habang naglilibang sila sa kwentuhan. Kunwari, magtinda sila ng fishballs, kikiam, sa malamig at iba pa--yun bang parang kooperatiba.

Pero kahit di sila kumikita sa pagtatambay nila, mahalaga pa rin sa kanila ang ginagawa nila. Me kabuluhan sa kanila yon. Wag nating matahin (kahit pa malaki mata mo). Ang libangan ay isa sa mga dahilan kaya nasa katinuan ng isip ang isang tao, kahit madaming prublema yan.

Di ba nga, yang mga empleyado, subsob sa trabaho mga yan para one day makapahinga sila ng mabuti habang ginagawa nalang nila ang libangang gusto nila? O, e di sa libangan din nauuwi ang lahat ng trabaho. E itong mga tambay, naka-una na! Naglilibang na agad sila!

Ano sa palagay mo?--trabaho o libangan?

Hindi na Daw Malulunod

beben-eleben.tumblr.com

Maaga pa, naka-tambay na sila Pareng Babes, Professor Pekwa at Lewy (na introduce ko na siya minsan dito sa Kwentong Kalog sa name na Lowi) sa me kanto, sa me traysikelan.

Naka-upo sila sa bangketa ng internet shop doon, halatang me prublema. Galing daw kasi yung utol ni Pareng Babes sa semeteryo ng Bagbag at nakitang naiba na daw yung nitso ng uncle nila.

"Panong 'naiba' yung nitso?" tanong ni Prof, naka-kunot ang noong takang-taka kung ano ibig sabihin ng 'naiba.' "Ano yun, lumaki ba o lumiit o nag-iba ang kulay?"

"Di ko alam e. Basta sabi niya, naiba daw. Baka naiba ng lugar o me iba nang nakalibing doon," sabi ni Pareng Babes.

Malayo ang tingin ni Lewy, parang malalim ang iniisip.

"Ano sa palagay mo, Lewy?" tanong ni Pareng Babes.

"Palagay ko, sexy talaga yung yayang yon, o!" sabi ni Lewy. Nakatitig pala siya sa isang babaeng papatawid sa kanila. Dumaan ito sa kanila at sinundan nila ng tingin. Me itsura nga, sabi ni Prof sa sarili. "Bago yung yayang yon dito a! Sino kaya yun?" tanong niya.

"Teka, teka," nakahalata si Babes, "pambihira! Ang pinaguusapan natin ay yung nitso ng uncle ko sa Bagbag. Kung anu-ano naman sinisingit kasi ni Lewy e!"

"O di ba me itsura talaga yung babae?"

"Alam ko!" sagot ni Babes ke Lowi. "Si Princess yun, yung bagong yaya dyan. Maganda talaga yon, galing Zamboanga. Mistisa talaga mga chabakana."

Tumungo-tungo sila Prof and Lewy, nakatitig pa rin sa yaya na andun na sa malayo.

Kinan-tsawan tuloy sila ng mga tricycle drivers na naka-puna. "Hoy! Tama na yan! Matutunaw yung babae!"

"E, tara, puntahan natin para malaman natin!" sabi ni Lewy.

"Alin, yung yaya?" tanong ni Prof.

"Yung nitso!" sagot ni Lewy. "Ikaw talaga Prof, kung anu-ano ang nasa-isip mo!"

"Ikaw tong nagsimula e!" protesta ni Prof.

Nagkasundo silang tatlo--pupunta sila ng semeteryo ng Bagbag para alamin ang misteryo ng naibang nitso. Pero kelangan nilang mag-almusal muna. Alas nuwebe pa lang ng umaga. Tutal, nag-iihaw na ng porkchops yung waitress ni Aling Lory sa karinderya niya--at naaamoy nila Babes, Prof at Lewy ang nakakagutom na amoy nito--nag-almusal na sila doon. Taya si Pareng Babes, syempre, dahil siya ang me problemang so-solve nila Prof at Lewy.

Ang sarap ng kain nila ng inihaw na porkchops at sinangag, at me matching maanghang na suka pa bilang sawsawan. Pagka-kain, sakay sila ng jeep pa-Tandang Sora. Tapos, sakay sila ng jeep pa Quirini Avenue.

Ilang minuto pa, nasa semeteryo na sila ng Bagbag. Pinuntahan nila yung nitso ng uncle ni Pareng Babes--paliko-liko ang makipot na daan, tapos dun sa me malaking puno kumanan sila, at doon sa me puno ng Aratilis, sa ilalim, naka-pwesto yung nitso.

Laking gulat nila sa nakita!

"Ba't naka-tayo!" halos sabay-sabay nilang nasabi. Imbis kasi na nakahiga gaya ng ibang nitso, nakatayo itong nitso ng uncle ni Babes! Para bagang yung picture sa kaliwa, pero naka-baon sa lupa yung ibaba ng nitso.

"Hindi ganyan yan nung nalibing si uncle!" sigaw ni Pareng Babes. "Naka-tihaya yan! Sino ang nagtayo nito?"

Iiling-iling sila Lewy at Prof. Malaking misteryo ito.

Sabay namang dating ni Sonny, naka-ngiti pa, labas ang bungi nito. "Ano? OK ba?" tanong niya.

Si Sonny the carpenter ang madalas gumagawa ng mga repair-repair sa Otcho. Kahit nitso pinapatulan niya, kumita lang. Buong yabang niyang inamin na siya ang inupahan ng utol ni Babes para i-repair yung nitso.

"Ba't mo naman itinayo itong nitso?' angal ni Pareng Babes.

Nagpaliwanag na si Sonny: "E, ang reklamo ng utol mo binabaha dito sa semeteryo pag tag-ulan. Madalas, hanggang bewang ang baha kaya lumulubog ang nitso. E di ayan, tinayo ko. Kahit hanggang bewang ang baha, angat naman ang kalahating katawan ng uncle mo! Di na siya malulunod!"

Ang Pagbabalik ni Torpe

www.colourbox.com

[Eto Part 1]

Siguro mga after four years, nagulat ako--bumalik si Roy sa village one morning at tumambay sa tindahan ni Aling Lydia! Gulat din si Aling Lydia. Ininterview agad siya.

Tapos na daw ito ng college at naghahanap ng work. "Saan ka ba nag-suot?" tanong ko habang niyayakap siya--para kasing anak o pamangkin ko na rin itong si Roy. Nag-rent daw siya ng room sa University Belt at doon pumirmi. "Di ka man lang nadadalaw dito!" sabi ko.

Mas matikas si Roy kesa noon, nag-we-weights daw, at nag-mature na ang disposition. Gwapo nga e. Siguro hindi na rin torpe ito. "Ilan na ba girlfriends mo?"

Na-ngiti lang. Nag-isip. Tapos, pagka sipsip sa softdrinks, sabi niya: "Wala kuya! Studies inatupag ko para makatapos agad!"

"Talaga lang ha?"

"O naman, kuya," ngiti ulit. "Bakit, mukha ba kong chick-boy?...chicken at baboy...hahaha!"

Napatigil ako ng konti, pero sinabi ko na rin: "Bakit? Torpe ka pa rin ba? Musta na ba si Peps?"

Sinulyapan niya ako tapos tumingin sa malayo. "Di ko po alam, kuya. Wala na akong balita since pumunta sila sa Cebu. Or, nasa Davao na yata sila."

"O, tignan mo to!" sabi ko. "Wala nang balita tapos alam mo na nasa Davao na sila! Niloloko mo ko?"

Mamya pa, nagsi-datingan na mga Kalog Boys--sila Pareng Babes, Professor Pekwa or Prof for short, Dagul, Totoy Golem, at Mr. Bean. Si Sabas pumasok. Nakakatawa, andun din si Cruel Driver or Derek, yung matabang nagbi-business ng scrap sa labasan na madalas nakasakay sa pagkaliit-liit niyang micro-pickup kaya mukhang kawawa tuloy yung sasakyan. Cruelty to vehicle yon!

Nakiki-Kalog Boys na rin si Derek.

Si Aling Lydia naman, kanina pa nakikinig ng tahimik samin ni Roy. Tahimik lang siya pag binabayaran mo mga orders mo. Nag-iingay lang yan pag umutang na si Mr. Bean.

Lahat sila masayang nakita ulit si Roy. Kinamusta nila. Yinakap. Ang laki na daw ni Roy at macho na. Professional na daw pala ito. At marami pang iba. Mamyang konti, di rin sila nakatiis--kinamusta nila si Peps.

"Di na ba babalik sila Peps dito?" tanong ni Aling Lydia.

"Di ko po alam, Aling Lydia," sabi ni Roy, me guhit ng lunkot sa tono niya at sa mukha. "Dun na yata sila titira talaga sa Davao."

Habang nagsasalita si Roy, me nadidinig akong harurot ng big bike sa di kalayuan. Ang yabang naman nung nagba-bike na yon, ika ko sa sarili. As in harurot talaga paandar niya sa bike niya. Galit na galit yung bike. Pero parang palapit ng palapit. Teka, papunta yata sa kalye namin.

Mamyang konti, napatigil kaming lahat. Ayan na yung big bike. Macho talaga ang tunog. Macho din yung nakasakay--tinted ang red helmet, naka-black leather jacket, gloves na black, hapit ang legs sa maong, at naka boots pa! Sino to, si Bong Revilla?

Huminto ito sa harap mismo namin. Yabang naman talaga! Porma! Halatang naba-bad trip na sila Dagul at Totoy Golem--baka upakan nila ito!

Pero teka...parang...parang...

Pagka-alis ng helmet niya, nilaro ng biker sa hangin ang mahaba niyang brown na buhok. Haba ng hair at sumusunod sa galaw ng chick! Babae pala! At mukhang pagka-ganda-gandang babae! Sino ito?

"Peps!" sabay-sabay pa kami. Gulat na gulat kami sa itsura niya! Ano to, tomboy na?

Ang ganda-ganda na niya, dalaga na talaga! Mukha ngang artista. At sexy--mukhang nagwo-workout. Hindi--hindi tibo ito. Babaeng babae! Naka rugged look lang kasi nga naka big bike. Pero halata mo, babae siya. In fact, mukhang mahinhin kahit pa naka big bike siya.

Si Peps, mahinhin? E galawgaw dati ito e!

"Hello po, mga Kalog Boys!" bati niya. Kolehiyala accent pa! At sexy na cute ang boses! Lumaking napaka-ganda ni Peps! At mukhang mahinhin na mahiyain--pero alam mo kalog din. Maaaninag mo pa rin ang pagka-pilya niya behind the innocent smiles.

"Hello po, Aling Lydia!" Nag "Hi" si store owner at tinadtad agad si Peps ng tanong. Interview agad.

Tapos, napatigil ang lahat sandali. Dahan-dahan, binaling ni Peps ang tinging niya ke Roy. "Hi po Kuya Roy! Kumusta ka na?"

Putlang-putla naman si lalaki. Pinagpapawisan. Halatang kabado. Torpe pa rin pala ito! Walang pinagbago!

"Ahh, hi, Peps! Kumusta? I-ikaw pala yan!"

"Eto, graduate na po ako ng college. Medical technology sa Immaculate Concepcion, kuya. Dito ko gusto mag-work sa Manila kaya po uupa ako ng apartment dyan lang. Dito na po kasi ako nasanay," sabi ni Peps. Para kaming mga batong tulala sa pag-kinig sa salita niya. Ganda ng boses niya!

"Graduate? Graduate ka na agad?" tanong ni Roy. "Di ba college na ako noon high school ka palang yata?"

"Parati po akong nagsa-summer, Kuya Roy. Atat na kasing mag-work!" sabay kilig-tawa nito.

"Ang ganda naman ng motor mo at getup!" pansin ni Aling Lydia.

"Ay! Oo nga pala po! Hilig ko po mag-motor! Yan po ang isa sa mga libangan ko sa Davao! At mahilig din po ako sa ganitong getup, hihihi!"

"Sige po, pupuntahan ko muna yung apartment ko dyan. Nauna na po mga gamit ko dyan. Nice seeing you all po!" Tinignan niya kami isa-isa. Tuwang-tuwa ang Kalog Boys. Tapos, sinulyapan niya si Roy. Naka-ngiti ang mga matang pusa niya.

Pagka-alis ni Peps, pabirong tinulak namin si Roy. "Hindi ka nanaman umimik dyan! Tameme ka nanaman ke Peps!"

Parang malungkot si Roy: "E kasi, sobrang galang. 'Kuya' pa rin tawag sakin, tapos me 'po' pa!"

"Mas lalo siyang gumanda, no, Roy?"

Adventure sa Baguio

adventureh.wordpress.com

[Eto yung Part 2]

Ang dami kong kinita! More than P200 K! Dahil binata pa ako non, di ko alam saan ilalagay ang pera ko. Wala pang Sun Life Financial noon. E di sana ininvest ko lahat doon. Ayaw ko naman sa bangko kasi wala akong tiwala sa bangko talaga. Kukunan lang nila yon, babawasan ng kung anu-anong charges, hanggang maubos pera mo.

Kaya naisip ko, just enjoy!

Niyaya ko tuloy sila Pareng Babes, Sabas, at Professor Pekwa na umakyat ng Baguio. Laking gulat nila sa bigla kong pagyaya. At syempre, natuwa sila. All-expense-paid vacation! San ka pa? Nag-ready agad sila ng mga gamit nila at madaling araw kinabukasan, umiskyerda kami sakay ng Dagupan Bus mula Cubao.

Ang saya-saya namin! Naka-upo silang tatlo sa tatluhan at ako naman sa kabilang upuan, sa dalawahan, pero malapit ako ke Sabas na nasa dulo ng tatluhan. Katabi ko, magandang chick, pero di ko type.

At ang dami naming dalang sitsirya! Para kaming nagtitinda ng kropek. Kwentuhan na kami ng mga kwentong kalog namin at tawanan--syempre mahina lang. Ayaw din namin maka-bulahaw sa iba. Nung una, itsura muna ng siyudad nakikita namin sa bintana ng bus. Pagka-lagpas namin ng Malinta at Valenzuela, mukhang probinsya na!

Mga bukid, mga puno, mga pawid!

Etong si Pareng Babes, and daming kwento tungkol sa village--mga misteryong ginagawa ng mga kapitbahay at ibang kasambahay doon, lalo na daw yung kasambahay ni Mr. Durado at hardinero ni Mrs. Damayan--at me secret tagpuan din daw itong dalawang mga amo nato! Pambihira itong si Pareng Babes talaga!

Tapos, ito ring si Professor Pekwa, madami ring kwento! Kami ni Sabas, taga-pakinig at tawa lang. Ayokong mag-kwento si Sabas kasi medyo weirdo mag-kwento ito, parang kwento ng mga baliw na mamamatay tao. Pag nagku-kwento pa siya, yung itsura ng mukha niya parang sinasabi, "Papatayin ko kayong lahat!" Kaya sinisiguro kong taga-tawa lang siya. Nag leave siya sa office para makasama, at appreciate ko yon. Kelangan din kasi ng taong ito ng break. Sobrang stressed out.

Nagpalabas ng video ang bus, "Four Friends' Last Trip" ang title. Di kilala mga bida at parang pamilyar ang kwento. Anyway, enjoy naman, comedy na suspense bandang huli. Nung nasa Pampanga na kami, naka-tulog kaming apat. Pati yata yung chika sa tabi ko nakatulog din.

Pag-dating ng Pangasinan, nag-stop-over ang bus for lunch at kumain kami sa OK na restaurant syempre--hindi sa canteen lang. Kuha kami ng lechon kawali, sinigang, dinuguan at leche flan. Tuwang-tuwa sila. Feeling galante, binayaran ko na rin yung lunch nung katabi kong chicka. Pumayag naman siya. Pangalan daw niya, Cheska. "Happy birthday, kuya ha!" pabirong sabi niya.

Bandang 1:30 ng hapon, nung nasa bus na ulit kami, biglang nag-text si Dagul. Ba't daw di namin sila sinama, sila ni Totoy Golem? Sabi ko, o di sige, sumunod kayo. Me pera ba silang pang-abono muna?

Meron daw. At sumasama rin daw si Mr. Bean. Sabi ko, sige, pero sila lang. Wag na silang maingay kako. OK daw. Susunod daw sila sa Baguio at doon, text-text nalang.

Naku, tuwang-tuwa ang mga kasama ko. Ang saya-saya daw nito, magsasama-sama ang Kalog Boys! OK lang yon, ang dami ko yatang pera! More than P200K! Ang daming happenings nito!

Dumating kami sa Baguio ng 3pm, napaka-traffic kasi. Lakad-lakad muna kami. Wow, ang lamig! Iba talaga ang Baguio. Nasabi ko noon, pag-nag-asawa na ako, dito sa Baguio ang honeymoon!

Mamyang konti, nagreklamo na ang dalawa--bigat daw ng mga bag nila, di ba daw pwedeng mag-check-in na muna kami? OK, sige, check in muna. Syempre, naghanap kami ng medyo class na hotel. Me pera naman e, di ba? Kaya lang wala, fully booked lahat. Akyat panaog kami sa Session Road at kung saan-saan pa. Wala. Zero. Saan kami ngayon?

Yung isang hotel na pinuntahan namin sa Session Road me magandang receptionist. Ang ganda talaga niya! Ni-refer kami sa isang bahay na pwede daw naming upahan. Magandang bahay daw at class. Ang kagandahan pa, P800 a night lang, di gaya ng ibang hotel na P1,000 a night tapos room lang. Nag-sketch siya para mapuntahan namin yung lugar. Nag thank you si Pareng Babes at binigyan kami ni Miss Beautiful ng maladkit na tingin at matamis na ngiti.

Nag taxi na kami, me pera naman e, di ba?

Matapos ang pa-ikot-ikot naming biyahe sa mga gilid ng bundok at bangin, natunton din namin yung kalye--Gettysburg Street. Pumatak ng P300 ang taxi. Wow! Ang layo nga nito! Ibig sabihin, magta-taxi kami papalabas at papapasok sa lugar, kasi walang public jeep. Pero OK lang, me pera naman nga. At magandang adventure ito! Nasa tuktok yata kami ng Baguio! Ang taas at lalong malamig!

Me isang magara at mataas na bahay sa lugar na yon at mukang ito na yung sinasabi ni Miss Beautiful dun sa Session Road--ang Villa Lucrecia. Bukas ang gate kaya pumasok na kami. Me kalawakan din ang hardin at madaming pine trees sa paligid na tila umaabot sa mga malalayong bundok na natatanaw namin. Hanggang doon kaya ang mga ito?

Sa malaking pinto ng villa, kumatok kami. After mga 5 minutes, me nagbukas ng pinto--maliit na lalaki, mukang 60 years old na, me salamin at mukang kagigising lang. Nagtatanong ang mga mata niya kung bakit kami andun.

"Sir, ni-refer kami ni Miss Betty Sandoval. na meet namin siya..."

"P900 per night ito!" bigla niyang sagot kahit hindi pa ako tapos magsalita.

"E sir," banat ni Prof, "sabi ni Miss Betty P800 per night lang daw?"

"Hindi, P900 per night ito, Maghanap kayo ng iba kung ayaw nyo," sabay isasara na sana ang malaking pinto.

Pinigilan ko siya. "OK na po! Kukunin na namin!"

Wala kaming choice. Andun na kami, ang layo ng lugar, at walang ibang bahay doon. Anyway, me pera naman ako.

Pinatuloy niya kami. Ang laki ng loob, parang maliit na mansion--lumang mansion nga lang. Luma lahat--mga furniture, gamit, kubyertos, kusina, sofa, mga rooms, at pati mga gripo at tiles ng banyo. Parang, yung mga 1950s ang dating ng villa. Inabot ko ang bayad pang 3 days and two nights--P2,700--at inabot niya sakin ang mga susi ng bahay. "Just make yourself at home sa villa," sabi ni Mang Luisito (yun daw ang name niya) at tapos lumabas na siya sa main door.

Dahil medyo padilim na rin, binukas ko ang ilaw--wala. Walang kuryente. Pinahabol ko ke Sabas si Mang Luisito, tutal kalalabas lang niya. Takbo naman agad sa labas si Sabas para hanapin ang supladong caretaker. Mamyang konti, nag text na sila Dagul. Nasa Baguio City na daw sila, sa Session Road. Pina-sakay ko na lang sila ng taxi at pinasabi sa driver na dalhin sila sa Gettysburg Street, sa Villa Lucrecia.

"Jad, last money namin P350 nalang!" sabi ni Dagul. "At di pa kami nag-la-lunch!:

OK lang yan, sabi ko. Pagdating nyo dito ako bahala sa bayad sa taxi. At P300 lang ang taxi namin kanina, dagdag ko pa.

"Jad!" sigaw ni Pareng Babes. "Me fire place pa dito. Para tayong nasa Amerika!" tuwang-tuwang siya.

"Oo, pero sa Amerika me kuryetnte. Dito mukhang magkakandila tayo!"

Pansin ko, ilang minuto na wala pa si Sabas. Saan nagsuot yung taong yon? Pinasundan ko lang si Mang Luisito, di na bumalik. Medyo kabado ako ke Sabas kasi nga medyo weirdo. Baka mamya tumalon bigla sa bangin yon. Sana hindi ko na nautusan.

Mga 6:30 pm, dunating na taxi nila Dagul. Parang hirap na hirap ang taxi. Paglabas nila, kasama nila si Derek at si Gerald, yung dyaryo bote. Tinitigan ko si Dagul, nanlalaki ang mga mata ko. "E, kawawa naman sila, gusto nilang sumama e!" sabi niya. Kaya pala hirap na hirap ang taxi, kasama nila si Derek, the Cruel Driver na super taba. Lahat ng sakyan niyang kotse, kawawa.

OK sige, kahit kasama sila Derek at Gerald. Me pera naman ako.

Excited silang makita ang Villa Lucrecia! Parang big-time bakasyonista daw sila! Gandang-ganda sila sa villa.

Pina-hintay ko yung taxi nila dahil kelangan me bumili ng pagkain at ilang gamit--flashlights, kandila, posporo, uling, at iba pa. Nag-prisinta sila Prof at Pareng Babes. Sinama na rin nila si Gerald. Pagka-alis ng taxi, pinahanap ko naman si Sabas kina Dagul at Totoy Golem. Kami naman ni Mr. Bean at Derek, nag-check-check sa sulok-sulok ng villa.

Me 8 bedrooms ang villa, malaking sala (na me fireplace), dining, kitchen, grill place, family room, library, attic, terrace overlooking ang mga bundok, at 4 na CR. Ang laki rin ng garahe at paligid--yung tipong maliligaw nga ang isang tao na tulad ni Sabas. Di mo alam kung hanggang saan ang likod nito--baka abot pa sa Cordillera.

Mamyang konti, bumalik na sila Dagul at Totoy. Wala daw si Sabas, kung saan-saan na sila umikot sa bakuran. At meron daw palang lumang kamalig sa bandang likod, malayo sa mansion. Wala rin daw si Sabas doon. Wala ding laman yung kamalig kundi mga lumang drums. O nga pala, meron din daw creek at sementeryo banda roon.

Pero asan si Sabas?

[Itutuloy sa Summer Vacation  ng 2016. Abangan!]