Me Ghost Story Din sa Summer Pag Me Time

Wattpad

Papunta akong Aling Lory's Sisig sa kanto isang tanghali nang mapa-daan ako sa tindahan ni Ate Lydia. Andun si Inday, me kini-kwento ke Ate Lydia, ang lakas ng boses, parang excited sa takot. Nung mas malapit na ako, nadinig ko, me multo daw! Inaalog daw ang bed niya nung gabi.

Nang mas malapit ako, napa-lingon sila sakin at ngumiti na medyo nahihiya. Lalo na si inday. Tapos, parang guilty na sinabi sakin, "Meron pong nagpaparamdam!"

"Me mumu ba?" tanong ko, naka-ngiting nakaka-loko.

Tumawa silang dalawa pero tawang nagsasabing totoo ang aking sinabi---me nagmumulto daw sa bahay nila inday dyan malapit sa tapat ng bahay namin! Medyo nanlaki din ang mga mata ko pero parang exciting! Magugustuhan ito ng mga Otcho Boys at pati mga Jogging Boys na madaling araw palang nasa kalye na!


And talking of Otcho Boys, biglang sumulpot sila Prof at Pareng Babes (me sa-multo din itong dalawa kasi minsan biglan na lang silang lumilitaw at nawawala). Parte sila ng mga Otcho Boys.

"Ano ba yan! Summer na summer, me multo?" pagtataka ni Prof. "March 10 palang, no!" Tatango-tango naman si Pareng Babes.

"Di ba tapos na ang Undas, last year pa?" dagdag naman ni Ate Lydia.

"Bah! Minsan pag summer nga nagpaparamdam mga yan!" katwiran naman ni inday. "At lalo na pag Mahal na Araw or Semana Santa! Nasa paligid lang daw mga yan!"

"Oo nga. Sabi nila nagliligid daw mga kaluluwa pag Biyernes Santo!" arya naman ni Pareng Babes. "Namamasyal at nananakot bago mag-Ester Sunday!"

Kamot ng ulo si Prof. "E ang layo pa nang Mahal na Araw!" sabi niya. "E, ano naman ang ginawa mo nung kinalampag ang bed mo?" tanong niya ke inday.

"Nag-takip ako ng kumot! Nanlamig ako! Nakakatakot!"

Maya-maya, eto na si Ondoy, asawa ni Inday. Pupunta daw saglit siya sa Munoz para bumili ng Biogesic. Masakit daw ulo niya dahil di siya nakatulog. "Bat di ka nakatulog?" tanong ko.

"Etong si Inday, and likot matulog. Sinipa ako at nahulog ako sa bed! Ang lakas pa humilik! Sa galit ko, pinagsisisipa ko ang bed tuloy!"

Nagka-tinginan kaming lahat.

"Tapos, sumigaw ba naman! Me multo daw! Lalo tuloy akong di naka-tulog! Takot ako no!"

Mga Kwentong Driver sa Ocho

Hi! mga suki at kapitbahay! Tagal nating di nagkita! Nag-busy kasi nung Pasko, New Year at unang week ng 2017! Grabe!

Pero eto na uli tayo, mag-sharing tayo ng mga kwentong Otcho! Lalo na mga kwentong driver sa Ocho!

Pag-sakay ko minsan sa jeep papuntang Road 20 galeng ng Walter Mart, nadinig ko yung driver at assistant niya, naguusap. Tokhang daw! Aba, kako, delikado yun! Saan kaya yung na-tokhang na yon sa Ocho? Lumapit-lapit pa ako sa kanila nang pa-simple. Eto nasagap ko.

DRIVER: Iba talaga ang sarap! Lalo't me beer!
ASSISTANT: Oo nga! Hahahaha!
DRIVER: Ano? mamyang gabi ulit?
ASSISTANT: Sige ba! Isama natin si Pareng Caloy na tricycle driver!

Aba! Nagustuhan nila yung tokhang! At gusto pa nilang ma-ulit! Mag-sasama pa! Ano kaya ang nangyayari? Nawala lang ako sandali me kababalaghan na!

"Este, mga pare, pwede bang magtanong," ika ko nung di ko na matiis.

DRIVER: Ano yun sir? Saan ba kayo bababa? Naligaw na ba kayo?
AKO: Hindi. Hehe. Tatanong ko lang kung ano nangyari sa tokhang na pinaguusapan ninyo.

Nagka-tinginan si driver at assistant, Nag-ngisi-an.

DRIVER: Ikaw na pare mag-explain, ang gulo mo kasi e!
ASSISTANT: Ikaw na pre!

ASSISTANT: E ano po yon...nagka-inuman kami kagabi. E ang sarap ng pulutan!

"Ano? Shabu?" tanong ko.

DRIVER: Aba hindi po. Tokwa po. Ang sarap po ng  anghang niya!
ASSISTANT: Na-tanong namin kung ano itatawag namin sa tokwang ma-anghang na yon.
DRIVER: Napag-kaisahan namin----Tok-hang..."

Baka Sila ang Dumalaw Sayo

Ang talagang dahilan daw sa pagpunta nila Mr. Bean, Pareng Babes at Prof sa sementeryo pag Undas ay yung kasabihang, "Pag di mo sila dinalaw sa Undas, baka sila and dumalaw sayo." Syempre, tungkol ito sa mga kaluluwa ng mga yumao.

E, takot sila sa multo, kaya sila na ang dumadalaw sa sementeryo.

Kaya October 29 or 30 palang, naglilinis na sila ng puntod ng mga lolo't lola at tatay at nanay ni Prof. Si Mr. Bean at Pareng Babes naman, dahil malayong pinsan nila si Prof, nakiki-todos los santos nalang sa kanya.

Nung Nov. 1, 2016, gabi, dumalaw na sila sa sementeryo. Dyan lang, malapit sa Project 8, QC. Sumakay sila ng Jeep papuntang Tandang Sora, at mula doon, papunta na sa sementeryo. Mahaba na ang pila na mga taong naglalakad sa kalye at traffic na rin. Maya-maya, nakikita na nila ang mga nagtitinda ng kandila at bulaklak---ibig sabihin, malapit na ang gate ng sementeryo.

Masaya sa sementeryo kaya di naman nakakatakot. Mas nakakatakot pa nga sa bahay nila Prof. Me mga ilang lugar lang na madilim---hindi nalagyan ng ilaw ng admin ng libingan---pero yung ibang lugar maliwanag at ma-tao naman. Dami pa ngang nagtitinda ng snacks, softdrinks, squid balls, kikyam at sama-lamig kaya walang tigil ng kaka-kain yung tatlo. Me barbecue at litsong manok pa. At syempre taho at balot.

Pag Todos Los Santos ka lang makaka-kita ng taho sa gabi.

Dami ring nagtitinda ng mga laruang ma-ilaw. Sa lahat ng dako ng sementeryo me mga nagtatawanan at nagke-kwentuhan. Napa-daan pa nga sina Dagul, Totoy Golem, Lowie, Sikyong Pedro at si Sabas---mga Kalog Boys or Otcho Boys. Kwentuhan sila at biruan. Pero sandali lang sila, nagpaalam agad ke Prof dahil pupunta pa daw sila sa Himlayang Pilipino at sisilipin kung andun ako. Ang puntod kasi ng erpat at ermat ko nasa Himlayan.

Nung 11 pm na, umuwi na sila Prof, Mr. Bean at Pareng Babes sa Project 8.

At dun na nangyari ang di inaasahan...........

Nung nasa bahay na sila ni Prof (nag-aya si Prof na dun na mag-hapunan at matulog sila Mr. Bean at Pareng Babes---halatang takot mag-isa noon si Prof), biglang sumabog ang matinding simoy ng tila kapapatay palang na kandila sa gitna nila!

Nagka-tinginan ang tatlo.

"Teka, dumalaw na tayo sa puntod nila, diba?" ika ni Prof. "Ano ito?"

Tinignan nila ang palibot ng bahay ni Prof. At doon na lumitaw ang aninag ng mga anyo ng lolo at lola ni Prof---parang see-through ang dating sa background na manipis na ulap sa gitna ng dilim.

Sigawan ang tatlo na nangangatog pa ang mga tuhod.

"Lolo....lola....di po ba dinalaw ko na kayo sa sementeryo? Ba't pa kayo nagpakita?" ani Prof.

Sumagot ang matatandang multo: "Hindi. Gusto lang naming sabihing hindi ka na namin dadalawin dahil dinalaw mo na kami kanina....salamat ha."

Mga Pulis Trainee sa 7-11

Mga bandang late morning or early afternoon, mapapansin mo silang nag iipon sa 7-11, sa corner ng Road 20 at Short Horn. Mga pulis trainees sila---naka-uniporme ng pulis, me belt, posas at suksukan ng baril, pero walang baril. Under training pa kasi sila.

Meron naman silang senior leader---minsan dalawa, minsan isa lang---na me baril.

Minsang nakatambay ako sa 7-11 at relax na sumisipsip ng four seasons na Del Monte, andun sila, nag-a-assemble. Karamihan sa kanila dumating ng naka riding-in-tendem. Siguro me mga 20 sila. Ang babata at mga magaganda at gwapo (me mga pretty girls palang nagpupulis?). Yung iba pumasok sa loob ng 7-11.


Habang naka-assemble sila dun, eto na, dumating na sila Mr. Bean at si Dagul, naka-riding-in-tandem din sa motor na hiniram nila ke Derek. At ewan ko ba kung bakit kelangang naka takip pa ang mukha nila ng itim na bonnet at naka itim na jacket pa na leather. Hinala ko, hiniram din nila ke Derek ang mga ito. Wala naman silang pambili ng ganung getup.

Syempre, pag-dating nila, napa-tingin yung mga pulis sa kanila. Oo nga naman, kahina-hinala naman talaga ang mga itsura nila.

At eto pa---pagka-park ng motor, pumasok sila sa 7-11 nang hindi hinuhubad ang mga tinted helmets nila---AT PAPUNTA SAKIN!

Sinundan sila ng tingin ng mga pulis trainees. Yung ibang trainees nasa loob ng 7-11 at naka-upo sa mga snack stand. Tapos, eto na nga. Binuksan nila Mr. Bean at Dagul yung mga helmets nila para ipakita ang mga mukha nilang natatakpan ng itim na bonnet. Ang poporma talaga!

At tapos, sabi ni Mr. Bean sakin ng medyo pabulong: "Jad, dadaan daw dito sa Road 20 mga artista, pangungunahan ni Isabel Granada!"

Di ko masyadong nadinig (ang arte kasing magsalita ni Mr. Bean. Pa-sindikato effect pa).

"Ano yun?" tanong ko.

"Makikita natin si Isabel Granada dito sa 7-11, mag shoo-shooting daw!" sabi ni Mr. Bean. "Di ba peborit mo yun?"

Isabel lang ang nadinig ko.

"Isabel?" wika ko. "Sinong Isabel?"

"GRANADA!" sabay na sinigaw ni Mr. Bean at Dagul.

Nag tayu-an ang mga pulis trainees at yung mga nasa labas naman, nag-pasukan. Grinab nila yung dalawa at pinosasan habang naka-abang naman ang iba sa gagawin ko. Syempre, hindi ako kumilos. Ayoko ngang manlaban. Nginiti-an ko lang sila. "Fan po kami ni Isabel Granada, hehe," sabi ko sa pinaka-maamo kong boses.

Sa prisinto na kami nag-paliwanag. Buti, mabait naman yung mga pulis, naintindihan ang istorya namin, at nag apologize kami. "Sa susunod wag kayong sisigaw ng ganun!" sabi ni hepe. "At wag kayong manlalaban!"

Ang Lihim ng Donya Sotera Street

Nasa karinderia ni Aling Lory si Chayong, yung mukhang mayaman na nakatira dun sa townhouse along Assistant Street. Kausap niya si Oreo, yung driver naman sa kabilang townhouse. Naalala tuloy ni Pareng Babes si De Lima at yung driver niya. Puna ni Pareng Babes, me pinaguusapan silang mukang interesting, I mean si Chayong at si Oreo (Goryo ang full name niya).

Nung naka-order na si Pareng Babes ng lunch, umupo siya sa table na malapit sa dalawa. Kunwari absorbed siya sa kinakain niya pero nakikinig siya sa kwentuhan nila. Tinatalasan ni Pareng Babes ang tenga niya sa mga tinig nila. Minsan kasi me maingay na tricycle.

Akala naman ni Pareng Babes tungkol ke Duterte or extrajudicial killings ang pinaguusapan nila or yung bomb explosion ng Abu Sayyaf sa Davao.


Yun pala, naka-baong yaman daw sa isang luma at abandonadong bahay sa me Tandang Sora. Muntik maluwa tuloy ni Pareng Babes yung sinubo niyang kare-kareng pata. Ano ba yan---naka-baong yaman sa lumang bahay. Meron pa bang ganon sa panahon ngayon? ika ni Pareng Babes sa sarili. Ito talagang sila Chayong at Oreo, walang mapag-usapang matino.

"I suppose binabantayan ng white lady or dwende yung yaman na yon," ika uli niya sa sarili, tatawa-tawa.

"E yun daw, pag alas dose ng gabi at napag-labanan mo lahat ng katatakutang mangyayari sayo dun sa old house na yon, me bubukas na secret door at mapapasa-iyo yung yaman sa loob," sabi ni Oreo. Paniwalang-paniwala namn itong uto-utong Chayong. Si Pareng Babes naman, sige lang ang kain ng kare-kareng pata with bagoong, barbecue at ginataang gulay.

Mas masarap pala kumain pag ganitong me nadidinig kang tele-nobela sa tabi mo, naisip ni Pareng Babes. Binanggit ni Oreo ang address ng bahay, and for some reason, tumanim ito sa utak ni Pareng Babes---Villa Noreng, papasok sa Donya Sotera.

Na-kwento niya ito ke Prof later.

Ang bad news, kinagat ito ni Prof. "Pagkakataon na nating yumaman!" ika ni Prof. "Mamyang hating gabi pumaroon tayong tatlo ni Mr. Bean!"

Patay!

Nganga si Pareng Babes. Kahit mukang kalokohan yung kwento, nakakatakot din yun ah! Naalala niya ang mga salita ni Oreo: "...lahat ng katatakutang mangyayari sayo dun sa old house na yon!" Gusto akong isama ni Pareng Babes pero buti nalang nasa city hall pa ako. Later, kinuwento niya sa akin ang lahat.

Kaya 11 ng gabi, lumakad na ang tatlo. Sakay sa otong hiniram nila ke Derek, binaybay nila ang General, ang kahabaan ng Tandang Sora at lumiko sa Donya Sotera, pag lagpas ng Banlat. Dineretso nila ito hanggang inner road at natunton nila ang lumang bahay, "Villa Noreng"---parang panahon pa ito ng kastila. Pinark nila ang oto sa me garahe. Halatang garahe ito ng karwahe o karitela de kabayo noon.

Napaka-dilim ng paligid at pawang mga iyak at tili lang ng mga di nakikitang insekto o hayup sa mga naglalakihang puno sa paligid ang nadidinig nila.

"Ba't ba na-kwento-kwento ko pa ke Prof yung nakatagong yaman dito?" ika ni Pareng Babes sa sarili.

Pumasok sila sa lumang bahay---abandonado na ito kaya malaya silang nakapasok. Akyat sila sa second floor---at doon naghintay ng 12:00. Tinignan ni Mr. Bean ang cellphone niya---15 minutes nalang 12 na.

"What?" sabi ni Pareng Babes, lalong kinakabahan.

"Ssshhh!" awat ni Prof.

Mamyang konti, nadinig nila ang marahan  at malagim na "Dong! Dong! Dong!"

Me lumang orasan pala malapit sa kanila. Aba, eto lang orasan na to e kayamanan na pag binenta nila. Siguro worth P10,000 ito!

Mamaya-maya, ayun na! Nag-labasan na nga ang lahat ng katatakutan! Lahat na yata ng klase ng maligno at multo nagpakita sa kanila. Nagyakapan silang tatlo. Pinaglabanan nila. Siguro mga isang oras din.

Pagka tapos, nung mag-give up na ang mga multo at maligno, nakiramdam sila. Hinitay nila ang pagbukas ng isang secret door.

Ayun nga! Me bumukas na pinto sa dingding! Ang secret door!

Bumuntung-hininga ang tatlo. Di sila maka-paniwala! Yayaman na sila!

Pag bukas ng pinto, me lumabas na multo! Ito yata ang pinaka-boss ng mga multo! Nakaka-takot talaga ang anyo niya. Tinignan sila ng mabuti, sumimangot at nagsalita: "Di kayo natakot! Ang yabang niyo! Tse!"

Tapos, naglaho na ito.

Naghintay sila Prof, Pareng Babes at Mr. Bean. Matagal.........nainip na sila. "Yun lang?" tanong ni Mr. Bean.

Umuwi silang bigo. Luhaan pa nga.

Pero ang yayabang nila. Kesyo napatunayan nilang ang tapang-tapang daw nila at kahit sino ay kaya nilang hamunin sa patapangan! Kahit si Duterte o General Bato! Kahit frustrated, kwentuhan sila ng pagyayabang habang umuuwi. "Wala ang lolo mo sa lolo ko!..." tipong mga ganyan.

Kinabukasan, hinarap ni Pareng Babes si Oreo. Kwinelyuhan. "Walang hiya ka! Niloko mo ako!"

Laking gulat ni Oreo. "A-anong kasalanan ko sayo?"

"Sabi mo me binaong yaman sa lumang bahay sa me Tandang Sora, sa Donya Sotera!" sigaw ni Pareng Babes. "E wala namang yaman doon! Mga halimaw meron pero walang yaman! Baka hindi mo ako nakikilala! Ako ang pinaka-matapang sa Project 8! Siga ako ng Ocho!"

Nagisip si Oreo at saka nagliwanag ang mukha nito. Tapos, natawa!

"Anung tinatawa-tawa no dyan? Napahiya ako sa mga kaibigan ko!" ika ni Pareng Babes.

"Hindi mo ako masyadong nadinig kahapon!" Sabi ni Oreo. "Ang sabi ko, me naka-baong YABANG doon. Pag bukas ng secret door at nandun ka, mapapa-sayo ang YABANG!"

Pano na ang No-Garage-No-Car Policy Pag Napa-tupad Sa Ocho?

Isang garahe sa kada isang kotse. Pag walang garahe, di pwedeng magka-kotse. Naku, naloko na.

Malaking prublema yan sa Otcho. Madami kasi dito ginawa na nilang garahe ang kalye. Naka-handusay mga sasakyan nila sa kalye, at pang araw-araw na eksena na yan.

Yung iba nga, me tse-kot na nga sa garahe nila, me mga tse-kot pa rin sa kalye. Ka-yayaman! Sana pamigay naman ila yung iba. Hehe.

At yung mga naka-paradang mga pubic jeep dyan-dyan lang sa mga lansangan! Gaya ng kahabaan ng General Avenue. Ay naku! Papano yan pag napatupad na ang no-garage-no-car policy. To-tow daw talaga at pupulutin mo na dun sa Tarlac. Pag binawi mo sa Tarlac, sabay pasyal ka na din sa Isdaan Village, Haduan Park or sa Saipan Beach, hehehe (me beach sa Tarlac?).

Nung naglalaba kami ni Mrs ko sa City Wash isang gabi, nagkita kami ng classsmare ko sa elementary. Under-the-saya rin pala---lalaking tao naglalaba katulad ko. Napagusapan namin ang no-garage-no-car policy. E yung school bus niya daw pina-park niya sa kalye sa me plaza. Di na daw pwede sa garahe nila kasi me isang car din doon.

Sabi ko, buti ka pa ganyan ang prublema mo---kung saan ka magpa-park ng car mo. Ako ang prublema ko parati, saan ako kukuha ng tanghalian at gabihan ko. At mga pambayad ng bills. Tawa siya.

Kaya kung me vacant lot ka dito sa Ocho, ayusin mo na at pa-upahan mo ng parkingan. Kikita ka ng maganda. Sumingil ka ng P1,000 isang kotse isang buwan. O di ba? Kung 10 cars yan e di me P10,000 a month ka nang ganun-ganun lang. Tapos mag-offer ka na din ng carwash---gawin mong kontrata na.

Ewan ko kung tama, pero sa barangay level na daw ipapatupad ito pag na-approve na. Pag ganyan, e baka palakasan lang ke Kap ang mangyayari. Or, baka kumita ng husto ang ilang tanod. Sana naman ipatupad talaga ng walang palakasan.

Kasi, maganda ang resulta kung walang permanenteng parking sa kalye, lalo na sa main thoroughfares, gaya ng Short Horn, General Avenue, Road 20 at Congressional. Gaya nung harap ng San Lorenzo Ruiz College dyan sa me Circle C. Ang daming naka-park sa sasakyan dyan. Ginawa nang parking lot. Pati yung harap ng Our Lady of the Annunciation Parish sa Mindanao Ave near Tandang Sora.

Pwede naman kasing mag-commute na lang going to these places, di ba? Sakay ka ng trike or taxi nalang. Lalo na if nangu-ngupahan ka lang tapos me car ka?

Dito lang samin akala mo me car exhibit araw-araw. Naka-linya mga cars na naka-park sa kalye.

Kami, dalawa  ang garahe namin. So wala kaming prublema.....ay meron pala. Ang prublema namin, wala kaming sasakyan. Buti nalang, walang no-car-no-garage policy, hihihi.

Babala: Killer sa Ocho na Hindi Natin Pansin

Tignan ninyo yung picture sa itaas. Me idea na ba kayo kung sino o ano yung killer sa Ocho na hindi natin pansin?

Andyan siya sa paligid natin, lalo na pag rush hour---7 ng umaga at 5 ng hapon. Pag hindi mo siya binigyan pansin, baka madali ka niya. Deadly siya!

Tinutukoy ko ay traffic.

Grabe na traffic talaga ngayon, kahit dito sa Project 8, QC! Ang traffic hot spots sa Ocho yung sa kahabaan ng Short Horn na minsan umaabot pa sa GSIS Avenue. Dyan din sa kanto ng Short Horn at Road 20 (grabe dyan!). Tapos sa kahabaan ng Short Horn hanggang Mindanao Ave.

Ang nakaka-rindi sa traffic ay yung "stress: na dulot nito. Stress can activate dangerous chemical reactions in the body na pwedeng simulan ng matitinding sakit, gaya ng heart problems, high blood pressure, kidney problems or even cancer.

Biruin mo (although hindi biro ito), stress sa traffic na nagdudulot ng pagtaas ng free radical damage sa katawan (na sanhi ng grabeng sakit), tapos yung air and noise pollution pa! Tapos nagalit ka pa sa driver kasi hindi ka binaba agad. Dagdag stress yun!

Idagdag mo pa yung, pag-baba mo sa kanto ng Road 20 and Short Horn, bibili ka ng ice cream, sundae, o yung mga mamantikang pagkain---o kaya mga junk food.

Patay kang bata ka!

Buti nalang me mga fruit stands din doon. Prutas nalang, mga batang Otcho! Ang prutas mayaman sa antioxidants na pumipigil sa free radical damage. O kaya bumili ka ng MX3 sa The Generics Pharma or sa Mercury (commercial muna hehe).

Pero da bes pa rin yung mag-relax ka lang, cool, at wag magalit o magmadali. Ang pagmamadali ay nagdudulot ng teribleng stress. So relax ka lang. Para wag ma-late, matulog at gumising ng maaga. Pag na-late ka pa rin---e hayaan mo na. Be happy pa rin---kesa magkasakit ka.

Kaya tandaan---me killer na gumagala sa Ocho na hindi natin pansin---stress sa traffic.

Si Manang Yakult

danka08.deviantart.com

Suki ko siya dati nung me tindahan ako sa Otcho. Binabagsakan niya ako ng mga yakult para ibenta---kung baga, yakult pusher si manang.

Kaya tawag ko sa kanya sa isip ko---Manang Yakult.

Napaka-sipag ni manang---siya ata ang pinaka-matagal nang Yakult seller sa Project 8, QC. Sabi niya sakin minsan, sa me San Jose daw siya nakatira---somewhere doon. Bagtasin mo lang ang Road 20 going to AMA at banda roon siya nakatira.

Dati nga medyo bata pa si manang, pero ngayon medyo me idad na. Pero active pa rin sa paninda. Palibhasa na-e-exercise sa kaka-lakad araw-araw tulak-tulak ang Yakult cart niya.

Ang di ko lang alam kung umiinom din  siya ng Yakult to stay healthy. Alam mo na yang mga nagtitinda, minsan sila mismo hindi nakakatikim ng produkto nila.

Parang karpentero---ginagawa nila bahay ng iba pero sila mismo minsan walang sariling bahay. O kaya yung sapatero.

Madalas kong nakikita si manang sa Road 20---dyan sa me Agueda Alley banda. Naghahatid ng Yakult. Pag nakikita niya ako, nag-he-hello pa rin, although matagal na panahon na nung kumukuha ako sa kanya ng Yakult ng bultuhan.

Minsan aabutan pa rin niya ako ng isang pack ng Yakult (5 bote).

Baka kilala nyo rin si Manang Yakult. Paki kumusta nyo na lang ako. Ka-nyo, si Jaden Mero, at na feature siya dito sa Kwentong Otcho.

Hirap lang, ni minsan di ko natanong pangalan niya...

Bahay sa Project 8 Nilooban ni Batman!

sharkdash.com

Alas dos ng umaga, me kung anong nakapasok sa room nila Pareng Babes at Prof. Balikwas agad sila sa higaan at binukas ang ilaw. Ano kaya yung naka-posok sa kanila?

"Pareng Babes! Ano ito?" sigaw ni Prof.

"Oh my papa!" sigaw din ni Pareng Babes.

"Paniki!" Sabay nilang sabi, sabay kuha ng tig-isang walis tambo at pilit binabambo ang kawawang paniki. Kahit paniki lang yun, me karapatang pam-paniki rin yun.

Magaling umilag si paniki! Pinapa-ikutan lang ang dalawa. Mamyang konti, hinapo na ang Dynamic Duo---I mean, si Prof at si Pareng Babes.


Lumabas nalang sila ng kwarto at bahay (iisa kasi ang kwarto at bahay nila) at kinulong sa loob si batman. "Saan tayo matutulog nito?" tanong ni Pareng Babes...............

Mga 10 am, bumangon na sina Prof and Pareng Babes. Puyat. Nasa kwarto ko sila. Binulahaw ako ng mga katok nila kaninang 3 am---akala ko mga pulis sa kanilang anti-drug campaign. Kinabahan tuloy ako.

Pati ako, puyat.

Papano na yan? Saan matutulog mamyang gabi itong dalawang mokong na to?

Pinuntahan namin ang bahay nila dyan sa Auduting Street. Dahan-dahan kaming pumasok, me walis tambo ang bawat isa samin. Hinalug-hog namin ang buong bahay---walang batman!

Naka-labas na kaya yung paniki?

Kinagabihan, mga bandang 6 pm, lumitaw nanaman ang paniki. Palipad-lipad sa kwarto nila Pareng Babes at Prof, pa-ikot-ikot lang dun. Mga 5 ng umaga at 6 ng gabi pala lipad nito.

Pag-hinampas naming tatlo, hindi tinatamaan. Malakas ang sonar sensibility ng paniki kaya gagalaw ka pa lang, alam na nila. Nakaka-ilag.

Kaya mga 8 pm, nasa Mcdo kami sa Short Horn corner Road 20. Malakas ang ulan at kidlat. Lalo tuloy nakakatakot pumasok sa bahay nila---baka mamya si Dracula pala yung paniki, hindi si batman.

Doon kami sumiksik sa dulo ng McDo at dun pinag-usapan ang paniki. Nagbubulungan lang kami. Nakakahiya kasing marinig ng mga bata sa kalapit na table na takot kami sa iisa at maliit na paniki. Ang lalaki pa naman naming mga tao.

Kasama namin si Mr. Bean, nag-order kami ng tig-isang one-piece chicken, rice, mainit na creamy mushroom soup, large pineapple juice at sundae. Sarap ng kain namin---lalo na yung mainit na creamy mushroom soup, kasi umuulan at malamig.

Hmm, sarap!

Tapos, napagka-sunduan ng Kalog Boys (kaming apat) na patayin na talaga yung paniki. Huhulihin namin ng net at bibitayin.

Mga 10 pm nasa bahay na ni Pareng Babes at Prof kaming apat, handang kumitil ng buhay. Pero we discovered na wala na yung paniki. Kahit saang sulok, wala siya. Kasi 10 pm na. At siguro naka-labas na siya ng bahay nung 6 pm.

Siguro lang....

Balik kami sa bahay ko. Ayaw ulit matulog nila Prof at Babes sa kanila. Bakit? Kasi, me robin naman ngayon sa kanila. Alam mo yon? ...robin....

Multo ng Droga sa Otcho

paete.org

Alam nyo ba na me multo daw sa Otcho, gumagala pag gabi?

Ganito yon. Sa isang kanto daw (di na natin babanggitin kung saan kanto para na rin sa kapakanan ng mga nakatira doon) me isang multo daw ng babae ang nagpapakita pag magdidilim na. Mga alas sais. Galit daw ito maka-titig. Nanlilisik ang mga mata!

Tapos, sa isang kanto ulit (di din natin babanggitin kung saan), meron naman daw lalaking naka-barong na pugot ang ulo.

Sa parehong salaysay, ako daw ang puntirya ng mga multo. Saking daw nakatingin.

"Sa akin? Pati yung pugot ang ulo?" tanong ko ke Pareng babes na nag-ulat sakin.

"Oo!" sabi niya.

"Pano tititig sakin ang pugot ang ulo? Walang mata yon!"


"Aba, Jaden! Ang multo ke pugot ang ulo, me kapangyarihang makakita mga yan!" pilit ni Pareng Babes.

"At kanino mo naman nabalitaan ito?"

"Dyan sa mga tricycle drivers sa kanto--at ung sunog-baga brigade sa kabilang kanto!"

"Sino? Sila Ketong Adik?"

"Tama ka, Jaden! Siya nga at barkada niyang sunog-baga! Alam mo naman, madaming alam na bali-balita dito sa Otcho mga yon!" sabi pa ni Pareng Babes.

"Teka, sumuko na ba sa barangay sila Ketong Adik?" usisa ko. "Patulan na nila itong special offer, bago pa sila madale. Madaming natotodas ngayon."

"Ayaw nila!"

"Bakit naman?" tanong ko.

"Magagalit yung babaeng multo at lalaking pugot ang ulo..."