Bakit Mga Driver ng Punerarya ang Solusyon sa Grabeng Trapik

www.turbosquid.com

Ayoko na ng trapik. Grabe kagabi (actually halos gabi-gabi), galing lang kami ni Pareng Babes sa Fishermall at papuntang Otcho, akala mo bumiyahe kami galing Pangasinan!

Kahit saan lumusot ang taxi, trapek! Lalo pa nga kami na-ipit sa Project 7 e.

Una, walang masakyan sa Fishermall kasi ang daming tao. Naglakad kami banda doon sa De Vera, baka me bumaba doon from mga jeepney.

Wala!

Nag-tricycle kami (medyo bingi pa yung trike driver) hanggang Frisco at doon, ang dami ding tao, mga mukhang hopeless lahat mga mukha nila!

Buti nalang me taxing pumara. Sakay agad kami ni Pareng Babes kasi parang mga zombie yung mga taong tumakbo patungo sa amin para agawin yung taxi samin.

Pero sobrang bagal yata ang pag-drive niya.

Tapos ayun, naiipit na kami sa Juan Luna at sa mga kalye doon.

No choice na kundi makipag-kwentuhang Otcho sa driver. Buti nalang ma-kwentong kalog din ito. Inaliw kami sa mga istorya niya.

Dati daw siyang driver ng punerarya. No wonder ganun ang takbo namin. Tinanong ni Pareng Babes ba't wala na siya sa punerarya. Ang dami daw nagreklamo sa pagmamaneho niya--pati mga patay naiinip. Joke niya yon. Tawa-tawa siya nung kinikwento niya to. Kung baga, biro lang kunwari ang dating niya.

Pero kami ni Pareng Babes, alam namin katotohanan yon. Kung ako ang patay, magrereklamo din ako sa Tulfo brothers.

Pero biglang liko siya sa maliit na daan at sinabi: "Dito ako noon shumo-short cut pag naghahatid ng patay sa morge."

Aba! In less than 15 minutes nasa Otcho na agad kami. Nakita na lang namin nasa Short Horn na kami! Mga P150 lang binayad ko.

OK din pala mga taxi drivers na dating driver ng punerarya. Baka nga sila ang solusyon sa trapik.

Me Sumabog sa MRT Kanina!

www.flickr.com

Ang sarap ng nilutong kare-kareng bituka ng baka ni Prof! Grabe, as in grabe ang sarap! Talagang napalambot niya yung mga bituka at tamang-tama ang pagka-gisa ng bagoong!

Alam naman natin nasa bagoong din ang sarap ng kare-kare. Tapos ang sarap pa ng pagka-luto ng kanin!

Kaya nung nag-tawag na si Prof para subukan ang kare-kare niya kaninang umaga, dagsaan ang Kalog Boys!

Talagang LAMON ang ginawa!

Grabe sumubo sina Dagul at Totoy Golem! Ganun din sina Pareng Babes, Mr. Bean, Lewy, Sabas, Derek, Roy at iba pa--pati si Gerald na dyaryo-bote naki-kain na rin. Andun din si Sikyong Pedro.

Kaya nga humirit ako ke Prof. Sabi ko, penge naman pang baon. Me lalakarin kasi ako sa Makati, e plano kong dun na mag lunch. Tutal, ang dami namang kare-kare at kanin, why not mag-baon nalang ako?

OK lang ke Prof.

Humirit ako ng madaming bagoong! As in isang hiwalay na ba-unang tupperware!

So, nilagay ko sa backpak ko at humayo na. Nalalasahan ko pa ang linamnam ng kare-kare sa dila ko!

Sarap!

Sa MRT, grabe pila at siksikan. Nung nasa platofrm na ako at ayan na yung train, aba, gitgitan na at tulakan!

Di ko ugaling manulak, lalo na ng mga babae. Pero itong si sexy, ginitgit ako. At tapos, yung iba pang mga sexy, ginitgit na din ako.

Naku! Natangay yung backpack ko, sumabit sa mga balikat ng ibang tao, at nag-tumbling sa floor.

Pag-bagsak ng bag, SUMABOG!

Ayun, kaya me sumabog sa MRT kanina!

Nag-kalat ang kare-kare at bagoong everywhere! Nangamoy!....Ang sarap!

Ang daming nadulas sa kare-kare. Gumulong pa sila sa bagoong! Nagka-dikit-dikit sa mukha nila yung kanin.

Biglang dumagsa ang TV networks--GMA 7, ABS CBN, at iba pa.

Nag-trending pa sa Twitter. Sikat ako pero sayang yung kare-kare.

Well, ganyan talaga ang buhay.

Kaya Yumayaman si Derek

www.pinterest.com

Kapag tapos na ang Undas, me kakaiba ng simoy and hangin sa Otcho--simoy ng Pasko. Minsan pag baba ko sa me labasan--dun sa me traysikelan--me nakita akong Christmas lights na nakasabit na at nakasindi agad.

Halatang excited yung me ari. Pati yung grocery sa labasan me mga tindang pamasko na rin--pero meron pa din silang tindang kandilang pang Undas. Minsan kasi kahit November 10 me nagpupunta pa rin sa sementeryo--humahabol sa Undas.

E, eto na si Pareng Babes, me napansing garland na me apat na candles, at ang isa e kulay puti daw--gaya ng nasa picture sa kaliwa.

Tanong niya, pang Pasko ba yan o Undas pa rin?

So, pinuntahan namin yung me ari. Doon yun sa aircon na barbershop sa Short Horn--na, by the way, nagiging isa sa mga favorite tambayans ng mga Kalog Boys.

Isang 10-minute tricycle ride lang andun na kami.

Ang me ari si Derek (yung matabang nagmamaneho ng ke liit-liit na sasakyan, cruelty to vehicles nga). Siya din yung me junk shop sa Otcho. Nagkataon naman, andun din sa barbershop sila Prof, Dagul, Totoy Golem at si Roy. Dadating din daw yung iba. "Ano ba ang meron," tanong ni Pareng Babes.

"Init," sabi lang ni Dagul.

"Init? Anong init?"

"Init ng panahon. Ang init sa labas! E dito aircon," sagot ni Totoy Golem ke Babes.

"E teka, ba't ba yung garland mo sa pinto me kandilang puti?" tanong ni Babes ke Derek na me ginugupitan.

"Apat na asul dapat yan. E ang isa ay P30. Ang dala ko ay P100 lang. E ang puti ay P10. E di tatlong asul at isang puti ang binili ko," sabi ni Derek.

Kamot ng ulo ang mga Kalog Boys. Pati yung ginugupitan. Kung iisipin mo, ganyan talaga ang buhay.

Mahusay sa Math si Derek, kaya naman yumayaman.

Alulong ng mga Aso Sa Gabi ng November 2

hellhorror.com

Pahabol ito sa Undas.

Ako si Jad, ang me akda ng Kwentong Kalog.

Di kasi ako nakatulog nung gabi nitong November 2, All Souls Day. Ang lakas ng mga alulong ng mga aso ng kapitbahay. Di ba me ibig sabihin daw yan, sabi ng mga matatanda?

Mga kaluluwang naglilibot daw.

At walang patid yun ha--alulungan sila from siguro 9pm hanggang madaling araw. Kaya ginawa ko, sumilip ako sa jalousie namin--nasa attic namin ako.

Wala akong nakita.

Well, syempre nakita ko yung itim na aspalto sa kalye at yung ilang naka-park na mga kotse ng kapitbahay. Maliban doon, wala na.

Kaya nagpasya akong lumabas.

Dahan-dahan kong binukas ang front door namin at naglakad sa gilid ng sidewalk. Actually, dun ako naglakad sa tabi mismo ng mga bakod sa harap ng mga bahay, nakukublihan ako ng mga halamanan. Tinignan ko ang buwan--medyo bilog siya.

At malamig ang hangin.

Sige, lakad pa ako pababa sa kanto. Tapos banda doon sa store ni Aling Lydia, nakita ko ang dalawang anino malapit sa kanto--sa ilalim ng puno. Nagbubulungan. Sa matinding katahimikan, madidinig mo mga boses nila. Pero di mo maintindihan.

Lumapit pa ako.

Nang malapit-lapit nako, nakilala ko mga boses nila. Si Sabas at si Dagul! Ba't kaya gising pa sila? Kababanggit lang ni Dagul tungkol sa "aswang" daw.

Lumapit pa ako, at doon ko nadinig ng malinaw ang kabuuan ng sinasabi nila:

"Ba't kaya bukas pa ang ilaw ng kwarto ni Jad?" tanong ni Sabas.

"Naku!" sabi ni Dagul. "Baka aswang!"

Mga pahamak talaga!

White Lady na Lumalabas Pag Hating-Gabi---na Rape?

www.flickr.com

Minsan, pumapasyal din ang mga Kalog Boys sa Norte (sementeryo sa Hilaga) kapag Undas. Sa Himlayang Pilipino, mas sosyal ang mga tao.

Pero it's more fun at the North Cemetery, ika nga ni Prof. Mas madaming tao at kwentuhan. Halos kahit saan ka bumaling, me mga kwentong kalog na napaguusapan.

Gaya nung pumutok na bali-balita sa isang parte ng Norte--isang white lady daw ang madalas lumabas sa sementeryo pag hating gabi. Kaya ayun--na rape. Andun ang mga Kalog Boys ngayon para mamasyal lang, pero mukhang masasabit sila dito.

Laking gulat ng mga Kalog Boys nung narinig yung kwento. Kaya nung ilang araw nalang at Undas na, nag-decide silang mag-overnight doon--baka sakaling makita nila yung na-rape na white lady. Alam nyo naman si Dagul, parating ma-usyoso. Gusto niya ng mga kakaibang bagay.

Nagkataon namang me friend si Mr. Bean doon na caretaker ng isang mosoleyo--doon mismo sa parte ng Norte na kung saan na-rape daw yung white lady at nagmumulto. Sa mosoleyo sila matutulog, at happy naman si Frederick--yung caretaker--dahil madami siyang makakasama. Natatakot na daw siya dahil mula nung na-rape yung white lady, nagsimula na itong magpakita ng hating gabi.

"Teka, teka," sabi ni Pareng Babes. "E di ba na-rape na nga siya kasi lumalabas siya pag hating gabi? E ba't magpapakita nanaman siya ng hating gabi? Gusto ba niyang ma-rape ulit?"

"E kelan siya magmumulto? Tanghali" tanong ni Derek. "Meron bang white lady sa tanghali?"

"At sino ba nang-rape sa kanya?" tanong ni Lewi.

Natawa si Sabas. "Kakatawa naman yan--ang mga white lady, nagmumulto daw mga yan dahil minsan, sila daw ay mga babaeng nalapastangan. Eto naman, white lady na siya na nalapastangan noon, nalapastangan nanaman ngayon! At dahil dito, magpapakita ulit siya as white lady nanaman! Magulo yata!"

"Double white lady," sabi ni Lewi.

"Ay nako!" sabi ni Dagul. "Tignan nalang natin mamyang gabi. Ano, ready na ba kayo dito matulog?"

Sagutan lahat ng "Oo," at excited pa.

Namasyal-masyal muna sila sa semeteryo at nag-tanghalian sa karinderya banda roon. Masarap ang adobong manok nila. Nung hapon, nag syesta sila sa mosoleyo at nung late afternoon na, bandang 5:30 pm, nag-umpukan na ulit sila sa labas ng mosoleyo para mag-kwentuhan. Pagka-hapunan (nag-saing nalang si Frederick at nagbukas ng mga delata) naglatag na sila ng mga dyaryo para mahigan.

Madami pa namang mga tao sa semeteryo noon--mga naglinis ng puntod nila--pero mga 11:30 pm, tahimik at madilim na. Nadidinig nalang nila sa malayo ang boses ng mga ibang nag-o-overnight din sa mga kanyan-kanyang puntod o mosoleyong binabantayan, pero konti lang ang mga yon.

At tapos, hating gabi na! Lalabas na ang white lady na na-rape!

Naka-silip na ang mga Kalog Boys sa mga bintana ng mosoleyo. Excited sila na kinakabahan. Pano kung pasukin sila sa loob?

Mamyang konti pa, ayun na! Nakita nila ang white lady, nakalutang sa hangin, laylay ang buhok sa mukha.

"Bakit laylay ang buhok sa mukha niya? pansin ni Derek.

"Na-rape nga e. Syempre shy siya. Anu ka ba?" sagot ni Totoy Golem. "Ikaw kaya ang ma-rape!"

"SShhh!" sabi ni Mr. Bean at Prof.

"Maganda ba? Di ko makita yung mukha!"

"Ako nakikita ko!" excited na sagot ni Mr. Bean.

"Ano itsura?"

"Pre, mukhang white lady!" sabi niya.

"Aba! Sumakay sa kalesa ni Mang Oka!" gulat na sabi ni Frederick. "Ba't kaya? At sinakay naman ni Mang Oka! Me relasyon kaya sila?"

"Aba! Syempre naman! Masakit yata ang katawan ng isang na-rape!" sagot ni Mr. Bean. "Mahihirapan siyang maglakad. OK yang sumakay nalang siya!"

"Parang kalokohan lang ang lahat!" duda naman ni Sabas.

"Teka, huminto sila sa puntod ni Atty. Jose Buenafe." pansin ni Frederick. "Ba't kaya?"

"Baka si Attorney ang nang-rape sa kanya? Di kaya?" sabi ni Pareng Babes.

"Di ba kayo marunong?" sabat naman ni Totoy Golem. "Syempre, kelangan niya ng attorney. Na-rape nga siya e!"

"O nga!" segundo ni Lewi. "Magsasampa siguro ng kaso."

I-iling-iling si Prof. Well, ganyan talaga ang buhay.

Alas Syete Daw Labasan na ng Mga Zombies sa Sementeryo, sabi sa News

textaural.com

 Undas noon. Lahat ng tao me date sa semeteryo. 

"Four to six thirty lang tayo ng gabi sa sementeryo sa Undas, ha!" text ni Gerry sa utol niyang si Roy. "We must be out of the cemetery before 7 pm!" dagdag pa niya.

Nagtaka siya sa text ni Gerry. Tapos sabi niya sa mga Kalog Boys na kasama niyang naka-tambay sa harap ng internet shop ni Wally sa me traysikelan: "Tignan nyo tong text ng utol ko sakin. Nakaka-bahala. Parang horror movie ang dating."

Binasa niya. Syempre, kumpulan mga trike drivers sa kanya. Tayo kasing mga Pinoy mahilig sa katatakutan, Undas man o hindi. Pagka-basa ni Roy, halos sabay-sabay nagkamot ng ulo ang mga Kalog Boys.

"Pwedeng mag-stay dun hanggang alas dose ng gabi!" sabi ni Pareng Babes. Sure na sure ang tono ng boses nya. "Bitin yan pag 7 pm lang uuwi na kayo!"

"Hanggang kinabukasan nga pwede rin e!" segunda pa ni Prof Pek.

Tumunog ulit ang cell phone ni Roy. Tinignan niya. "Si utol ulit," sabi niya. Binasa ang bagong text message: "Alas syete daw labasan na ng mga zombies--sabi sa news!"

Gulantang sila. "WAT???" halos sabay-sabay nilang sigaw. Napa-English pa sa gulat.

"Totoo ba yan?" tanong ni Mr. Bean. "Pinag-tri-tripan ka lang yata ng utol mo e. Totoo ba yang mga zombies? Sa pelikula lang yan!" Tawanan lahat.

"E di manood tayo sa TV ng news. Now na! Panood naman, Aling Lory!" hirit ni Prof Pek. May TV kasi sa karinderya ni Lory. Pumayag naman siya. Pag bukas ng TV, tamang-tama namang sinasabi ng news anchor na nakatawa pa: "Kaya alas syete tuwing gabi hanggang Undas, maglabasan na ng mga zombies sa sementeryo!"

Napa-nganga silang lahat! Totoo nga! Sabi sa news! Dinig na dinig nila! E bakit natatawa pa si anchor man?

"Totoo pala yang mga zombies na yan?" pagtataka ni Mr. Bean.

"Di lang yun--magsisilabasan daw sa sementeryo simula ngayong gabi! Kelangan masaksihan natin ito!" sabi ni Dagul. Mahilig si Dagul sa di pangkaraniwang mga bagay.

Tamang-tama naman, papasyal mga kapatid at uncles ni Roy sa Himlayang Pilipino ngayong gabi para i-check ang mosoleyo ng pamilya nila, kung ready na ba to for Undas. At dahil nag-plano na ding magpunta sa Himlayang Pilipino ang Kalog Boys para makita ang mga zombies, sinabi ni Roy ke Gerry na magkita nalang sila doon dahil sasama siya sa Kalog Boys.

E di, ang dami na nila--Mga Kalog Boys plus dalawang kapatid na lalaki at dalawang uncles ni Roy. Matapang na si Mr. Bean. Sumama siya.

Masaya ito!

Bandang 6:00 ng gabi, andun na ang Kalog Boys, excited na kinakabahan. Naka-tutok ang paningin nila sa mga nitso at libingan--sakaling magsi-bangon daw ang mga patay doon. Napansin nila, madaming police, barangay tanod at kahit military sa semeteryo. Mukhang totoo nga ang balita. Pero ba't di nila pauwiin na ang mga tao? Dilikado ito. Madaming makakagat!

Mamyang konti, dumating na sila Gerry. Nakita niyang namumutla halos lahat ng Kalog Boys at tila ligalig--sila Prof, Pareng Babes, Dagul, Totoy Golem, Lewi, Derek, Mr. Bean, at kahit na si Roy na utol niya. Ano ang mga ito--gutom na?

"OK lang kayong lahat? Gutom na ba kayo?" tanong niya tuloy.

"Bakit?" tanong ni Prof.

"E, ang puputla ninyong lahat. Para kayong nakakita ng white lady!"

"Pambihira ka, Gerry!" sabi ni Mr. Bean. "Di ka ba natatakot sa zombies?"

Lumiwanag ang mukha ni Gerry. "Ah, yun ba? Hehe, kengkoy nga e--ang korni!"

Nagka-tinginan ang mga Kalog Boys. Nagtaka sila na medyo nayabangan ke Gerry. Ang tapang naman nito, akala mo kung sino, naisip ni Dagul at Totoy Golem, mga dating siga ng Otcho. E kung sila nga kinakabahan e--ito namang Gerry na to ang tapang!

"Di ka takot sa paglabas ng mga zombies?" tanong ni Prof ke Gerry.

"Hehehe, Ok ka lang, Prof?" sabi naman ni Gerry. "Ba't ako matatakot? Bakit, natatakot ba kayo?"

"So, totoo palang me mga lalabas na zombies pag 7 ng gabi?" usisa ni Roy.

"Oo, di ba nasa news!" sagot ni Gerry. Nagkakamot na ng ulo ito. Parang big deal naman ang zombies, ika niya sa sarili.

"Aba, kelangan magsi-handa na kayo!" sigaw ni Dagul. Laking gulat naman ni Gerry. "Ha?" taka niya.

Nagsi-porma ang mga Kalog Boys na tila naghahanda sa bakbakang mangyayari. Tinitignan ni Prof ang relo niya--papalapit ng papalapit ang alas syete. At ilang sandali pa, alas syete na nga!

"Ready kayo!" sigaw ni Prof.

Mamyang konti, nang alas syete na, tumunog ang isang masayang pambatang tugtugin at nasilayan nila ang mahabang parada ng mga batang nakasuot ng iba't ibang costumes ng zombies. Sumisigaw silang "Trick or Treat" sa mga taong nadadaanan nila. Tuwang-tuwa naman ang mga taong nagbibigay ng mga pabuya sa kanila.

"Kuya, yan yung mga zombies na sinasabi sa news," ika ni Gerry. "Kakatakot 'no."

Aral ng Kwentong Kalog na to--huwag mag-conclude hangga't di inaalam ang buong kwento. Ganyan talaga ang buhay.

Gamot sa Hangin

runsickboyrun.blogspot.com

Me mga taong madalas me hangin sa tyan. Kahit ilang beses dumighay o umutot, mamyang konti me hangin nanaman sila sa tyan.

Ganon sina Sabas, Dagul at Totoy Golem.

Kaya ayaw ko silang magkakasama, lalo't me lakad ang barkada. Kapag walang choice kundi kasama sila, tinitiyak kong magkakahiwalay silang tatlo. Mantakin mong magsabay-sabay silang maglabas ng masamang hangin. Talagang itatanggi kong kasama ko sila. Terrorism yon.

E minsan, nagkataong nagkita-kita kami sa SM North. Nanlaki ang mga mata ko nang eto na silang tatlo, magkakasama, papalapit sakin at all smiles pa. Tuwang-tuwa silang makita ako. Kinabahan naman ako sa kanila, lalo na ke Totoy Golem. Pag malaking tao kasi, malakas din ang hangin noon!

Patay!

At eto pa--ang lakas ng loob nilang magyayang manood ng sine! Pag malamig kasi, gaya ng fully aircon na lugar, mas malamang magiipon sila ng hangin sa tyan. Mas delikado yon.

Buti nalang action yung palabas--sigawan, barilan at sabugan ng bomba. E di sige, OK, pumayag ako. Di ko kasi kayang biguin ang kaligayahan ng mga kaibigan ko, lalo na tung tatlong ito na mga mababangis na kriminal dati pero nagpasyang magbago na mula nung naging barkada nila ako--nung napasali sila sa Kalog Boys.

So nood kami ng sine. Bumili sila ng popcorn para daw snacks habang nanonood. Kaso, pag carbohydrates gaya ng popcorn, mas lalong lolobo tyan mo sa hangin. Napa-ngiwi ako, pero andyan na yan e. Me magagawa pa ba ako?

Medyo kalagitnaan na nung nadinig kong nagpapasabog na sila--hindi yung mga bida sa pelikula kundi yung tatlo kong kasama. Pa-simple sila, pero dahil matalas talaga ang mga tenga ko, nadidinig ko mga utot nila. Parang me timer pa--yung isa sumabog, tapos after 30 seconds yung isa naman, at after 30 seconds ulit, yung isa naman.

Dun ako tumayo at sinabing magsi-CR lang ako. Gusto ko isigaw sa sinehan na hindi ko sila kasama at kilala. Pero mali ang decision ko na mag CR kunwari. Kasi nung pagtayo, pansin ko na dun nagtinginan yung mga tao sakin. Akala nila ako yung nagpasabog!

Anu ba?!

Yung mga me silencer o "suppressor" pa naman ang matindi. Yun ang kumakalat at perwisyo talaga--hanggang likod ng sinihan umaabot. Nung nagpasabog sila ng di-silencer, nagbukasan ang mga flashlights ng mga ushers sa loob ng sinehan at kung saan-saan tinutok ang ilaw, hinahanap siguro ang source ng bomba.

Nung nakita nilang ako lang ang tumayo during the explosions, lahat ng flashlights tumutok sakin. Parang yung presong tumatakas sa kubli ng dilim tapos na ispatan ng mga spotlights.

E di syempre, tuloy-tuloy na akong lumabas ng sinehan. Nakakahiya nang bumalik. Hinantay kong matapos yung sine at inabangan ko silang lumabas. Naka-smile pa ang mga pahamak.

Tapos, sabi ni Golem sakin: "Jad, magkakakain ka ng nilagang kamote, at pati balat kainin mo. Gamot talaga yun sa hangin sa tyan. Grabe ka rin palang kabagan?"

Magpro-protesta na sana ako nang sinabi naman ni Dagul:

"Hwag ka nang ma-dyahe samin, pre! Naintindihan namin. Ganyan din kami!"

Tapos, inakbayan ako ni Sabas na para bagang kino-comfort niya ang isang nabigo sa pagibig: "Wag mong dibdibin, friend. Ganyan ang buhay,"

Trabaho O Libangan?

Wala pang mga tambay
sa internet shop..

Parang "Negosyo o Bayan?" sa pelikulang Heneral Luna. Ito naman, trabaho o libangan? Hindi libingan ha! (Although malapit na ang Undas).

Nagiging paboritong tambayan na rin ng mga Kalog Boys yung internet shop dyan sa me labasan, sa me terminal ng mga tricycle sa Assistant Street. Me dalawang hakbang sa pinto ng harap ng shop, tapos bangketa na. Dun sa mga hakbang at sa bangketa naka-upo ang mga tambay dyan--yung mga Kalog Boys nga at ilang tricycle drivers.

Ang parang tumatayong presidente or "kuya" ng mga tambay dyan si Lowi. Madalas siya dyan. Minsan kasama niya sina Pareng Babes at Professor Pekwa or Prof. Syempre, andyan din sila Dagul at Totoy Golem--sila ang mga tagapag-tanggol ng Taas--yung area ng Otcho na kinabibilangan ng Assistant, Finance, Accounting, Actuarial, Assets, Personnel at Adminstration Streets. Kasama na rin yung Records at parte ng Road 20.

Pero mabait naman sina Dagul at Totoy Golem. Lalo na si Lowi. In fact, mababait ang mga Kalog Boys dahil ako ang nagtatag nyan. Ako si Jaden Mero, taga Taas din. Since 1968 pa ako nakatira sa Otcho.

Minsan, me mga nakakapansin sa mga tambay at nagcri-criticize. Nagsasayang daw ng oras. Naka-tambay lang daw doon at sinasayang ang mga buhay nila. E palibhasa, mga wala din silang magawa, kaya pinakiki-alaman nila buhay ng me buhay. Madalas mga working guys itong mga kritikong ito at mga retired na empleyadong nakatira doon--mga feeling sosyal at mataas. Pag daan nila doon, napapansin nila itong mga tambay at siguro naiinggit.

Natanong ko tuloy minsan--me mga makabuluhang libangan ba kayo? Kasi kung meron, di nyo na mapapansin ang ginagawa ng ibang tao. Kaya nyo napapansin at pinapatulan--boring din siguro mga buhay nyo. Madaming tao ang naghahanap ng trabaho at gustong magtrabaho, kahit anung trabaho.

Pero bihira lang ang taong me makabuluhang libangan. Ang libangan, pinipili. Sa trabaho, madalas di ka pwedeng mamili.

"Hindi lang basta tambay yan," sabi ko minsan. "Libangan yan."

Walang sinuman ang pwedeng magsabing walang kwenta ang ginagawa ng isang tao. Lahat ng ginagawa natin, me kwenta satin. Maaaring sa iba walang kwenta ito. Pero satin, mahalaga ito. Kaya kanya-kanyang trip lang yan. Walang basagan ng trip.

Ano ang libangan mo?

Ako, mag-blog sa Kwentong Kalog at iba ko pang blog. In fact, ang pagba-blog sakin, trabaho at libangan. Yun ang the best! Yung tipong libangan lang ang trabaho mo. Naglalaro ka lang tapos kumikita ka. Yung ibang tao, kumikita ng malaki sa libangan nila--gaya ng mga PBA at NBA players. Gaya ng ibang artista.

Alam nyo, ang kulang nalang sa mga tambay at Kalog Boys dyan sa labasan yung kikita sila ng pera habang naglilibang sila sa kwentuhan. Kunwari, magtinda sila ng fishballs, kikiam, sa malamig at iba pa--yun bang parang kooperatiba.

Pero kahit di sila kumikita sa pagtatambay nila, mahalaga pa rin sa kanila ang ginagawa nila. Me kabuluhan sa kanila yon. Wag nating matahin (kahit pa malaki mata mo). Ang libangan ay isa sa mga dahilan kaya nasa katinuan ng isip ang isang tao, kahit madaming prublema yan.

Di ba nga, yang mga empleyado, subsob sa trabaho mga yan para one day makapahinga sila ng mabuti habang ginagawa nalang nila ang libangang gusto nila? O, e di sa libangan din nauuwi ang lahat ng trabaho. E itong mga tambay, naka-una na! Naglilibang na agad sila!

Ano sa palagay mo?--trabaho o libangan?

Hindi na Daw Malulunod

beben-eleben.tumblr.com

Maaga pa, naka-tambay na sila Pareng Babes, Professor Pekwa at Lewy (na introduce ko na siya minsan dito sa Kwentong Kalog sa name na Lowi) sa me kanto, sa me traysikelan.

Naka-upo sila sa bangketa ng internet shop doon, halatang me prublema. Galing daw kasi yung utol ni Pareng Babes sa semeteryo ng Bagbag at nakitang naiba na daw yung nitso ng uncle nila.

"Panong 'naiba' yung nitso?" tanong ni Prof, naka-kunot ang noong takang-taka kung ano ibig sabihin ng 'naiba.' "Ano yun, lumaki ba o lumiit o nag-iba ang kulay?"

"Di ko alam e. Basta sabi niya, naiba daw. Baka naiba ng lugar o me iba nang nakalibing doon," sabi ni Pareng Babes.

Malayo ang tingin ni Lewy, parang malalim ang iniisip.

"Ano sa palagay mo, Lewy?" tanong ni Pareng Babes.

"Palagay ko, sexy talaga yung yayang yon, o!" sabi ni Lewy. Nakatitig pala siya sa isang babaeng papatawid sa kanila. Dumaan ito sa kanila at sinundan nila ng tingin. Me itsura nga, sabi ni Prof sa sarili. "Bago yung yayang yon dito a! Sino kaya yun?" tanong niya.

"Teka, teka," nakahalata si Babes, "pambihira! Ang pinaguusapan natin ay yung nitso ng uncle ko sa Bagbag. Kung anu-ano naman sinisingit kasi ni Lewy e!"

"O di ba me itsura talaga yung babae?"

"Alam ko!" sagot ni Babes ke Lowi. "Si Princess yun, yung bagong yaya dyan. Maganda talaga yon, galing Zamboanga. Mistisa talaga mga chabakana."

Tumungo-tungo sila Prof and Lewy, nakatitig pa rin sa yaya na andun na sa malayo.

Kinan-tsawan tuloy sila ng mga tricycle drivers na naka-puna. "Hoy! Tama na yan! Matutunaw yung babae!"

"E, tara, puntahan natin para malaman natin!" sabi ni Lewy.

"Alin, yung yaya?" tanong ni Prof.

"Yung nitso!" sagot ni Lewy. "Ikaw talaga Prof, kung anu-ano ang nasa-isip mo!"

"Ikaw tong nagsimula e!" protesta ni Prof.

Nagkasundo silang tatlo--pupunta sila ng semeteryo ng Bagbag para alamin ang misteryo ng naibang nitso. Pero kelangan nilang mag-almusal muna. Alas nuwebe pa lang ng umaga. Tutal, nag-iihaw na ng porkchops yung waitress ni Aling Lory sa karinderya niya--at naaamoy nila Babes, Prof at Lewy ang nakakagutom na amoy nito--nag-almusal na sila doon. Taya si Pareng Babes, syempre, dahil siya ang me problemang so-solve nila Prof at Lewy.

Ang sarap ng kain nila ng inihaw na porkchops at sinangag, at me matching maanghang na suka pa bilang sawsawan. Pagka-kain, sakay sila ng jeep pa-Tandang Sora. Tapos, sakay sila ng jeep pa Quirini Avenue.

Ilang minuto pa, nasa semeteryo na sila ng Bagbag. Pinuntahan nila yung nitso ng uncle ni Pareng Babes--paliko-liko ang makipot na daan, tapos dun sa me malaking puno kumanan sila, at doon sa me puno ng Aratilis, sa ilalim, naka-pwesto yung nitso.

Laking gulat nila sa nakita!

"Ba't naka-tayo!" halos sabay-sabay nilang nasabi. Imbis kasi na nakahiga gaya ng ibang nitso, nakatayo itong nitso ng uncle ni Babes! Para bagang yung picture sa kaliwa, pero naka-baon sa lupa yung ibaba ng nitso.

"Hindi ganyan yan nung nalibing si uncle!" sigaw ni Pareng Babes. "Naka-tihaya yan! Sino ang nagtayo nito?"

Iiling-iling sila Lewy at Prof. Malaking misteryo ito.

Sabay namang dating ni Sonny, naka-ngiti pa, labas ang bungi nito. "Ano? OK ba?" tanong niya.

Si Sonny the carpenter ang madalas gumagawa ng mga repair-repair sa Otcho. Kahit nitso pinapatulan niya, kumita lang. Buong yabang niyang inamin na siya ang inupahan ng utol ni Babes para i-repair yung nitso.

"Ba't mo naman itinayo itong nitso?' angal ni Pareng Babes.

Nagpaliwanag na si Sonny: "E, ang reklamo ng utol mo binabaha dito sa semeteryo pag tag-ulan. Madalas, hanggang bewang ang baha kaya lumulubog ang nitso. E di ayan, tinayo ko. Kahit hanggang bewang ang baha, angat naman ang kalahating katawan ng uncle mo! Di na siya malulunod!"

Matindi din si Bagyong Lando

drownintoabyss.wordpress.com

Alam ko namang me paparating na bagyo, pero hindi masyadong na-highlight sa balita. Or, hindi lang ako masyadong nakakapanood ng TV nitong mga huling araw siguro? Kaya kaninang madaling araw, nagulat ako sa lakas ng hangin. Grabe ang pag-pito nito!

Niyanig pa ang bahay namin. Kahoy lang kasi itaas ng bahay namin kaya medyo nagagalaw pag me bagyo. Kabado din ako sa bubong namin, baka kako tangayin. Kaya di ako masyadong nakatulog. Pray lang ng pray.

Ang kakaiba ke Lando, mula ala-una ng umaga hanggang alas dos ng hapon, bumabayo ito. Andun ang mata sa norte--nag-landfall ito sa Aurora--pero ang lakas ng epekto nito dito sa Metro Manila kahit na 170 kph lang ito na me gustiness na 220 kph. Kinabahan ako--nag-iba ba ng direksyon ito at papunta na ng Metro Manila?

Naalala ko ang bagyong Yoling nung late 1960s na nag direct hit sa Metro Manila.

Kapag 5 am, binuksan ko ang TV for news updates. Wala! Ano ba namang mga media ito! Dapat alam nila na pag ganto, magtataka ang mga tao ba't ang lakas ng palo ng hangin gayong sa Aurora ang landfall at aakyat ang bagyo pa-norte, sabi ng balita. E, ba't ganito sa Manila? Kelangan ng mga tao ng update para malaman nila kung nag-iba ba ng direksyon nito at tatama sa Manila.

Kaso, pag-bukas ko sa TV, ang palabas, "Si Darna at ang Babaeng Tuod"!

Hello! Anung klaseng serbisyo publiko yan sa kasagsagan ng bagyo! Dapat man lang me one-liner na balitang tumatakbo sa ilalim ng screen na nagsasabi ng typhoon update from Pagasa.

Sa isang channel naman, si Bro. Eddie Villanueva. OK, sige, nanuod muna ako noon. Pero ang tagal na, wala pang update kahit saan. So, binuksan ko ang radyo.

Alam nyo sabi ng radyo, yung isang kilalang radio station sa pagbabalita? Masarap daw ang sinangag at tuyo sa ganitong panahon. OK lang sana yon kung me update. E kaso, wala! Anung paki-alam ko sa sinangag at tuyo pag ganitong ang lakas ng bagyo?

Wala pa daw silang makuhang update tungkol sa "pinsala" ng bagyo. Hindi pinsala ang kelangan namin--updates kung asan na yung bagyo at saan ito papunta. Sabi nung anchor, di daw makarating pa yung mga reporters nila or nung disaster agency sa mga probinsiya kaya wala pa silang ma-i-report. E di sana kumuha muna sila ng updates sa Pagasa about where the typhoon presently was and its direction!

Kesa sa nag-ngangangawa siya roon ng walang katuturan! Andyan lang naman ang Pagasa sa QC.

Anyway, nung mga 7 am na, gumayak na kami ng sweetheart ko at lumabas para bumili ng makakain at maki-balita. Ang lakas ng hangin talaga, parang nasa Metro Manila ang mata ng bagyo. Punta kami ke Bong sa bakery--yung suki ko. Nag share kami ng kwentong kalog, tawanan, at sabihan ng karanasan kagabi habang malakas ang hangin.

Tapos, punta kami ni sweetheart sa kalapit na talipapa, sa babuyan at bigasan. Nakinig kami sa mga kwentuhan ng mga mamimili at mga tindero. Parang OK lang naman yung bagyo sa kanila, parang--wala lang!

Punta naman kami sa grocery. Dami ring namimili ng mga dilata. Pero dito malimit ang nagkwe-kwentuhan. Siryoso mga tao dito. Yung ibang tindahang nakadikit sa grocery sarado pa. Tapos, punta kami sa talipapang nayon (ang tawag ko dito talipapang nayon kasi parang prubinsiya ang dating, sa ilalim ng dambuhalang puno andun ang tindahan) at nakinig din sa mga kwentuhan ng mga mamimili. Dito naman, mga ulam na lulutuin ngayong bumabagyo lang ang usapan. Me tikim ng tikim ng lansones. Meron ding makulit na tanong ng tanong kung magkano ito at iyon. Wala silang paki-alam sa details ng bagyo.

O nga naman. Ang importante, me kakainin.

Wala akong nakitang mga Kalog Boys o yung iba pang mga kakilala ko, gaya nila Aling Lory at si Aling Lydia. Sarado mga tindahan nila. wala kasing pasok.

Finally, pauwi na kami. Feeling namin ni sweetheart, nag-adventure kami ng todo. Malakas pa rin ang hangin--in fact, ngayong sinusulat ko ito (4.30 pm) malakas pa rin ang ihip ng hangin. Mabagal ang takbo ng bagyo--kaninang umaga, 3 kph ang takbo nito. Ngayon daw, 15 kph.

Tawag ko nga ke Lando, bagyong tamad.

Pero ito ang kasarapan ng pag naguuulan gaya nito--ang lunch namin kanina sinangag at tuyo with talbos ng kamote and kamatis. Nakuha ko yung idea dun sa anchor man nung radio station kaninang umaga. O, di ba? San ka pa?