Minsan Tiba-Tiba Ka Rin

theredpillconsortium.blogspot.com

[Eto yung part 1]

Syempre sabi ko, pwede pang tumawad--"Nego pa yan," inulit ko pa. Ibig sabihin, negotiable pa. OK, tatawag nalang daw siya ulit.

Madami pang tumawag na inquiries sa bahay na pinapa-benta sakin. Me tumawad pa ng P800K. Pero itong isa ang muntik akong mabilaukan. Nag ring cellphone ko, tapos, ang tanong agad:

"Ano last price mo?"

"Yung bahay ba tinutukoy mo? Sa Novaliches?" tanong ko. Malay ko ba, baka mamya akala niya call boy ako, or yung lalaking mababa ang lipad. Kaya siniguro ko muna.

"Yun nga," mabilis niyang sagot. "Ano last price niya?"

"One point four," sabi ko rin agad. Kelangan me ready ka nang sagot para professional ang dating.

"OK, meet tayo halfway," sagot niya. "One point two."

"Hanggang one point three lang pwede, pre," sabi ko. Actually, papayag pa ako ng P1,250,000 para at least me P50K ako, pero nag-OK na siya sa one point three! Ba! Mukang tiba-tiba yata ako dito ha!

Gusto nya daw makita yung bahay, kaya nag sched kami ng tripping. After office hours lang daw siya pwede kaya nagkita kami ng 5pm isang araw somewhere sa Quirino Avenue. Maganda kotse niya at mukha namang me kaya talaga. Pormal at diretso makipagusap tong lalaking ito. Gusto daw niya ng bahay sa malayong lugar na me privacy at tahimik talaga pero hindi naman outside Metro Manila. Kaya sabi ko, perfect itong property na to sa kanya.

"Tignan natin," malamig na sabi niya, parang yung mga salita ng mga boss ng sindikato.

Medyo madilim na nung nakarating kami. Lalong tipong haunted house ang dating ng bahay tuloy. Sabi ko sa sarili, patay! Baka hindi magustuhan, kasi nakakatakot ang itsura. Pero tinignan ko reaction ng mukha ni buyer--ang ganda ng ngiti niya.

"Wala na ba talagang tawad, pre?" tanong niya.

"Yun na yon, bro."

"One point three," sabi niya sa sarili habang hinahaplos ang baba niya at nagiisip. Pero naka-ngiti pa rin siya. "Clean title to, ha?"

"Clean title ito," sabi ko habang tutungo-tungo.

"Sige, paki handa mo na papeles."


Nung inabot ko ang title na nasa name na niya at yung deed of sale at iba pang documento, niyaya muna niya akong kumain sa Max sa SM North. Bahala daw akong umorder. "Ba!" sabi ko sa sarili. "Di yata't tuwang-tuwa talaga ito sa nabili niyang property! E, kung ako ang me pera, di ko bibilin yung bahay at lote na yon--parang pugad ng zombies at mga maligno! Pero eto, papakainin pa ako sa Max!"

Nag-order ako ng fried chicken (syempre) sinigang na baboy at spring rolls. Dinagdagan niya ng kare-kare, chopped suey at sisig tofu. Tapos, nag ice cream pa kami!

"Me pamilya ka na, Mr. Illustre?" tanong ko.

Na-ngiti siya--yung parang ngiti ng boss ng sindikato na me papatayin--at sinabi niya: "Actually, I'll get married in 5 months. I want to surprise my would-be wife about the property. Pagagandahin ko siya with all the features my wife wants in a house."

Tumungo-tungo ako habang nilalantakan ang mga gulay ng sinigang. Pagka-kagat ko ng fried chicken, tinanong ko siya: "Me architect ka na, sir?"

Pormal niyang pinunasan ng table napkin ang bibig niya, at sumagot: "Actually, wala pa nga. Can you recommend someone, Mr. Jaden Mero?"

"Jad na lang, Mr. Illustre!"

"Sige, Jad. And just call me Pete."

Siniguro ko munang makasubo ng mga gulay ng kare-kare with a little bagoong at saka ako nagisip. Architect? Pwede si Marvy dito! In fact, inalok na ako ni Marvy minsan na pag meron daw akong referral, he will give me 5 percent commission ng total cost! Pera nanaman ito, kung sakali!

Pumayag makipag-meet si Pete ke Pareng Marvy tungkol sa design and construction ng bahay. Sana magka-deal sila. Pag-uwi ko, tinawagan ko agad si marvy para kontakin niya si Mr. Pete Illustre. After a day, tumawag si Marvy sakin--it's a go daw! WOW! Biro mo, na-hit ko yung P100K commission sa pagbenta ng property, ngayon naman mahi-hit ko yung 5 percent commission!

After 3 days, tumawag ulit si Marvy sakin. "Pre, three point five and total cost ng project! In-approve na ni Mr. Illustre! Kaya me P175K commission ka sakin!"

Lahat-lahat, P275,000 ang kinita ko noon! Easy money lang kung baga. Of course, nahirapan ako sa paglakad ng mga papeles, pero it was all worth it! Laki ng kita ko!

Ano ginawa ko sa pera? Dun ang simula ng kwentong kalog ko.

[Itutuloy]

Kakaibang Ahente ng Lupa

renz15.wordpress.com

O nga pala, nasa real estate din ako, bukod sa blogging. Nope, hindi ako realtor--ahente lang. Pero kakaibang ahente ng lupa to, pre. Hindi ako yung karaniwang ahente na konektado sa isang company. Solo flight ako. Ibig sabihin, pinabebenta sakin ng me-ari ang lupa at bahay nila. Pinapatungan ko nalang.

Mas exciting!

Kunwari, ang price ay P1.2M. Gagawin kong P1.8M. Ba't ang laki ng patong ko? Kasi tatawad pa ang buyer. Babaratin ka. Kaya pag P1.8M at tumawad ng P1.3M, syempre aarte ako na kunwari palugi. Pero wag ka, papayag rin ako. At least me P100K ako, di ba?

So, ganun lang.

Pero madalas, hindi ganun lang yon. Mas madalas yung kikita ka lang ng P20K or P40 K or P10K at madugo yon. Ka-daming drama non at tawaran at minsan sasabunin ka pa. Tapos lalakarin mo yung transfer ng titulo, yung capital gains, at kung anu-ano pa. Madalas maiiwan sayo P5K or something nalang. Buti nalang sideline lang ang pag-aahente. Blogging talaga ang bread and butter ko. Me mga business blogs ako. Itong KwentongKALOG, pang alis stress ko lang to.

At kung saan-saan din ako napapadpad na lugar. Gaya ng minsan, me pinabenta saking lumang bahay sa dulo ng Novaliches nung binata pa ako (madalas, lumang bahay ang pinapa-benta sakin. Yung me-ari pupunta ng States at kelangan mabenta na property niya. Yung ganon).

So, unang gagawin, pupuntahan mo yon, picture-picture sa labas at loob, upload online, tapos aalok mo rin sa mga connections mo. Meron kasing mga ma-perang walang ginawa sa buhay nila kundi mamili ng lupa. Sila yung mga connections ko. Sila rin yung barat madalas. Ibebenta rin kasi nila yon matapos gawan ng improvements.

Minsan, kundi ka nila babaratin, susulutin nila client mo. Didiretso sila sa client. Wala ka ng magagawa. Talo ka. Before you know it, magkakatawaran na sila at nabenta na ni manunulit yung property. Ganon lang talaga buhay. I learned how to live with it. Noon naba-bad trip pa ako. Ngayon, nagkikibit-balikat nalang ako.

So, eto nga yung old house sa Novaliches. Parang tulad nang picture na nasa itaas, pero hindi yan ha. Parang ganyan lang. Mga 5:30 palang ng umaga umalis na ako. Mas maganda pag maaga pa lang, andun ka na at nagpi-picture. Di pa mainit at fresh pa utak mo. Kelangan kasi kunan mo ng best angles niya yung bahay, and it will help a lot kung mabilis kang magisip.

Makikita mo, habang papunta ako sa Novaliches, majority naman ng tao papalayo sa Novaliches, papunta sa mga work nila. Lahat sila nagkukumahog magmadali. Ako naman, pa-easy-easy lang. Wala akong oras na hinahabol. Yan ang sarap ng wala kang amo, wala kang boss. Walang gaanong stress. Kaya mag-KALOGrapher ka nalang din na me sideline na real estate or anu pa mang sideline yan. Maghanap ka lang ng kwentong kalog, i-blog mo, tapos mag-alok ka rin ng paninda online. I tell you, maganda rin ang kita paminsan.

Nung umagang yon, halos ako lang yata ang papuntang looban ng Novaliches--lahat sila abalang paalis sa Novaliches.

Una, puro buildings pa makikita mo sa labas ng bus--mga fastfoods, shops, palengke, groceries, offices at hospitals. Mamyang konti, mga subdivisions. Tapos, mga bagong subdivisions na madaming bakanteng lote. Tapos, mga puno at lumang bahay--parang prubinsiya na.

Dumating ako ng 7 am. Sa loob ito ng isang subdivision na dulo na yata ng daigdig. Mga luma din ang mga katabing bahay at halos karamihan walang nakatira. Ma-puno rin--mga acacia, ipil, mangga at me mga narra pa sa hilera ng kalye. Tahimik, maliban sa mga huni ng mga ibon.

Ilang pa-liko-liko pa, ayun na yung bahay sa number 47. Wow, old house talaga, 2 levels at merong attic. Parang yung mga napapanod mo sa mystery suspense movies. Bukas ang gate at puro tuyong dahon ang nagkalat sa paligid. Walang naglilinis, nasabi ko sa sarili. Baka me sawa pa dito.

Mabenta kaya ito?

Isinuot ko yung susi sa front door, pinihit, "click!" Bumukas ang pinto.

Amoy luma sa loob--yung napag-lipasan ng panahon. Wala ng mga furnitures. OK pa naman ang structure ng bahay, kelangan lang ng linis and re-painting, OK na ulit ito. Umakyat ako sa taas. Kahit umaga, parang nakaka-kaba lang ng konti. Di naman ako matatakutin, kaya lang, parang me nakasunod sakin--yung ganon ba. Imagination ko lang yun, syempre. Actually, parati naman ganon sa trabahong ito. Pag nasa old house ka, parang me kung anong nakasunod sa likod mo.

Sanayan din minsan. At ang iisipin mo, ano yung price na akma sa property, hindi yung kababalaghan ang iniisip mo. Di ka naman pumunta dun as Ghost Buster. Andun ka as ahente ng property.

Sabi ng me-ari, P1.2M nga daw ang price niya at bahala na akong mag-patong. Mukhang OK naman itong bahay at malaki naman ang sular niya, kaya pwede na P1.3M. Pero tatawad pa mga buyers, kaya P1.8M nga. Pagka-tapos ko mag-picture-picture, umalis nako. Sa labasan, merong Special Tapa House at dun muna ako nag-breakfast. Masarap  din yung tapa at singag nila, medyo matigas lang yung tapa. Tapos non, in-up load ko na mga pictures online. Pagkaraan lang ng 2 hours--habang nasa bus ako pauwi--me nag-call na. Saan daw ba ito at pwde ba daw tumawad pa?

[Itutuloy dito]

Mas Malaking Hiwaga Kesa sa Hiwaga ng Gold Ship sa May Romblon

www.snipview.com

Nagiisip ako ng iluluto sa tanghali habang naglalakad papuntang Talipapa sa Nori. Adobong manok nalang para madali, naisip ko, Tapos, habang nagcha-chop yung tao ng suki ko, natanong ko province nila.

"Romblon kami, kuya," ika ni suki.

Nanlaki mga mata ko. "Romblon! Maganda doon!'

Halatang sumigla na silang dalawa. Nag-kwento na ng kung anu-ano tungkol sa Romblon. Nakaka-bagok ding tumunganga sa talipapa na yung tao mo lang ang kaharap mo parati. Kaya pag me naka-kwentuhan sila, ganado rin.

So, nag-kwento na nga sila, lalo na yung mahiwagang dagat daw banda roon sa kanila. Nabanggit ko kasing pag ganitong mga buwan (October to November), mahirap daw maglayag ang mga barko roon. Masyadong mahiwaga ang alon. Nung nabanggit ko yung "mahiwaga" ginanahan na silang mag-kwento.

Kaya nga binigyan ako ni suki ng matatabang parte ng manok.

Me bulubundukin daw kasi doon na me "magnet" kaya parang nahihigop ang mga barko kahit di naman malakas ang alon sa dagat. Minsan naman, bigla daw magiging ma-alon. Tapos, nawawala ang ibang mga banka o barko ng ganun nalang.

E di syempre, napahinto ako at nakinig sa kanila. Minsan, nag-aagawan pa silang mag-amo sa pagsalaysay sakin ng mga hiwaga. Pag kwentuhan nga naman, sumisigla ang mga tao. Tapos, na-singit ni suki ang tungkol sa mahiwagang gintong barko na nagpapakita sa me Sibuyan Sea. Nakita pa nga daw ito ng Philippine Navy at sinundan ng kanilang speed boat. Pero wala din.

Delikado daw sundan ito. Ma-e-engganyo ka daw kasing sundan ang all-gold ship na to. At pag sinundan mo, yari ka. Mahiwaga kang maglalaho sa karagatan. Katakot naman yan.

Marami daw hiwagang bumabalot sa karagatang yon dahil me mga ginto daw sa mga bundok na pinangangalagaan naman ng mga mahiwagang nilalang. Sabi ko, "Ah oo, napanood ko nga yan minsan sa TV! Mahiwaga nga daw!" napanood ko ito sa "Misteryo."

Ang huling nabanggit ni suki ay nung nag-shooting daw sila Eddie Garcia banda doon. Barilan daw. Pero nung natapos na at pinanood nila yung take, lahat daw sila walang ulo! Di na daw natuloy ipalabas yung pelikula.

Tawanan kami.

Ngayon, ang prublema ko, ito--di ko alam kung paano makakawala sa kwentuhan nung dalawa. E, ganadong-ganado pa naman sila. Pero kelangan ko na ring mamili sa kabilang tindahan ng mga sangkap sa adobo ko.

At last, dumating si Mrs ni suki at kinalabit siya, parang sinasabi, "Hoy! Tama na yan! Hanapbuhay ka muna!" Sunod agad si suki. Dun ko nakita, tigasin pala si suki, hehehe. Yun ang mas malaking hiwaga.

Ang Dinadayong Natural Resort sa Otcho

senorenrique.blogspot.com

Actually, baka di mo pa alam, me dinadayong natural resort dito sa Otcho. Libre ito at talaga namang natural creek ang lugar at masarap pag-piknikan din ng pamilya. Me mga cabins doon or pawid na--di ko lang alam kung pwedeng upahan. Me mga nakatira kasi.

"Talagang nililiguan ng mga tao yan, kuya!" sabi ni Bong na taga-bakery (yung suki kong bakery sa village), lalo na ng mga bata!" Nasa bakery niya ulit ako at bumibili ng pandesal.

Madalas akong tumambay ng sandali doon para sa kwentuhang kalog at tawanan. Alam nila akong palabirong neighbor.

"Yak!" sabi ko. Di ko ma-imagine yung dumi ng ilog. Doon kasi ang labasan ng lahat ng kanal dito sa village at kahit na sewer yata. So me mga lumulutang-lutang na kung anu-ano don! Tapos doon da-dive yung mga bata!

At me mga baon pa silang pagkain. Dun sila nagla-lunch--picnic baga--kasi me mga bato-bato doon na pwedeng upuan at pahingahan. Nasa ilalim pa ng malaking punong mangga. Me lilim. At the best siya pag me bunga yung mangga! O di ba?

Tapos sabay dive.

Sa ilalim naman ng tulay sa ilog, me mga squatters (yun yung mga pawid at "cabins" na nasabi ko kanina). Sabi ng iba, doon daw nakatira yung mga kawatan--ewan ko kung totoo. Pero hindi sila dapat nakatira doon.

Minsan, pag baha daw at nabubulabog yung mga lungga ng sawa sa ilog, naliligaw daw yung iba sa bahay nila Bong. Buti nalang daw magaling yung mga pusa nilang itim pumatay ng sawa. Kaso yung isang pusa, nawawala kaninang umaga. Panay daw ang layas at nanliligaw. Sabi ko, talagang ganon ang mga pusang lalaki, lalo't mating season.

Yung mga squatters under the bridge, madalas daw nakaka-kita ng mga ahas sa ilog.

So, totoo nga--me mga ahas sa ilog.

"Pwede ka palang mag-tayo ng resort dyan sa likod mo, Bong! Kikita tayo dyan!" sabi ko.

Tapos, me kanong dumating, bibili yata ng pandesal. "O, tamo!" dagdag ko. "Me turista ka na agad!" Tawa si Bong. Yung kano naman, di alam ang nangyayari. Sabi lang niya: "Do you still have pandesal, Bhong?"

Ang Maliit na Punerarya

Me maliit na punerarya sa me labasan sa lugar namin, dito sa Otcho. Cute siya (pero ayaw ko sa kanya, no!), at ang nakakatawa, pinagigitnaan siya ng bilihan ng karne na me bigasan, at maliit na restaurant na me kahoy-kahoy kunwaring bakod. Biruin mo, bilihan ng sariwang karne, small punerarya at restaurant. Sa dako pa roon, me small bakery, suki ko.

Pag dadaan ang sinasakyan kong jeep doon, madalas di ko maiwasang mapa-tingin at mapa-ngiti. Me customer kaya ito? Wala naman akong nakikitang naglalamay dito pag gabi. Basta pag-nadaan ka, makikita mo yung glass door at mamamataan mo yung puting kabaong na nakatagilid (masikip kasi sa loob) at me mga ginintuang design. Sa glass window niya makikita mo naman mga gamit pang-burol--mga ilawan, podium, pulpito at minsan mga korona.

Sa kalapit na bakery (suki kong bakery), tinanong ko: "Me binuburol ba dyan?"

"Wala naman, kuya!" sabi ni Bong, tatawa-tawa. "Nagbebenta lang sila ng ataol."

"Me buy-one-take-one ba or seven-day free trial man lang?"

Lalong natawa ni Bong sakin.

"E, bumubili ka ba sa katabing tindahan ng baboy at karne?" tanong ko.

"E, kumakain ka ba sa katabi ding restaurant?" tanong ko ulit.

"Ay, hindi kuya, kasi beer house yan talaga. Di ako nagbi-beer house."

"Ba't yung puting kabaong na display--noon ko pa yan nakikita. Three years na yata yan dyan. Walang bumibili?" tanong ko ulit.

Natawa ulit si Bong habang inaabot yung binili kong pandesal. "Nakaka-takot naman sir, pag nabili yan! Ibig sabihin, me nangailangan!"

"Bakit, wala bang nangangailangan dito satin mula 3 years ago?"

"Wala po siguro kuya!"

"Aba!" sabi ko. "E di effective pala ang pandesal mo!"

"Po? Bakit po?"

"E di ba with malunggay ito? Pampa-haba daw ng buhay ang malunggay, di ba?"

Lols nanaman si Bong. "Ikaw talaga, Kuya Jad!"

"Anong oras ba kayo nag-sasara ng bakery?"

"Mga 10 pm po."

"E, last question, Bong--wala naman kayong nararamdaman pag gabi?"

Nag-isip muna si Bong at saka sinabi: "Nararamdaman? Gaya po ng ano? Multo?"

"Baka, di ba? Di ko alam. Punerarya yan e. Meron ba?"

"Wala naman po!" agad na sagot ni Bong. di ko alam kung dahil sure siya sa sagot niya or gusto lang niya kontrahin agad yung sinabi ko. Kapag sinasabi daw ng bibig, nagiging totoo--yun ang paniwala ng ibang tao. Kaya pag ayaw nila sinasabi mo, naka-kontra agad sila. Minsan, kakatok-katok sila sa mesa at sasabihing, "Knock on wood."

"Alam mo kasi, yang me katabi kang punerarya, minsan nang-aakit ng ligaw na kaluluwa yan at..."

"Ay teka kuya!" mabilis na sabi ni Bong, pinutol yung sasabihin ko sana. "Me naka-salang pa akong mga pandesal, baka masunog, hehehe!" Sabay alis. Mamyang konti, narinig kong tinawag niya asawa niya: "Nits, samahan mo nga ako...este...tulungan mo nga ako dito sa mga pandesal! Dalian mo!"

Tatawa-tawa akong lumayas. "Di bale, bukas naman bibili ako ng pandesal uli," sabi ko sa sarili.

Si Donya Buding at Si Sikyong Pedro

www.123rf.com

Astang mayaman si Donya Buding--madalas me yosi (at social pa hawak niya sa yosi), class ang pag-lakad, class ang pagka-taba at me pagka-suplada pa minsan. Donya nga. Pero actually, namumulot lang ng mga mabebenta sa basurahan si Donya Buding.

Wala namang kaso yon--marangal na trabaho yon kesa manglimos. Kaya lang, nakukuha pa niyang mag-yosi. Wala na ngang pera, me bisyo pa! Hindi pa healthy bisyo niya!

Di ko alam real name niya. Basta't nakikita ko siya, Donya Buding agad nasa isip ko. Medyo mabait din siya, kasi pag-hahalungkat siya ng basura, di niya kinakalat. At pinapagalitan niya yung ibang halungkat-basura na nagkakalat ng basura. Halos araw-araw andyan sila sa kalye namin, nag-che-chek ng basura. Minsan, trash checker tawag ko sa kanila.

Ito namang si Sikyong Pedro--isa sa mga security ng village--siya ang tiga-sita at habol sa mga trash checkers. Walang patid na habulan yan. Prrt doon, prrrt dito. Di naman nahihinto ang trash checking sa village. Sige pa rin. Pero parang na-e-enjoy na din nila ginagawa nila--sila Donya Buding at Sikyong Pedro. Habulan dito, habulan doon. Gumaganda daw health nila.

Bakit Sikyong Pedro?

Di ko alam tunay na pangalan niya. Basta, sikyo siya tapos kamukha niya yung kakilala kong "Pedro" dati. Tapos, parang tunog "Senyor Pedro," yung masarap na litsong manok dun sa kabilang ibayo. Kaya naisip ko, Sikyong Pedro. See?

Si Sikyong Pedro, dala nya pamilya nya dito sa village at pinatitira sila somewhere dun sa plaza. Me simpleng bahay sila dun, kasama yung tatay ni Sikyong Pedro. Ang tawag ko naman sa kanya, Kapitan Pedro. Tuwing makikita nya ako, nagsasaluduhan kami, kaya tingin ko tuloy sa kanya, kapitan sa Katipunan. Mga 90 years old na siya siguro.

Minsan, sa kakahabol sa mga trash checkers, nadapa si Sikyong Pedro. Subsob ang mukha. Doon na nagumpisa siyang madestino sa kabilang gate. Nagiging "bayolente" na daw siya. Siya na nga nadapa, siya pa bayolente ngayon. Natawa na lang ako. Kaya tuloy minsan, ang tingin ko sa kanya parang mukhang trash checker na din siya. Madalas yata kasing masubsob.

Zombie sa Ocho!

Meron daw zombie sa Ocho? Confirmed na ba ito ni Prof? Saan sa Ocho? Kelangan mag-ingat lahat!

What if one day you suddenly find yourself in the company of your worst (actually funniest) zombie nightmare? And this because you got too careless about accepting friends on Facebook! And much worse is, you're the prettiest girl in your high school!

Wild stuff that won't happen to you? Well, that was what Ciara also thought. But one day it happened! And the lesson she wouldn't forget from this adventure was--never get too careless about accepting friends on FB!

Ingat-ingat lang pag me time!

This is my first English mystery-adventure e-book! It's titled "The Facebook Post Mystery Adventure." I'm Jaden Mero, an associate blogger on Expert Builder Blog together with other bloggers making up that site. And I'm also an associate blogger for MTrackers--a mystery-detective fiction with location in Project 8, QC. Different authors write about MTrackers and this e-book is my first.

And yes, you might unknowingly add a friend who's a zombie or something similar. The profile pic looks cute but when you meet the guy face-to-face, it's like watching The Walking Dead. So, never "eyeball" a stranger from FB. What happens if you do? Well, this e-book may give you a good idea. Ciara actually went on a long, adventurous and dangerous trip out of Manila just to solve the Facebook post mystery.

Imagine a pretty high school girl out in the dark hillsides of a far-away province in the Philippines, alone, trying to figure out zombies and other dangerous creatures--with so much fun and laughter--all because of one FB mistake! What would happen to her? Would she finally be eaten alive or infected with the virus and spread it everywhere?

Para malaman mo buong kwento, kumuha ka na ng PDF copy mo ng e-book now! Simply click on this link and buy via Paypal. Pagka bayad mo, dadalhin ka agad ng Paypal sa Expert Builder Blog namin para click yung download link!

The 6th Room

www.pinterest.com

Good news! Sideline! Me magpapalinis ng bahay at bakuran sa halagang P500 bawat tao. Tatlong tao lang kelangan. Pinatulan nila Pareng Babes, Prof, at Mr. Bean. Kaso, nung nalaman nilang 400 square meters yung lote, tumawad sila. Dapat daw 4 sila. Matapos ang mahabang negotiations, pumayag din me-ari.

Kaya sinama nila si Dagul. Sasama din sana si Totoy Golem kaso apat na sila. Five is a crowd na. Next time nalang. OK naman si Totoy Golem, maunawain. Kaya OK ang samahan ng Kalog Boys talaga.

Punta sila sa dulo na yata ng Project 6--pinaka-sulok. Pa-sikot-sikot, pa-liko-liko. Tapos, bumaba na sila ng jeep at naglakad pa. Nagtanong-tanong, saan po ba ang Villa Medusa? Tinuro sila banda roon--"Ah, doon pa yon sa me dulo!"

Sa wakas natunton din nila. Ang laki pala! Parang di kaya ng isang araw! Pero a contract is a contract, ika nila. Ang kontrata ay isang araw kaya kelangan tapusin nila ng isang araw. Alas otcho pa lang naman ng umaga kaya sinimulan na nila. Si Prof at Mr. Bean sa loob ng 2-level na bahay, sina Dagul at Babes sa bakuran.

Binuksan ng caretaker yung bahay at tinuro sa kanila kung anu-ano ang dapat linisan. "At huwag niyong paki-alaman ang pang-anim na room," mariing sinabi niya. Nagka-tinginan sila Prof at Robinson. Para namang magnanakaw sila. Tapos, lumabas na si caretaker para sila Babes naman ang bigyan ng instructions.

"Ang lawak pala nire!" sabi ni Mr. Bean. "Limang kwarto!"

"Sige, tatlong kwarto sa itaas sayo, akin yung dalawa sa ibaba plus yung CR. Yung pang-anim na kwarto sa itaas, yun daw ang masters, kaya wag mong paki-alaman yon. Maliwanag? Ano, game ka?" tanong ni Prof.

Pumayag si Mr. Bean. Seems fair naman. Hala, linis sila. Pero habang kanya-kanya silang linis ng mga kwarto, parang me nadidinig silang me kumakaluskos sa pang-anim na room--sa master's bedroom. E sabi ni caretaker, walang tao sa bahay. Di alam ni Mr. Bean na dinig din ito ni Prof sa ibaba, and vice versa. Di nalang nila pinapansin.

Sa labas, nililinis na ni Dagul yung likod habang si Babes naman sa harap. Pero feeling ni Babes, parang me sumisilip sa kanya from the window ng 6th room. Si Dagul naman, me sumisitsit daw from the window ng 6th room din, yung masters. Ah, siguro sila Prof at Robinson lang yon. Walang magawa. Pero teka--sabi ni caretaker walang ibang tao dun.

Later, nung magla-lunch time na, nag-break muna sila. Nagtagpo-tagpo sila sa garahe. Nilabas nila mga baon nila at nagka-sundo na bumili din ng i-ihawin para exciting naman ng konti. Natutunan nila sakin yung mag-isip ng something para maging lalong exciting ang trabaho. Kaya lumabas muna sina Dagul at Mr. Bean para mamili ng isang bangus sa kalapit na palengke. Habang nasa jeep, nagka-kwentuhan sila tungkol sa misteryo ng 6th room.

"Ha? Hindi pala kayo yung sumisitsit?" laking gulat ni Dagul.

Sila Prof at Babes naman, nagka-kwentuhan din about the master's bedroom. "Ha? Hindi pala kayo yung sumisilip sa bintana?" gulat na tanong ni Pareng Babes.

"Pano kami sisilip dun e naka-kandado yung masters at hindi binuksan ni caretaker. Di ba caretaker?" Hindi ito sumagot ke Prof.

Dumating na sila Dagul at Mr. Bean at nag-ihaw-ihaw na sila. Ang laki ng bagus sa halagang P100 lang. Ang taba! Dapat, P130 ito, natawaran lang ni Mr. Bean. Share-share din sila ng mga baon nilang ulam--itlog maalat ke Dagul, nilagang itlog ke Pareng Babes, tuyo ke Prof at dilatang Ligo ke Mr. Bean.

After lunch--mga bandang 3 pm--tulong-tulong na nilang nilinis yung sala, kainan at kitchen. So, andun na silang lahat sa loob ng bahay--at nadidinig nilang apat ang mga kaluskos sa itaas, sa masters. Me tao talaga, ika nila.

Nung natapos na sila, nag-wash-wash sila at hinintay ang bayad nilang tag-P500. Tapos, bago umalis, di na niya natiis--tinanong na ni Prof yung caretaker. "Sabi mo walang tao dito. Nadidinig namin me gumagalaw don sa itaas, sa masters."

"Tama naman sabi ko diba? Sabi ko 'walang tao dito.' Ba't, sino ba nagsabing tao yung nadidinig nyo?"

Nanlaki mga mata nila sa isa't-isa at tapos ke caretaker!

"A-anong ibig mong sabihin? Me mga multo?" tanong ni Mr. Bean.

"Mga sawa po yon. Imbis na aso, mga gutom na sawa po ang alaga naman dito para sa security. Lima sila."

Nakatulog Ka na ba Sa Bus--nang Nakatayo?

www.dailymail.co.uk

Walang biro--nakakatulog ako sa bus ng nakatayo. Minsan, pauwi kami galing Batangas kasama ko mga barkada at girlfriend ko. Tulog ako habang nakatayo sa bus hanggang umabot kami ng Pasay--syempre nakatayo ako sa tapat ng girfriend kong nakaupo.

Posible pre.

Kaya since then, sa Manila madalas ko tong ginagawa pag siksikan, tayuan, sa bus tapos inaantok nako. Kahit pa sa MRT. Di ako talo sa pagod at puyat.

Ba't ko nagagawa to? Imagination at practice lang, pre.

Kanina naman, papunta akong Crossing sakay ng bus. Nakaupo ako. Me katabi akong girl na parang medyo conscious sakin. Di ko alam why. Tapos, naki-kiskis yung braso nya sa braso ko. E di syempre me nakakakilabot dun, kaya iniiwas ko.

All of a sudden, me naghihilik! Tahimik yung bus kasi sobrang traffic approaching Ortigas kaya dinig na dinig mo yung hilik. Kakahiya naman yun. Si girl naman sa tabi ko, super curious makita kung sino yon. E nahihiya din siyang lumingon sa direction ko, kaya pa-simple siyang lumilingon to see kung sino yung mystery snorer.

Kahit di ko siya tinitignan, nakikita ko panong susulyap muna siya sakin, at pag mukang di ko siya nakikita, susulyap siya sa sides para makita kung sino yung naghihilik.

Mukang girl din yung snorer. Lalong nakakahiya.

Maya-maya, lalo pang lumakas yung hilik. Natatawa na kami.

Kaya kung alam mong naghihilik ka, wag kang mangangahas matulog sa public vehicles.

Mamyang konti, bumaba na sa POEA si girl na katabi ko. Ayun! Malaya na kong matulog ng todo. Wala na akong ma didikitan--baka akala nanananching pa ako. Di ko ugali yun.

Pero eto na hassle. Mamyang konti, me tumabi saking guy na amoy pawis. At later, nung nasa jeep naman ako when I came from DOH, me lalaki nanamang amoy pawis at medyo inubuhan pa ko. Pareho silang parang kulang yung sabon na ginamit nung nilabhan shirts nila. Di ba sila nagbababad sa Tide? Pero sige, OK lang. Mag pasensya nalang.

Later, pauwi na sakay ng aircon bus, I did what I loved doing inside buses--natulog ako. Pero awa ng Diyos, nakaupo ako.

O nga pala, plug ko lang itong bago kong English e-book about an adventure ng isang magandang dalaga na mahilig mag Facebook. Dahil sa FB, kung saan-saan siya napuntang lugar at kung anu-anong weird na adventures ang nadanas niya. At kasama niya ang mga companions na unexpected makasama ng isang pretty girl sa adventures niya.

Kaya beware how you make friends sa FB. Sana hwag niyong pamarisan ito, hehe..

If you want to buy, just click here. Sa Paypal ang bayaran. Pagka-bayad mo, dadalhin ka ng Paypal sa Expert Builder Blog kung saan me download link. Click mo yun para makuha mo PDF copy mo ng e-book.

Ba't Me Dalang Baril si Marcela sa School

www.concealedweaponpurse.com

Hindi pa naman siya nakakaabot sa FEU. Nasa jeep palang si Marcela. At bago siya umalis ng bahay, nag-ipit ako ng maliit na baril na plastic sa hand-carry niyang folder nang di niya alam.

Bakit kanyo?

E di pag bukas nya non sa school, makikita ng mga classmates niya me dala siyang "baril," toy plastic nga lang. O, di ba masaya yon?

Wala akong magawa e. Tapos kalog pa ko.

Kaso, sa jeep pa lang, binukas na niya yung folder. E, ang kwento niya, bago niya buksan yung folder, me sumakay na cute na guy at umupo sa tapat niya. Pinapa-kyutan daw siya. Dahil nako-conscious naman itong si Marcela, naisip niyang kunwari buksan yung folder niya para kunwari magre-review siya.

Pag bukas niya ng folder--Tada!--tumambad sa kanila yung baril! Nagulat silang pareho nung cute na guy. Di daw alam ni Marcela ang gagawin niya, at nung tinanong niya sa sarili pano napunta yung gun sa folder niya, ako daw agad naisip niya--ako, walang iba kundi si Jad Mero! Sino pa ba?

Tinignan nya daw agad yung cute na guy kung ano ang reaction. Nag-kengkoy daw ang expression ng mukha at tumingin nalang sa labas. Parang natatawa. Parang sinasabi daw ng mukha ni cute guy--"Naku ha! Me baril siya! Takot naman ako nyan!"

Syempre, inis-na-inis si Marcela sakin. Ako naman, habang nasa bahay at nagbabantay ng tindahan ni nanay, tawa ako ng tawa sa sasapitin niyang yon. Nagtataka mga bumibili. Na-kini-kinita ko na kasi mangyayari. Pag-bukas ng folder--BULAGA!--me baril! Isang bala ka lang! Holdup to! Hahaha! At nakakatawa pa yung itsura nung baril kasi color yellow at wasak yung dulo ng barrel--nginata yata ng daga!

At least, yellow, pam-babae, di ba? Di nakakahiya.

Di daw niya alam kung saan ilalagay yung baril. Paranoid na rin siya, kasi naisip niya, kung itatapon niya ito, baka me pulis na makakita at hulihin siya for possession of deadly weapon. Kung pababayaan niya sa folder, makikita ng mga classmates niya, tiyak! At kung ilagay naman niya sa bulsa ng pants niya, baka makapkapan siya ng female sikyo sa FEU at makita--me dala siyang baril! Education pa man din ang course niya at graduating! "Sino babarilin mo, mam?"

Minabuti niya, iwan na lang niya sa keep ito. Kaya, pasimple siya, unti-unti niyang siningit ito sa likod niya, sa singit ng upuan. Tamang-tama, siksikan sa jeep, di na ito mapapansin. Aahh! OK na, ika niya.

Kaso, nung pababa na siya sa Lerma, nadinig niya si cute guy: "Ah miss, yung baril mo, naiwan mo yata.."

Sarap daw sapukin.